ਰਾਜੋਵਾਚ - ਦੇਵ ਮੇ ਮਾਸ੍ਤੁ ਵਨ੍ਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਯਜਿष੍ਯੇऽਹਂ ਜਲਾਧਿਪ । ਪਸ਼ੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਵੰਢਿਆ ਨਾ ਰਹੇ; ਮੈਂ ਜਲ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਬਣਾਕੇ ਯਜਨਾ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।'
ਵਨ੍ਧ੍ਯਤ੍ਵੇ ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਮਸਹ੍ਯਂ ਭੁਵਿ ਮਾਨਦ । ਸ਼ੋਕਾਗ੍ਨਿਸ਼ਮਨਂ ਨॄਣਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਹਿ ਸੁਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਵੰਢਿਆ ਹੋਣਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀ ਦੁਖ ਹੈ; ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਗਮੀ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ।
ਵਰੁਣ ਉਵਾਚ - ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਤਃ ਕਾਮਂ ਰਾਜਨ੍ ਗਚ੍ਛ ਗृਹਾਯ ਵੈ । ਸਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀषਿ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਜਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਹੁਣ ਘਰ ਜਾ। ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਰੁਣੇਨਾਸੌ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗृਹਂ ਯਯੌ । ਭਾਰ੍ਯਾਯੈ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਵਰਦਾਨਜਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਵਰੁਣ ਵਲੋਂ ਇੰਝ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਹਰੀਸ਼ਚੰਦਰ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।'
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਬਭੂਵਾਤਿਮਨੋਹਰਮ੍ । ਪਟ੍ਟਰਾਜ੍ਞੀ ਸ਼ੁਭਾ ਸ਼ੈਵ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸੌ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਸ਼ੈਵਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਧਰਮਵਤੀ ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸੀ।
ਕਾਲੇ ਗਤੇऽਥ ਸਾ ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਾਰ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਬਭੂਵ ਮੁਦਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੋਹਦਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੀਆਂ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ਨृਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਮਾਸੇऽਥ ਦਸ਼ਮੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਸੁषੁਵੇ ਸਾ ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਨੇ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ; ਤੇ ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਰਾਗ੍ਰਹਬਲੋਪੇਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਵਸੁਤੋਪਮਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰੇ ਜਾਤੇ ਨृਪਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਃ
ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਹੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ।
ਚਕਾਰ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦੌ ਦਦੌ ਦਾਨਾਨਿ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚਾਤਿਪ੍ਰਮੋਦੋऽਭੂਤ੍ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਬਭੂਵ ਪਰਮੋਦਾਰੋ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਵਿਸ਼ੇषਦਾਨਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਸਂਕੁਲਃ
ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਉਦਾਰਤਾ ਹੋਈ, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ। ਖਾਸ ਦਾਨ ਵੰਡੇ ਗਏ, ਤੇ ਜਸ਼ਨ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਲੋਦਰਵ੍ਯਾਧਿਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸਦਨੇ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਤ੍ਰਮਹੋਤ੍ਸਵੇ । ਆਜਗਾਮ ਤਦਾ ਪਾਸ਼ੀ ਵਿਪ੍ਰਵੇषਧਰਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਭਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪਾਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਰੁਣੋऽਹਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਾਤਸ੍ਤਵਾਧੀਸ਼ ਯਜਾਨੇਨ ਨृਪਾਸ਼ੁ ਮਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ 'ਸੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ' ਆਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: 'ਮੈਂ ਵਾਰੁਣ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕਰਕੇ ਯਜਨ ਕਰ।'
ਸਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਵਚੋ ਰਾਜਨ੍ ਯਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਭਵਤਃ ਪੁਰਾ । ਵਨ੍ਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਤੁ ਗਤਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਵਰਦਾਨੇਨ ਮੇ ਕਿਲ
ਰਾਜੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਵੰਞਣੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਕਥਂ ਹਨ੍ਮਿ ਸੁਤਂ ਜਾਤਂ ਜਲਜੇਨ ਸਮਾਨਨਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ: 'ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਲੋਕਪਾਲਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਵਿਪ੍ਰਵੇषੇਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਨ ਦੇਵਹੇਲਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅਣਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਕismet ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਃ ਸੁਦੁਸ਼੍ਛੇਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਃ ਸਦਾ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕਥਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਖਂ ਸਨ੍ਤਤਿਸਮ੍ਭਵਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਛੱਡਣਾ। ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ?
ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਭੂਪਾਲਸ੍ਤਂ ਨਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਚ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਨਯਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਜੁਟਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਰਾਜੋਵਾਚ - ਦੇਵਦੇਵ ਤਵਾਨੁਜ੍ਞਾਂ ਕਰੋਮਿ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ । ਵੇਦੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਮਖਂ ਚ ਬਹੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ। ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਪੁਤ੍ਰੇ ਜਾਤੇ ਦਸ਼ਾਹੇਨ ਕਰ੍ਮਯੋਗ੍ਯੋ ਭਵੇਤ੍ਪਿਤਾ । ਮਾਸੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯੇਜ੍ਜਨਨੀ ਦਮ੍ਪਤੀ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍
ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਕਰਮ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਪ੍ਰਚੇਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਜਾਨਾਸਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਤ੍ਵਂ ਵਾਰੀਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਚੇਤ, ਤੇ ਸਦਾ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ। ਦਇਆ ਕਰ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਚੇਤਾਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਾਧਿਪਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਚੇਤ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੁਭ ਹੋਵੇ! ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਰਾਜਾ।'
ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਸਾਨ੍ਤੇ ਯष੍ਟਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਕृਤ੍ਵੌਤ੍ਥਾਨਿਕਮਾਚਾਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
'ਮੈਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਯਜਨ ਕਰਨਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਰਾਜਾਨਂ ਯਾਦਸਾਂ ਪਤਿਃ । ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਗਤੇ ਪਾਸ਼ਿਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਰਮ ਬੋਲ ਆਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਾਸ਼ ਵਾਲਾ ਜਾ ਚੁੱਕਾ, ਹਰਿਸਚੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਕੋਟਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਗਾਸ੍ਤਾ ਘਟੋਧ੍ਨੀਰ੍ਹੇਮਪੂਰਿਤਾਃ । ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਵੇਦਵਿਦ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਤਿਲਪਰ੍ਵਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘੜੇ, ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾ ਪੁਤ੍ਰਮੁਖਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਖਮਾਪ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍ । ਨਾਮਾਸ੍ਯ ਰੋਹਿਤਸ਼੍ਚੇਤਿ ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੋਹਿਤਾ ਰੱਖਿਆ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਮਾਸੇ ਤਤਃ ਪਾਸ਼ੀ ਵਿਪ੍ਰਵੇषੇਣ ਭੂਪਤੇਃ । ਆਜਗਾਮ ਗृਹੇ ਸਦ੍ਯੋ ਯਜਸ੍ਵੇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਜਦ ਮਹੀਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਸ਼ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਹੁਣ ਯਜਨ ਕਰ!'
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਨृਪਤਿਰ੍ਦੇਵਂ ਨਿਮਗ੍ਨਃ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯਂ ਤਮੁਵਾਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਝੁਕ ਗਿਆ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦੇਵ ਤ੍ਵਮਾਯਾਤੋ ਗृਹਂ ਮੇ ਪਾਵਿਤਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਮਖਂ ਕਰੋਮਿ ਵਾਰੀਸ਼ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਤਵ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ—ਮੇਰਾ ਘਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਲਕ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਠੀਕ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਅਦਨ੍ਤੋ ਨ ਪਸ਼ੁਃ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯ ਇਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਵੇਦਵਾਦਿਨਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਨ੍ਤੋਦ੍ਭਵੇ ਤੇऽਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਮਖਮ੍
ਵੈਦਕ ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬਿਨਾ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂ ਯਜਨ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਦੰਦ ਆ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਵਰੁਣਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯਾਵਥ । ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਜਹਾਰ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਰਨ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।