ਅਹਂ ਤਪਸਿ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੋ ਨਾਗਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਕਿਂ ਕृਤਂ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਨ੍ਤੇ ਵਿਨਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਮੈਂ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਿਆ। ਸੁਣੋ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੁਸੀਂ ਧਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਦੱਸੋ ਚੰਗੀਏ?
ਮਯਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਕृਤਾ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਨਾਗਤੋऽਹਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਰ੍ਧਨਃ
ਉਥੇ ਅਜੀਬ ਅਕਾਲ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੀ। ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਰੀਬ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਅਹਮਪ੍ਯਤਿ ਵਾਮੋਰੁ ਪੀਡਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਵਨੇ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚੌਰਭਾਵੇਨ ਕੁਤ੍ਰਚਿਚ੍ਛ੍ਵਪਚਾਲਯੇ
ਮੈਂ ਵੀ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਤੰਗ ਵਾਲੀਏ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਵਪਚਂ ਨਿਦ੍ਰਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਮਹਾਨਸਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਸੋਈ ਪਛਾਣੀ ਤੇ ਖਾਣ ਲਈ ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਯਦਾ ਭਾਣ੍ਡਂ ਸਮੁਦ੍ਘਾਟ੍ਯ ਪਕ੍ਵਂ ਸ਼੍ਵਤਨੁਜਾਮਿषਮ੍ । ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਤਦਾ ਦृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਤੇਨ ਵੈ
ਜਦ ਮੈਂ ਭਾਂਡਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲਈ ਲਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਪृष੍ਟਃ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗृਹੇ ਮੇ ਨਿਸ਼ਿ ਸਾਦਰਮ੍ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮੁਦ੍ਘਾਟਯਸਿ ਭਾਣ੍ਡਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਦੱਸ, ਤੇਰਾ ਕੀ ਕੰਮ ਹੈ? ਤੂੰ ਭਾਂਡਾ ਕਿਉਂ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਵਪਚੇਨਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਤਮਵੋਚਂ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਕਾਮਂ ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਸੁਕੇਸ਼ਾ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬੋਲਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਤਾਪਸਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾਰ੍ਦਿਤਃ । ਚੌਰਭਾਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਣ੍ਡਕੇ
ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਤਪਸੀ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ। ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਚੌਰਭਾਵੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਤਿਥਿਸ੍ਤੇ ਮਹਾਮਤੇ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦਦਸ੍ਵਾਜ੍ਞਾਂ ਮਾਂਸਮਦ੍ਮਿ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍
ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਆ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ। ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਕਿ ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਮਾਸ ਖਾ ਲਵਾਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਸ਼੍ਵਪਚਸ੍ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਮੁਵਾਚ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਭਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾ ਕੁਰੁ ਵਰ੍ਣਾਗ੍ਰ੍ਯ ਜਾਨੀਹਿ ਸ਼੍ਵਪਚਾਲਯਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੱਕੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਖਾਣਾ ਨਾ ਖਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ; ਜਾਣ ਲੈ ਇਹ ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਘਰ ਹੈ।'
ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਖਲੁ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਤਾ । ਦ੍ਵਿਜਤ੍ਵੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਕਿਂ ਨ ਹਿ
ਇਨਸਾਨੀ ਜਨਮ ਵਾਸਤੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਹੋਣਾ। ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ—ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ?
