ਵਾਞ੍ਛਤ੍ਯਹੋ ਹਰਿਰਸ਼ੋਕ ਇਵਾਤਿਕਾਮਂ ਪਾਦਾਹਤਿਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਃ ਪੁਰੁषਃ ਪੁਰਾਣਃ । ਤਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰੋषਿ ਰੁषਿਤਾ ਪ੍ਰਣਤਂ ਚ ਪਾਦੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਸਕਲਦੇਵਨੁਤਂ ਸ੍ਮਰਾਰ੍ਤਮ੍
"ਹਰੀ, ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਲੈਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਤੜਪਦਾ ਵੇਖਦੀ ਹੈਂ।"
ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲੇ ਵਸਸਿ ਦੇਵਿ ਸਦੈਵ ਤਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਵਤ੍ਸੁਚਰਿਤੇ ਵਿਪੁਲੇऽਤਿਸ਼ਾਨ੍ਤੇ । ਸੌਦਾਮਿਨੀਵ ਸੁਘਨੇ ਸੁਵਿਭੂषਿਤੇ ਚ ਕਿਂ ਤੇ ਨ ਵਾਹਨਮਸੌ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰੋऽਪਿ
"ਹੇ ਦੇਵੀ! ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਕੀ ਤੇਰਾ ਵਾਹਨ ਨਹੀਂ?"
ਤ੍ਵਂ ਚੇਜ੍ਜਹਾਸਿ ਮਧੁਸੂਦਨਮਮ੍ਬ ਕੋਪਾ- ਨ੍ਨੈਵਾਰ੍ਚਿਤੋऽਪਿ ਸ ਭਵੇਤ੍ਕਿਲ ਸ਼ਕ੍ਤਿਹੀਨਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਵ ਪੁਰੁषਂ ਸ੍ਵਜਨਾਸ੍ਤ੍ਵਜਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਿਯੋਜ੍ਝਿਤਮਤੀਵ ਗੁਣੈਰ੍ਵਿਯੁਕ੍ਤਮ੍
ਮਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੂਜਿਆ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਿਸੇ ਮਾਣੂ ਨੂੰ, ਜੇ ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਗਣਾ ਨ ਤੁ ਕਿਂ ਯੁਵਤ੍ਯੋ ਯੇ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ । ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯੈਵ ਵਿਹਿਤਾਃ ਖਲੁ ਤੇ ਪੁਮਾਂਸਃ ਕਿਂ ਵਰ੍ਣਯਾਮਿ ਤਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਨਨ੍ਤਵੀਰ੍ਯੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਤਾਂ ਛੱਡੋ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਅਣੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮੈਂ ਕੀ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂ?
ਤ੍ਵਂ ਨਾਪੁਮਾਨ੍ਨ ਚ ਪੁਮਾਨਿਤਿ ਮੇ ਵਿਕਲ੍ਪੋ ਯਾਕਾਸਿ ਦੇਵਿ ਸਗੁਣਾ ਨਨੁ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾ ਵਾ । ਤਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨਮਾਮਿ ਸਤਤਂ ਕਿਲ ਭਾਵਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾਞ੍ਛਾਮਿ ਭਕ੍ਤਿਮਚਲਾਂ ਤ੍ਵਯਿ ਮਾਤਰਂ ਤੁ
ਮੈਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਕਿ ਤੂੰ ਨਰ ਹੈਂ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਾਂ! ਤੂੰ ਕਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਹੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਾਲੋ ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਤਦਾ । ਪਰਿਤੁष੍ਟਾ ਦਦੌ ਦੇਵੀ ਤਤ੍ਰ ਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਓਟ ਲਈ। ਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ ਪਦਂ ਪਰਮਕਂ ਸ੍ਥਿਰਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮੁਨੀਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਸ ਮਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੁਦਯੁਮਨ ਨੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ।
ਪੁਰੂਰਵਸ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚਰਿਤ੍ਰਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸੁਦ੍ਯੁਨੇ ਤੁ ਦਿਵਂ ਯਾਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਰੂਰਵਾਃ । ਸਗੁਣਸ਼੍ਚ ਸੁਰੂਪਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਰਞ੍ਜਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਸੁਦਯੁਮਨ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਉਹ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨੇ ਪੁਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਚਕਾਰ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਜਾਰਕ੍ਸ਼ਣਤਤ੍ਪਰਃ
ਸੁੰਦਰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਰਾਜ ਕਾਇਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸੁਗੁਪ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪਰਤ੍ਰਾਭਿਜ੍ਞਤਾ ਤਥਾ । ਸਦੈਵੋਤ੍ਸਾਹਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭੁਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਥੋਤ੍ਤਮਾ
ਉਸ ਕੋਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਰਾਜ ਦਾ ਭੇਦ, ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਸਮਝ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਤਾਕਤ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ।
ਸਾਮਦਾਨਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸ਼ਗਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ । ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਥਾਨ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਹ
ਸਾਰੇ ਮਿਲਾਪ, ਦਾਨ ਆਦਿਕ ਸਾਧਨ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉਹ ਵਰਨ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਾ ਕੇ ਰਾਜ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਯਜ੍ਞਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਰਾਜਾ ਬਹੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍ । ਦਾਨਾਨਿ ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਦਦਾਵਥ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯੱਗ ਕੀਤੇ, ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਕੀਤੇ।
ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਗੁਣੌਦਾਰ੍ਯਸ਼ੀਲਦ੍ਰਵਿਣਵਿਕ੍ਰਮਾਨ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਵਸ਼ੀਭੂਤਾ ਚਕਮੇ ਤਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ, ਚੰਗੇ ਗੁਣ, ਦਿਲਦਾਰੀ, ਸੁਭਾਉ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਸੁਣ ਕੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹਣ ਲੱਗੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਾਭਿਤਪ੍ਤਾ ਸਾ ਮਾਨੁषਂ ਲੋਕਮਾਸ੍ਥਿਤਾ । ਗੁਣਿਨਂ ਤਂ ਨृਪਂ ਮਤ੍ਵਾ ਵਰਯਾਮਾਸ ਮਾਨਿਨੀ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਸਮਯਂ ਚੇਦृਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ । ਏਤਾਵੁਰਣਕੌ ਰਾਜਨ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤੌ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮਾਨਦ
