ਅਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤਿਃ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕਾਰ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ । ਰੂਪਯੌਵਨਚਾਤੁਰ੍ਯਯੁਕ੍ਤਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਤਃ
ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਚਤੁਰ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਅਤੀਤਕਾਲੇ ਯੁਵਤੀ ਨ ਸਾ ਗਰ੍ਭਵਤੀ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ । ਤਦਾ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋ ਰਾਜਾ ਬਭੂਵਾਤੀਵ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਗਰਭਵਤੀ ਨਾ ਹੋਈ। ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਸਿष੍ਟਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮੁਨਿਮ੍ । ਅਨਪਤ੍ਯਤ੍ਵਜਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਗੁਰਵੇ ਸਮਵੇਦਯਤ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਮুনি ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ੰਤਾ, ਜੋ ਬੇਉਲਾਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਸੀ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਦੈਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਭਵਾਨ੍ਕਾਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਉਪਾਯਂ ਕੁਰੁ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸਨ੍ਤਤੇਰ੍ਮਮ ਮਾਨਦ
“ਤੁਸੀਂ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਹੋ, ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ। ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਕਰੋ।”
ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਜਾਨਾਸਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਕਸ੍ਮਾਦੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ਜਾਨਨ੍ ਦੁਃਖਂ ਮਮ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
“ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਮੰਜਿਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ?”
ਕਲਵਿਂਕਾਸ੍ਤ੍ਵਿਮੇ ਧਨ੍ਯਾ ਯੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਲਾਲਯਨ੍ਤਿ ਹਿ । ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯੋऽਹਮਨਿਸ਼ਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
“ਇਹ ਛੋਟੇ ਪੰਛੀ ਧਨਵਾਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਮੰਦੀ ਹੈ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।”
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮੁਨਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਚਃ । ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਧੇਃ ਸੁਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮুনি ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਿਹਾ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ - ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਅਨਪਤ੍ਯਤ੍ਵਜਂ ਦੁਃਖਂ ਯਤ੍ਤਥਾ ਦੁਃਖਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਸਚ ਦੱਸੋ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬੇਉਲਾਦ ਹੋਣ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਅਜੀਬ ਹੈ।”
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰੁਣਂ ਯਾਦਸਾਂ ਪਤਿਮ੍ । ਸਮਾਰਾਧਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਰੁਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਹੈ।
ਵਰੁਣਾਦਧਿਕੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੇਵਃ ਸਨ੍ਤਾਨਦਾਯਕਃ । ਤਮਾਰਾਧਯ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਵਰੁਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਵੰਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ, ਧਰਮਵਾਨ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਦੈਵਂ ਪੁਰੁषਕਾਰਸ਼੍ਚ ਮਾਨਨੀਯਾਵਿਮੌ ਨृਭਿਃ । ਉਦ੍ਯਮੇਨ ਵਿਨਾ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਕਥਮ੍
ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨ੍ਯਾਯਤਸ੍ਤੁ ਨਰੈਃ ਕਾਰ੍ਯ ਉਦ੍ਯਮਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਕृਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਵੇਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਸਚਾਈ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ!
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਰੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਰਾਜਾ ਤਪਸੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਬੇਹੱਦ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਸ਼ੁਭੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਕृਤਪਦ੍ਮਾਸਨੋ ਨृਪਃ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਪਾਸ਼ਧਰਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਚਚਾਰ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਤਪਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਦਮ-ਆਸਨ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਾਸ਼ ਧਾਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਤਪਸ੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਦृष੍ਟਿਗੋਚਰਃ । ਕृਪਯਾਭੂਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੁਖਪਙ੍ਕਜਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਚੇਤਾਸ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਾ ਮੁਖ-ਕਮਲ ਦਇਆ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚਨਂ ਯਾਦਸਾਂ ਪਤਿਃ । ਵਰਂ ਵਰਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਤਪਸਾ ਤਵ
ਜਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹਰੀਸ਼ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ: 'ਇਕ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।'
ਰਾਜੋਵਾਚ - ਅਨਪਤ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਹਿ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍ । ऋਣਤ੍ਰਯਾਪਹਾਰਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਮੋऽਯਂ ਮਯਾ ਕृਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਟਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ੇ ਮੁਕਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਹੈ।'
ਨृਪਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਂ ਦੁਃਖਿਤਸ੍ਯ ਚ । ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤਃ ਪਾਸ਼ੀ ਤਮਾਹ ਪੁਰਾਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੌਸਲੇ ਭਰੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਸ਼ ਧਾਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਰੁਣ ਉਵਾਚ - ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਦਿ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ ਗੁਣੀ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਃ । ਸਿਦ੍ਧੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਵਰੁਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?'
