ਦੈਵਂ ਪੁਰੁषਕਾਰਸ਼੍ਚ ਮਾਨਨੀਯਾਵਿਮੌ ਨृਭਿਃ । ਉਦ੍ਯਮੇਨ ਵਿਨਾ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਕਥਮ੍
ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨ੍ਯਾਯਤਸ੍ਤੁ ਨਰੈਃ ਕਾਰ੍ਯ ਉਦ੍ਯਮਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਕृਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਵੇਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਸਚਾਈ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ!
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਰੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਰਾਜਾ ਤਪਸੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਬੇਹੱਦ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਸ਼ੁਭੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਕृਤਪਦ੍ਮਾਸਨੋ ਨृਪਃ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਪਾਸ਼ਧਰਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਚਚਾਰ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਤਪਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਦਮ-ਆਸਨ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਾਸ਼ ਧਾਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਤਪਸ੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਦृष੍ਟਿਗੋਚਰਃ । ਕृਪਯਾਭੂਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੁਖਪਙ੍ਕਜਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਚੇਤਾਸ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਾ ਮੁਖ-ਕਮਲ ਦਇਆ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚਨਂ ਯਾਦਸਾਂ ਪਤਿਃ । ਵਰਂ ਵਰਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਤਪਸਾ ਤਵ
ਜਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹਰੀਸ਼ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ: 'ਇਕ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।'
ਰਾਜੋਵਾਚ - ਅਨਪਤ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਹਿ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍ । ऋਣਤ੍ਰਯਾਪਹਾਰਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਮੋऽਯਂ ਮਯਾ ਕृਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਟਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ੇ ਮੁਕਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਹੈ।'
ਨृਪਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਂ ਦੁਃਖਿਤਸ੍ਯ ਚ । ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤਃ ਪਾਸ਼ੀ ਤਮਾਹ ਪੁਰਾਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੌਸਲੇ ਭਰੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਸ਼ ਧਾਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਰੁਣ ਉਵਾਚ - ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਦਿ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ ਗੁਣੀ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਃ । ਸਿਦ੍ਧੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਵਰੁਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?'
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਤੇਨ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਾਂ ਯਜੇਥਾ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ । ਪਸ਼ੁਬਨ੍ਧੇਨ ਤੇਨੈਵ ਦਦਾਮਿ ਨृਪਤੇ ਵਰਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਬਣਾਕੇ ਮੇਰੀ ਯਜਨਾ ਕਰੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਜੋਵਾਚ - ਦੇਵ ਮੇ ਮਾਸ੍ਤੁ ਵਨ੍ਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਯਜਿष੍ਯੇऽਹਂ ਜਲਾਧਿਪ । ਪਸ਼ੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਵੰਢਿਆ ਨਾ ਰਹੇ; ਮੈਂ ਜਲ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਬਣਾਕੇ ਯਜਨਾ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।'
ਵਨ੍ਧ੍ਯਤ੍ਵੇ ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਮਸਹ੍ਯਂ ਭੁਵਿ ਮਾਨਦ । ਸ਼ੋਕਾਗ੍ਨਿਸ਼ਮਨਂ ਨॄਣਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਹਿ ਸੁਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਵੰਢਿਆ ਹੋਣਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀ ਦੁਖ ਹੈ; ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਗਮੀ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ।
ਵਰੁਣ ਉਵਾਚ - ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਤਃ ਕਾਮਂ ਰਾਜਨ੍ ਗਚ੍ਛ ਗृਹਾਯ ਵੈ । ਸਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀषਿ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਜਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਹੁਣ ਘਰ ਜਾ। ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਰੁਣੇਨਾਸੌ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗृਹਂ ਯਯੌ । ਭਾਰ੍ਯਾਯੈ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਵਰਦਾਨਜਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਵਰੁਣ ਵਲੋਂ ਇੰਝ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਹਰੀਸ਼ਚੰਦਰ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।'
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਬਭੂਵਾਤਿਮਨੋਹਰਮ੍ । ਪਟ੍ਟਰਾਜ੍ਞੀ ਸ਼ੁਭਾ ਸ਼ੈਵ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸੌ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਸ਼ੈਵਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਧਰਮਵਤੀ ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸੀ।