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਕੇ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗੀ: 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਇਹ ਦੋ ਮੇਮਣੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ।'
ਘृਤਂ ਮੇ ਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨृਪਾਸ਼ਨਮ੍ । ਨੇਕ੍ਸ਼ੇ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਨਗ੍ਨਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮੈਥੁਨਾਤ੍
'ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਸਦਾ ਘਿਉ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਤੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਨੂੰ ਤੂੰ ਕਦੇ ਨੰਗਾ ਨਾ ਵੇਖੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਸਮੇਂ।'
ਭਾषਾਬਨ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਰਾਜਨ੍ ਯਦਿ ਭਗ੍ਨੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤਦਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੇ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।'
ਅਙ੍ਗੀਕृਤਂ ਚ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਭਾषਿਤਂ ਤੁ ਯਤ੍ । ਸ੍ਥਿਤਾ ਭਾषਣਬਨ੍ਧੇਨ ਸ਼ਾਪਾਨੁਗਹਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਇੱਛਾਵਾਨ ਨਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ। ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਵਾਅਦੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੀ ਰਹੀ।
ਰੇਮੇ ਤਦਾ ਸ ਭੂਪਾਲੋ ਲੀਨੋ ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਾਦਿਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੋਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਮਦਮੋਹਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਕਈ ਸਾਲ ਮੌਜਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਧਰਮ ਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਏਕਚਿਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਞ੍ਜਾਤਸ੍ਤਨ੍ਮਨਸ੍ਕੋ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਤਯਾ ਹੀਨਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮਪ੍ਯਤਿਮੋਹਿਤਃ
ਹੁਣ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ । ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਨਾਗਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨਾਹ ਦੇਵਰਾਟ੍
ਇੰਝ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਰਵਸ਼ੀ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਮਾਨਯਧ੍ਵਂ ਭੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ । ਹृਤ੍ਵੋਰਣੌ ਗृਹਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ ਸਮਯੇ ਕਿਲ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਓ ਗੰਧਰਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ! ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰੋਂ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ ਸੀ।'
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਰਹਿਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮਦੀਯਂ ਨਾਤਿਸ਼ੋਭਤੇ । ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਤਾਮਾਨਯਤ ਕਾਮਿਨੀਮ੍
ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਮੇਰਾ ਅਸਥਾਨ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਚਾਹਵਾਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇऽਥ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਮਹਾਗਾਢੇ ਤਮਸਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ ਚਲੇ। ਫਿਰ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਜਹ੍ਰੁਸ੍ਤਾਵੁਰਣੌ ਦੇਵਾ ਰਮਮਾਣਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਮ੍ । ਚਕ੍ਰਨ੍ਦਤੁਸ੍ਤਦਾ ਤੌ ਤੁ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣੌ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਮਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਤਦੁਪਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕ੍ਰਨ੍ਦਿਤਂ ਸੁਤਯੋਰਿਵ । ਕੁਪਿਤੋਵਾਚ ਰਾਜਾਨਂ ਸਮਯੋऽਯਂ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਮੈਂ ਆਪ ਕੀਤਾ ਸੀ।'
ਨष੍ਟਾਹਂ ਤਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਦ੍ਧृਤੌ ਚੋਰੈਰ੍ਮਮੋਰਣੌ । ਰਾਜਨ੍ਪੁਤ੍ਰਸਮਾਵੇਤੌ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਸ਼ੇषੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਸਮਃ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਗੁਆ ਬੈਠੀ ਹਾਂ, ਜਦ ਕਿ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਚੱਕ ਲਿਆ। ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਜਦ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।'
ਹਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਕੁਨਾਥੇਨ ਨਪੁਂਸਾ ਵੀਰਮਾਨਿਨਾ । ਉਰਣੌ ਮੇ ਗਤੌ ਚਾਦ੍ਯ ਸਦਾ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਿਯੌ ਮਮ
'ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਸ ਨਿਕੰਮੇ, ਨਰਮਦਾਰ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮਰਦ ਆਖਣ ਵਾਲੇ ਕਰਕੇ ਮਾਰੀ ਗਈ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਦੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।'
ਏਵਂ ਵਿਲਪ੍ਯਮਾਨਾਂ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਵਿਮੋਹਿਤਃ । ਨਗ੍ਨ ਏਵ ਯਯੌ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਉਸਨੂੰ ਇੰਝ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਨੰਗਾ ਹੀ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਨृਪਵੇਸ਼੍ਮਨਿ । ਨਗ੍ਨਭੂਤਸ੍ਤਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਭੂਪਤਿਰ੍ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਯਾ
ਉਥੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਨੰਗਾ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।