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਤੇਨ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਾਂ ਯਜੇਥਾ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ । ਪਸ਼ੁਬਨ੍ਧੇਨ ਤੇਨੈਵ ਦਦਾਮਿ ਨृਪਤੇ ਵਰਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਬਣਾਕੇ ਮੇਰੀ ਯਜਨਾ ਕਰੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਜੋਵਾਚ - ਦੇਵ ਮੇ ਮਾਸ੍ਤੁ ਵਨ੍ਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਯਜਿष੍ਯੇऽਹਂ ਜਲਾਧਿਪ । ਪਸ਼ੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਵੰਢਿਆ ਨਾ ਰਹੇ; ਮੈਂ ਜਲ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਬਣਾਕੇ ਯਜਨਾ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।'
ਵਨ੍ਧ੍ਯਤ੍ਵੇ ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਮਸਹ੍ਯਂ ਭੁਵਿ ਮਾਨਦ । ਸ਼ੋਕਾਗ੍ਨਿਸ਼ਮਨਂ ਨॄਣਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਹਿ ਸੁਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਵੰਢਿਆ ਹੋਣਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀ ਦੁਖ ਹੈ; ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਗਮੀ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ।
ਵਰੁਣ ਉਵਾਚ - ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਤਃ ਕਾਮਂ ਰਾਜਨ੍ ਗਚ੍ਛ ਗृਹਾਯ ਵੈ । ਸਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀषਿ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਜਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਹੁਣ ਘਰ ਜਾ। ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਰੁਣੇਨਾਸੌ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗृਹਂ ਯਯੌ । ਭਾਰ੍ਯਾਯੈ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਵਰਦਾਨਜਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਵਰੁਣ ਵਲੋਂ ਇੰਝ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਹਰੀਸ਼ਚੰਦਰ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।'
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਬਭੂਵਾਤਿਮਨੋਹਰਮ੍ । ਪਟ੍ਟਰਾਜ੍ਞੀ ਸ਼ੁਭਾ ਸ਼ੈਵ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸੌ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਸ਼ੈਵਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਧਰਮਵਤੀ ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸੀ।
ਕਾਲੇ ਗਤੇऽਥ ਸਾ ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਾਰ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਬਭੂਵ ਮੁਦਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੋਹਦਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੀਆਂ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ਨृਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਮਾਸੇऽਥ ਦਸ਼ਮੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਸੁषੁਵੇ ਸਾ ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਨੇ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ; ਤੇ ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਰਾਗ੍ਰਹਬਲੋਪੇਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਵਸੁਤੋਪਮਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰੇ ਜਾਤੇ ਨृਪਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਃ
ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਹੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ।
ਚਕਾਰ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦੌ ਦਦੌ ਦਾਨਾਨਿ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚਾਤਿਪ੍ਰਮੋਦੋऽਭੂਤ੍ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਬਭੂਵ ਪਰਮੋਦਾਰੋ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਵਿਸ਼ੇषਦਾਨਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਸਂਕੁਲਃ
ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਉਦਾਰਤਾ ਹੋਈ, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ। ਖਾਸ ਦਾਨ ਵੰਡੇ ਗਏ, ਤੇ ਜਸ਼ਨ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।