ਰਾਜਨ੍ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤੇ ਨੂਨਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਨ੍ਸਮੁਪਾਗਤਾਨ੍ । ਅਵੇਹਿ ਸਚਿਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਜ੍ਞਯਾ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
'ਰਾਜਨ, ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਅਸੀਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਮੰਤਰੀ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਇੱਥੇ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਾਂ।'
ਯੁਵਰਾਜਸੁਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਯਤ੍ਤਚ੍ਛृਣੁ ਨਰਾਧਿਪ । ਆਨਯਧ੍ਵਂ ਨृਪਂ ਯੂਯਂ ਸਮ੍ਮਾਨ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਮਮ
'ਯੁਵਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ: ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ ਸਮਾਗਚ੍ਛ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗਤਵ੍ਯਥਃ । ਸੇਵਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਚਿਵਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਬੇਚੈਨੀ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ; ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੇ।
ਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯਿष੍ਯਾਮਃ ਸ ਯਥਾ ਤੁ ਦਯੇਤ ਵੈ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਸੌ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਅਸੀਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਦਇਆ ਕਰੇ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੁੱਖ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਕਥਿਤਂ ਬਹੁਧਾ ਕਿਲ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਮਨਮੇਵਾਸ਼ੁ ਰੋਚਤਾਂ ਨਿਜਸਦ੍ਮਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ 'ਤੇ ਲੱਗ ਜਾਵੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਨृਪਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਵਪਚਾਕृਤਿਃ । ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਮਨਾਯਾਸੌ ਨ ਮਤਿਂ ਕृਤਵਾਨਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਿ ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੁ ਸਚਿਵਾਃ ਪੁਰਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਰਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਵਚਨਾਚ੍ਚ ਮੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੰਤਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੇ ਜਾਓ; ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਉਥੇ ਕਹਿ ਦਿਓ।
ਨਾਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਤ੍ਰ ਕੁਰੁ ਰਾਜ੍ਯਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ । ਮਾਨਯਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਯਜਨ੍ਯਜ੍ਞੈਰਨੇਕਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗਾ, ਪੁੱਤਰ; ਤੂੰ ਰਾਜ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਚਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ, ਕਈ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ।
ਨਾਹਂ ਸ਼੍ਵਪਚਵੇषੇਣ ਗਰ੍ਹਿਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਆਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਮੈਂ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਯੋਧਿਆ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣਿ ਯੂਯਂ ਤਤ੍ਰ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹਰੀਚੰਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੈ, ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾਓ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਾਜ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰੋ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿष੍ਟਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਤੁ ਰੁਰੁਦੁਸ਼੍ਚਾਤੁਰਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸਚਿਵਾ ਨਿਰ੍ਯਯੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਤ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਵਨਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਚਤੁਰ ਮੰਤਰੀ ਬਹੁਤ ਰੋਏ, ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਵਨ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਮੁਪਾਗਤ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯੇऽਹ੍ਨਿ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਅਭਿषੇਕਂ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤੇ
ਅਯੋਧਿਆ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਤੇ, ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਚਿਵੈਸ਼੍ਚ ਨृਪਾਜ੍ਞਯਾ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਃ ਪਿਤਰਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਮੰਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਤੇਜਸਵੀ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਸ਼ਾਪੋਦ੍ਧਾਰਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸਾਨ੍ਤ੍ਵਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਰਾਜੋਵਾਚ - ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕृਤੋ ਰਾਜਾ ਸਚਿਵੈਰ੍ਨृਪਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ । ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਾਣ੍ਡਾਲਦੇਹਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹਰੀਚੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ; ਪਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਚੰਡਾਲ ਦੇਹ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ?
ਮृਤੋ ਵਾ ਵਨਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ । ਗੁਰੁਣਾ ਵਾ ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮੋਚਿਤਃ
ਕੀ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮਰ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਤੇ ਵਹ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟ ਗਿਆ?
