ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਲਮਾਦਾਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਦਦੌ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮੈ ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਸਮ੍ਭਵਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜਪ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਥ ਸੁਕृਤਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਤਮੁਵਾਚ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ । ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਚ੍ਛ ਰਾਜਰ੍षੇ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਮਹੀਪਤਿ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਰੰਤ ਤ੍ਰਿਸ਼ਕੁ ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ।'
ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਮ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬਹੁਕਾਲਾਰ੍ਜਿਤੇਨ ਚ । ਯਾਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਸੁਰਾਲਯੇ
ਮੇਰੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪੂਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਸ੍ਤਰਸਾ ਤਤਃ । ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਯਥਾ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਵੇਗਵਾਂਸ੍ਤਪਸੋ ਬਲਾਤ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਕੁ ਤੁਰੰਤ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਗਗਨੇ ਰਾਜਾ ਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੀਂ ਯਦਾ । ਦृष੍ਟੋ ਦੇਵਗਣੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚਾਣ੍ਡਾਲਵੇषਭਾਕ੍
ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਕੇ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕਥਿਤੋऽਸੌ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਕੋऽਯਮਾਯਾਤਿ ਸਤ੍ਵਰਃ । ਗਗਨੇ ਦੇਵਵਦ੍ਵਾ ਯੋ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਃ ਸ਼੍ਵਪਚਾਕृਤਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ: 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੇਵ ਵਾਂਗ, ਪਰ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ?'
ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਮਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪੁਰੁषਾਧਮਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਮਪਿ ਸ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਤਰਸਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੰਦਰ ਤੁਰੰਤ ਉਠਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਿਕੰਮੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਤ੍ਰਿਸ਼ਕੁ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਵਪਚ ਕ੍ਵ ਸਮਾਯਾਸਿ ਦੇਵਲੋਕੇ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਃ । ਯਾਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਤੋ ਭੂਮੌ ਨਾਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਤ੍ਵਯੋਚਿਤਮ੍
'ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਤੁਰੰਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਖਲਿਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਚ੍ਛਕ੍ਰੇਣਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨ । ਨਿਪਪਾਤ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯੋ ਯਥਾਮਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਕੁ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੂਣ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਮਰਤਾ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਦੇਵ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਭੂਪਾਲੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍ । ਪਤਾਮਿ ਰਕ੍ਸ਼ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਚ੍ਚਲਿਤਮਾਸ਼ੁਗਮ੍
ਭੂਪਾਲ ਮੁੜ ਮੁੜ 'ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ!' ਚੀਖਦਾ ਰਿਹਾ ਜਦੋਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ: 'ਮੁਨਿ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹਾਂ!'
ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਰਨ੍ਦਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਪਤਿਤਃ ਕੌਸ਼ਿਕੋ ਮੁਨਿਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਹੋਵਾਚ ਪਤਨ੍ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੂਪਤਿਮ੍
ਰਾਜੇ ਦੀ ਚੀਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਰੁਕ ਜਾ!' ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਭੂਪਤਿ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਵਚਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ੍ਥਿਤੋऽਸੌ ਗਗਨੇ ਨृਪਃ । ਮੁਨੇਸ੍ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਚਲਿਤੋऽਪਿ ਸੁਰਾਲਯਾਤ੍
ਮੁਨੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਉੱਥੇ ਹੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮੁਨੀ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਪ੍ਯਪਃ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕਾਰੇष੍ਟਿਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਾਮ੍ । ਵਿਧਾਤੁਂ ਨੂਤਨਾਂ ਸृष੍ਟਿਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਕਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਦੂਜਾ ਸਵਰਗ ਰਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯੋਦ੍ਯਮਂ ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ । ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਸਹਸਾ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤੁ ਗਾਧਿਜਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਦਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਕਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸਾਧੋ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਪਸਮਾਕੁਲਃ । ਅਲਂ ਸृष੍ਟ੍ਯਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ
“ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਸਾਧੂ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ? ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਸ ਕਰੋ, ਮুনি ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ। ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?”