ਦੁष੍ਟਾਹਾਰੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਲੋਕਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਅਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਮਨੁਨਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸਪ੍ਤ ਚਾਨ੍ਤ੍ਯਜਾਃ
ਜੋ ਲੋਕੀ ਦੁਨੀਆ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਗੰਦੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਤ ਨੀਚ ਜਾਤੀਆਂ ਕਰਮ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹਨ।
ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋऽਹਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼੍ਵਪਚੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨਿਵਾਰਯਾਮਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਲੋਭੇਨਾਞ੍ਜਸਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਮੈਂ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਛੱਡਣ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਮੈਂ ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹਾਂ, ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਵਰ੍ਣਸਙ੍ਕਰਦੋषੋऽਯਂ ਮਾ ਯਾਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਮਤਿਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼ਦਾਨ੍ਤ੍ਯਜ
ਇਹ ਜਾਤੀ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਗਲਤ ਹੈ; ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਸਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਾਫ ਹੈ, ਹੇ ਅੰਤਜ।
ਤਥਾਪ੍ਯਾਪਦਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਾਰ੍ਗਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍ । ਦੇਹਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਯਦਿ ਮਾਨਦ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਕਾ ਰਾਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਆਦਰਯੋਗ।
ਪਾਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਪੁਨਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ । ਦੁਰ੍ਗਤਿਸ੍ਤੁ ਭਵੇਤ੍ਪਾਪਾਦਨਾਪਦਿ ਨ ਚਾਪਦਿ
ਪਾਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਾਪ ਤੋਂ ਦੁਖ ਆਮ ਸਮੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।
ਮਰਣਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ੍ਯਾਥ ਨਰਕੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਪਹਰਣਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ ਮਰਨ ਤੇ ਨਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨਾਹਂ ਚੌਰ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਦੇਹਂ ਰਕ੍ਸ਼ੇऽਪ੍ਯਥਾਨ੍ਤ੍ਯਜ । ਅਵਰ੍षਣੇ ਚ ਚੌਰ੍ਯੇਣ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਕਥਿਤਂ ਬੁਧੈਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਚੋਰੀ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਬਚਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅੰਤਜ। ਤੇ ਅਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਪਾਪ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ—
ਯੋ ਨ ਵਰ੍षਤਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮੈ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਕਾਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਸਹਸਾਪਤਤ੍
ਜੇ ਬਾਦਲ ਵਰਸੇ ਨਾ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤੇ ਫ਼ੌਰਨ ਬਾਦਲ ਛਾ ਗਿਆ।
ਗਗਨਾਦ੍ਧਸ੍ਤਿਹਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ਧਾਰਾਭਿਰਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਮੁਦਿਤੋऽਹਂ ਘਨਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਰ੍षਨ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤਾ ਸਹ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸੁੰਡ ਵਰਗੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਸਨ, ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ; ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਬਾਦਲ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵਰਸਦਾ ਵੇਖ ਕੇ।
ਤਦਾਹਂ ਤਦ੍ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਃਸृਤਃ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ । ਕਥਯ ਤ੍ਵਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕਾਲੋ ਨੀਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਥਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਉਹ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ; ਦੱਸੋ, ਸੋਹਣੀਏ, ਮੇਰੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ?
ਕਾਨ੍ਤਾਰੇ ਪਰਮਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਕ੍ਸ਼ਯਕृਤ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਿਹ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਤਿਮਾਹ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਾ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਤੇ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਯੰਵਦਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਸ਼ृਣੁ ਮਯਾ ਨੀਤਃ ਕਾਲਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ । ਗਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿੰਨਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕਲਕ ਆ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਨਾਰ੍ਥਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਨ੍ਬਾਲਕਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨੀਵਾਰਾਰ੍ਥਂ ਵਨੇ ਵਨੇ
ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਰੋਟੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ; ਭੁੱਖੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ-ਜੰਗਲ ਚੌਲ ਲੱਭਣ ਲਈ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ।
ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਹਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾऽऽਵਿष੍ਟਾ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਂ ਤਦਾ । ਏਵਂ ਚ ਕਤਿਚਿਨ੍ਮਾਸਾ ਨੀਵਾਰੇਣਾਤਿਵਾਹਿਤਾਃ
ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਬਹੁਤ ਫਲ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਲਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਚੌਲ ਨਾਲ ਹੀ ਕੱਟੇ।
ਤਦਭਾਵੇ ਮਯਾ ਕਾਨ੍ਤ ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਮਨਸਾ ਪੁਨਃ । ਨ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਕਿਲ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੇ ਨੀਵਾਰਾ ਨਾਪਿ ਕਾਨਨੇ
ਜਦ ਉਹ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੇ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਸੋਚਿਆ; ਕਲਕ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਭਿਖ ਮਿਲਦੀ, ਨਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੌਲ।
ਨ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਫਲਾਨ੍ਯਾਸੁਰ੍ਨ ਮੂਲਾਨਿ ਧਰਾਤਲੇ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡਿਤਾ ਬਾਲਾ ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਭृਸ਼ਮਾਤੁਰਾਃ
ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਤੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੜਾਂ ਨਹੀਂ; ਬੱਚੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਿਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਿਤਾਨ੍ । ਏਵਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਕृਤਃ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਾਂ? ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਮੇਕਂ ਦਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕਸ੍ਮੈਚਿਦ੍ਧਨਿਨੇ ਕਿਲ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਮੌਲ੍ਯਂ ਤੁ ਤੇਨ ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਬਾਲਕਾਨ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੈਸਿਆਂ ਲਈ ਦੇਵਾਂਗੀ; ਉਸ ਦੀ ਕੀਮਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੀ।
ਪਾਲਯੇऽਹਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਨਾਨ੍ਯੋਪਾਯੋऽਸ੍ਤਿ ਪਾਲਨੇ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਮਯਾ
ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਭੁੱਖੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖਾਂਗੀ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ; ਐਸਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।