ਏਤਦ੍ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਖਿਲਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ । ਚਰਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮੋऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਅਭਿषਿਕ੍ਤਂ ਸੁਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਕਾਲਾਤਿਕ੍ਰਮਣਂ ਤਤ੍ਰ ਚਕਾਰ ਚਿਨ੍ਤਯਞ੍ਛਿਵਾਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਉਥੇ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ, ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਏਵਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਕਾਲੇ ਤੁ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦਾਰਾਨ੍ਸੁਤਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਤਦਾਗਾਤ੍ਕੌਸ਼ਿਕੋ ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ, ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਮੁਨੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਸ੍ਵਜਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸ੍ਥਿਤਂ ਮੁਦਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮੇਧਾਵੀ ਸ੍ਥਿਤਾਮਗ੍ਰੇ ਸਪਰ੍ਯਯਾ
ਆ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਚੰਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ; ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ।
ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਕਥਂ ਕਾਲਸ੍ਤਯਾ ਨੀਤਃ ਸੁਲੋਚਨੇ । ਅਨ੍ਨਂ ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਿਮੇ ਬਾਲਾਃ ਪਾਲਿਤਾ ਕੇਨ ਤਦ੍ਵਦ
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕੱਲ੍ਹ ਵਿਚ ਸਮਾਂ ਲੰਘਾਇਆ? ਦੱਸ, ਇਹ ਬੱਚੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖੇ ਗਏ, ਕਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ?
ਅਹਂ ਤਪਸਿ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੋ ਨਾਗਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਕਿਂ ਕृਤਂ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਨ੍ਤੇ ਵਿਨਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਮੈਂ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਿਆ। ਸੁਣੋ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੁਸੀਂ ਧਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਦੱਸੋ ਚੰਗੀਏ?
ਮਯਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਕृਤਾ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਨਾਗਤੋऽਹਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਰ੍ਧਨਃ
ਉਥੇ ਅਜੀਬ ਅਕਾਲ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੀ। ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਰੀਬ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਅਹਮਪ੍ਯਤਿ ਵਾਮੋਰੁ ਪੀਡਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਵਨੇ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚੌਰਭਾਵੇਨ ਕੁਤ੍ਰਚਿਚ੍ਛ੍ਵਪਚਾਲਯੇ
ਮੈਂ ਵੀ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਤੰਗ ਵਾਲੀਏ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਵਪਚਂ ਨਿਦ੍ਰਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਮਹਾਨਸਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਸੋਈ ਪਛਾਣੀ ਤੇ ਖਾਣ ਲਈ ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਯਦਾ ਭਾਣ੍ਡਂ ਸਮੁਦ੍ਘਾਟ੍ਯ ਪਕ੍ਵਂ ਸ਼੍ਵਤਨੁਜਾਮਿषਮ੍ । ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਤਦਾ ਦृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਤੇਨ ਵੈ
ਜਦ ਮੈਂ ਭਾਂਡਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲਈ ਲਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਪृष੍ਟਃ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗृਹੇ ਮੇ ਨਿਸ਼ਿ ਸਾਦਰਮ੍ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮੁਦ੍ਘਾਟਯਸਿ ਭਾਣ੍ਡਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਦੱਸ, ਤੇਰਾ ਕੀ ਕੰਮ ਹੈ? ਤੂੰ ਭਾਂਡਾ ਕਿਉਂ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਵਪਚੇਨਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਤਮਵੋਚਂ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਕਾਮਂ ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਸੁਕੇਸ਼ਾ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬੋਲਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਤਾਪਸਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾਰ੍ਦਿਤਃ । ਚੌਰਭਾਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਣ੍ਡਕੇ
ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਤਪਸੀ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ। ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਚੌਰਭਾਵੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਤਿਥਿਸ੍ਤੇ ਮਹਾਮਤੇ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦਦਸ੍ਵਾਜ੍ਞਾਂ ਮਾਂਸਮਦ੍ਮਿ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍
ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਆ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ। ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਕਿ ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਮਾਸ ਖਾ ਲਵਾਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਸ਼੍ਵਪਚਸ੍ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਮੁਵਾਚ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਭਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾ ਕੁਰੁ ਵਰ੍ਣਾਗ੍ਰ੍ਯ ਜਾਨੀਹਿ ਸ਼੍ਵਪਚਾਲਯਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੱਕੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਖਾਣਾ ਨਾ ਖਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ; ਜਾਣ ਲੈ ਇਹ ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਘਰ ਹੈ।'