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਸ੍ਵਂ ਨਿਵਾਸਂ ਮਹੀਪਾਲਂ ਚ੍ਯੁਤਂ ਤ੍ਵਦ੍ਭੁਵਨਾਦ੍ ਵਿਭੋ । ਨਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰੀਤਿਯੋਗੇਨ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਂ ਚਾਤਿਦੁਃਖਿਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਵਾਸ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਸੁਖੀ ਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਜਾ।”
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁਰਾषਾਡਤਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ । ਤਪੋਬਲਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵੋਗ੍ਰਮੋਮਿਤ੍ਯੋਵਾਚ ਵਾਸਵਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਡਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ।
ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਂ ਨृਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਮਾਨਵਰਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਆਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਕੌਸ਼ਿਕਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਗਮਨ੍ਨਿਜਪੁਰੀਂ ਤਦਾ
ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਦੇਹ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਤੁ ਵੈ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਸਹਿਤੇ ਤਤਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਃ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸੁਸ੍ਥਿਰੋऽਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਇੰਦ੍ਰਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਪਾ ਕੇ, ਠੀਕ ਠੀਕ ਟਿਕਿਆ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋऽਥ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋਪਕਾਰਕਮ੍ । ਪਿਤੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਨਂ ਕਾਮਂ ਮੁਦਿਤੋ ਰਾਜ੍ਯਮਨ੍ਵਸ਼ਾਤ੍
ਫਿਰ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਵਰਗ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤਿਃ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕਾਰ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ । ਰੂਪਯੌਵਨਚਾਤੁਰ੍ਯਯੁਕ੍ਤਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਤਃ
ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਚਤੁਰ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਅਤੀਤਕਾਲੇ ਯੁਵਤੀ ਨ ਸਾ ਗਰ੍ਭਵਤੀ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ । ਤਦਾ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋ ਰਾਜਾ ਬਭੂਵਾਤੀਵ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਗਰਭਵਤੀ ਨਾ ਹੋਈ। ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਸਿष੍ਟਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮੁਨਿਮ੍ । ਅਨਪਤ੍ਯਤ੍ਵਜਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਗੁਰਵੇ ਸਮਵੇਦਯਤ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਮুনি ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ੰਤਾ, ਜੋ ਬੇਉਲਾਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਸੀ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਦੈਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਭਵਾਨ੍ਕਾਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਉਪਾਯਂ ਕੁਰੁ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸਨ੍ਤਤੇਰ੍ਮਮ ਮਾਨਦ
“ਤੁਸੀਂ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਹੋ, ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ। ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਕਰੋ।”
ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਜਾਨਾਸਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਕਸ੍ਮਾਦੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ਜਾਨਨ੍ ਦੁਃਖਂ ਮਮ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
“ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਮੰਜਿਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ?”
ਕਲਵਿਂਕਾਸ੍ਤ੍ਵਿਮੇ ਧਨ੍ਯਾ ਯੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਲਾਲਯਨ੍ਤਿ ਹਿ । ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯੋऽਹਮਨਿਸ਼ਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
“ਇਹ ਛੋਟੇ ਪੰਛੀ ਧਨਵਾਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਮੰਦੀ ਹੈ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।”
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮੁਨਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਚਃ । ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਧੇਃ ਸੁਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮুনি ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਿਹਾ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ - ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਅਨਪਤ੍ਯਤ੍ਵਜਂ ਦੁਃਖਂ ਯਤ੍ਤਥਾ ਦੁਃਖਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਸਚ ਦੱਸੋ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬੇਉਲਾਦ ਹੋਣ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਅਜੀਬ ਹੈ।”
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰੁਣਂ ਯਾਦਸਾਂ ਪਤਿਮ੍ । ਸਮਾਰਾਧਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਰੁਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਹੈ।
ਵਰੁਣਾਦਧਿਕੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੇਵਃ ਸਨ੍ਤਾਨਦਾਯਕਃ । ਤਮਾਰਾਧਯ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਵਰੁਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਵੰਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ, ਧਰਮਵਾਨ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।