ਕਾਲੇ ਗਤੇऽਥ ਸਾ ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਾਰ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਬਭੂਵ ਮੁਦਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੋਹਦਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੀਆਂ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ਨृਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਮਾਸੇऽਥ ਦਸ਼ਮੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਸੁषੁਵੇ ਸਾ ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਨੇ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ; ਤੇ ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਰਾਗ੍ਰਹਬਲੋਪੇਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਵਸੁਤੋਪਮਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰੇ ਜਾਤੇ ਨृਪਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਃ
ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਹੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ।
ਚਕਾਰ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦੌ ਦਦੌ ਦਾਨਾਨਿ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚਾਤਿਪ੍ਰਮੋਦੋऽਭੂਤ੍ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਬਭੂਵ ਪਰਮੋਦਾਰੋ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਵਿਸ਼ੇषਦਾਨਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਸਂਕੁਲਃ
ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਉਦਾਰਤਾ ਹੋਈ, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ। ਖਾਸ ਦਾਨ ਵੰਡੇ ਗਏ, ਤੇ ਜਸ਼ਨ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਲੋਦਰਵ੍ਯਾਧਿਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸਦਨੇ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਤ੍ਰਮਹੋਤ੍ਸਵੇ । ਆਜਗਾਮ ਤਦਾ ਪਾਸ਼ੀ ਵਿਪ੍ਰਵੇषਧਰਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਭਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪਾਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਰੁਣੋऽਹਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਾਤਸ੍ਤਵਾਧੀਸ਼ ਯਜਾਨੇਨ ਨृਪਾਸ਼ੁ ਮਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ 'ਸੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ' ਆਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: 'ਮੈਂ ਵਾਰੁਣ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕਰਕੇ ਯਜਨ ਕਰ।'
ਸਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਵਚੋ ਰਾਜਨ੍ ਯਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਭਵਤਃ ਪੁਰਾ । ਵਨ੍ਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਤੁ ਗਤਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਵਰਦਾਨੇਨ ਮੇ ਕਿਲ
ਰਾਜੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਵੰਞਣੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਕਥਂ ਹਨ੍ਮਿ ਸੁਤਂ ਜਾਤਂ ਜਲਜੇਨ ਸਮਾਨਨਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ: 'ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਲੋਕਪਾਲਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਵਿਪ੍ਰਵੇषੇਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਨ ਦੇਵਹੇਲਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅਣਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਕismet ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਃ ਸੁਦੁਸ਼੍ਛੇਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਃ ਸਦਾ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕਥਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਖਂ ਸਨ੍ਤਤਿਸਮ੍ਭਵਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਛੱਡਣਾ। ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ?
ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਭੂਪਾਲਸ੍ਤਂ ਨਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਚ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਨਯਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਜੁਟਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਰਾਜੋਵਾਚ - ਦੇਵਦੇਵ ਤਵਾਨੁਜ੍ਞਾਂ ਕਰੋਮਿ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ । ਵੇਦੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਮਖਂ ਚ ਬਹੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ। ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਪੁਤ੍ਰੇ ਜਾਤੇ ਦਸ਼ਾਹੇਨ ਕਰ੍ਮਯੋਗ੍ਯੋ ਭਵੇਤ੍ਪਿਤਾ । ਮਾਸੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯੇਜ੍ਜਨਨੀ ਦਮ੍ਪਤੀ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍
ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਕਰਮ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਪ੍ਰਚੇਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਜਾਨਾਸਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਤ੍ਵਂ ਵਾਰੀਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਚੇਤ, ਤੇ ਸਦਾ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ। ਦਇਆ ਕਰ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ।