ਤਤ੍ਰ ਤੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਬਭੂਵ ਸ਼੍ਵਪਚਾਕृਤਿਃ । ਕੁਣ੍ਡਲੇऽਸ਼੍ਮਮਯੇ ਵਾਪਿ ਜਾਤੇ ਤਸ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਸ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸ਼ਵਪਚ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਪਲ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਪੱਥਰ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਬਣ ਗਏ।
ਦੇਹੇ ਚਨ੍ਦਨਗਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਵਿਗਨ੍ਧੋ ਹ੍ਯਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਨੀਲਵਰ੍ਣੇऽਥ ਸਞ੍ਜਾਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰੇ ਤਨੌ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਚੰਦਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੀ ਥਾਂ ਬਦਬੂ ਆਉਣ ਲੱਗੀ; ਉਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਨੀਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਜਵਰ੍ਣੋऽਭਵਦ੍ਦੇਹਃ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੁਪਾਸਕਰੋषੇਣ ਫਲਮੇਤਦਭੂਨ੍ਨृਪ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਰਾਜਸੀ ਰੰਗ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਿਟ ਗਿਆ; ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਭਗਤ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰੀਸ਼ਕ੍ਤਿਭਕ੍ਤੋ ਹਿ ਨਾਵਮਾਨ੍ਯਃ ਕਦਾਚਨ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਨਿष੍ਠੋ ਹਿ ਵਸਿष੍ਠੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਮੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਜਪ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਂ ਨਿਜਂ ਦੇਹਂ ਰਾਜਾ ਦੁਃਖਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਨ ਜਗਾਮ ਗृਹੇ ਦੀਨੋ ਵਨਮੇਵਾਭਿਤੋ ਯਯੌ
ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਬਲਕਿ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਃ ਸ਼ੋਕਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਦੇਹੋ ਮੇऽਤੀਵ ਨਿਨ੍ਦਿਤਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਮੇ ਦੁਃਖਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਗृਹੇ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਚੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੀਡਿਤੋऽਦ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਮੈਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਖਤਮ ਹੋ ਸਕੇ; ਜੇ ਮੈਂ ਘਰ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅੱਜ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਭਾਰ੍ਯਾਪਿ ਸ਼੍ਵਪਚਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਙ੍ਗੀਕਾਰਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਸਚਿਵਾ ਨਾਦਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਮੀਦृਸ਼ਂ ਪੁਨਃ
'ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ; ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੇ।'
ਜ੍ਞਾਤਯੋ ਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਸਙ੍ਗਤੋ ਨ ਭਜਿष੍ਯਤਿ । ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਕ੍ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਨੂਨਂ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਮਰਣਂ ਵਰਮ੍
'ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ; ਸਭ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਲਈ ਜੀਉਣਾ ਤੋਂ ਮਰਨਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।'
ਵਿषਂ ਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਦ੍ਯ ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਵਾ ਜਲਾਸ਼ਯੇ । ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾ ਕਣ੍ਠਪਾਸ਼ਂ ਚ ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
'ਅੱਜ ਮੈਂ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਕੇ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਜਾਂ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਫਾਹਾ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਅਗ੍ਨੌ ਵਾ ਜ੍ਵਲਿਤੇ ਦੇਹਂ ਜੁਹੋਮਿ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਬਲਾਤ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਨਸ਼ਨਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਦੂषਿਤਾਨ੍ਭृਸ਼ਮ੍
'ਜਾਂ ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ; ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮਲਿਨ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਆਤ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਭਵੇਨ੍ਨੂਨਂ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਸ਼੍ਵਪਚਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਾਪਸ਼੍ਚ ਹਤ੍ਯਾਦੋषਾਦ੍ਭਵੇਦਪਿ
'ਪਰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਆਤਮ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗਾ; ਅਤੇ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਆਉਟਕਾਸਟ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਪੁਨਰ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਭੂਪਾਲਸ਼੍ਚੇਤਸਾ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ । ਆਤ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਮਯਾਧੁਨਾ
ਫਿਰ, ਦੁਬਾਰਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਿਆ: 'ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਆਤਮ-ਹੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।'
ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਦੇਹੇਨਾਨੇਨ ਕਾਨਨੇ । ਭੋਗੇਨਾਸ੍ਯ ਵਿਪਾਕਸ੍ਯ ਭਵਿਤਾ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
'ਮੈਂ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣੇ ਹਨ; ਕੇਵਲ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਆਵੇਗਾ।'
ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਕਰ੍ਮਣਾਂ ਭੋਗਾਦਨ੍ਯਥਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਯਾਤ੍ਰ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
'ਜੋ ਕਰਮ ਚਲ ਪਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਸਹਿਣੇ ਪੈਣਗੇ।'
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸੇਵਨਂ ਤਥਾ । ਸ੍ਮਰਣਂ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾਯਾਸ੍ਤੁ ਸਾਧੂਨਾਂ ਸੇਵਨਂ ਤਥਾ
'ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ—'
ਏਵਂ ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੂਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਨੇ ਵਸਨ੍ । ਭਾਗ੍ਯਯੋਗਾਤ੍ਕਦਾਚਿਤ੍ਤੁ ਭਵੇਤ੍ਸਾਧੁਸਮਾਗਮਃ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਕਿਸੇ ਵਾਰ ਭਾਗ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਨਗਰਂ ਨृਪਃ । ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਗਤਃ ਕਾਮਂ ਸ਼ੋਚਂਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਦਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਿਤੁਃ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਦੁਃਖਿਤਃ ਸਚਿਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸਚਿਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾऽऽਸ਼ੁ ਤਮੂਚੁਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼੍ਵਪਚਾਕਾਰਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਮੰਤਰੀ ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ—ਜੋ ਆਉਟਕਾਸਟ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਹ ਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਰਾਜਨ੍ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤੇ ਨੂਨਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਨ੍ਸਮੁਪਾਗਤਾਨ੍ । ਅਵੇਹਿ ਸਚਿਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਜ੍ਞਯਾ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
'ਰਾਜਨ, ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਅਸੀਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਮੰਤਰੀ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਇੱਥੇ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਾਂ।'
ਯੁਵਰਾਜਸੁਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਯਤ੍ਤਚ੍ਛृਣੁ ਨਰਾਧਿਪ । ਆਨਯਧ੍ਵਂ ਨृਪਂ ਯੂਯਂ ਸਮ੍ਮਾਨ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਮਮ
'ਯੁਵਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ: ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ ਸਮਾਗਚ੍ਛ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗਤਵ੍ਯਥਃ । ਸੇਵਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਚਿਵਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਬੇਚੈਨੀ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ; ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੇ।
ਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯਿष੍ਯਾਮਃ ਸ ਯਥਾ ਤੁ ਦਯੇਤ ਵੈ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਸੌ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਅਸੀਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਦਇਆ ਕਰੇ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੁੱਖ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਕਥਿਤਂ ਬਹੁਧਾ ਕਿਲ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਮਨਮੇਵਾਸ਼ੁ ਰੋਚਤਾਂ ਨਿਜਸਦ੍ਮਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ 'ਤੇ ਲੱਗ ਜਾਵੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਨृਪਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਵਪਚਾਕृਤਿਃ । ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਮਨਾਯਾਸੌ ਨ ਮਤਿਂ ਕृਤਵਾਨਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਿ ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੁ ਸਚਿਵਾਃ ਪੁਰਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਰਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਵਚਨਾਚ੍ਚ ਮੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੰਤਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੇ ਜਾਓ; ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਉਥੇ ਕਹਿ ਦਿਓ।
ਨਾਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਤ੍ਰ ਕੁਰੁ ਰਾਜ੍ਯਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ । ਮਾਨਯਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਯਜਨ੍ਯਜ੍ਞੈਰਨੇਕਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗਾ, ਪੁੱਤਰ; ਤੂੰ ਰਾਜ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਚਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ, ਕਈ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ।
ਨਾਹਂ ਸ਼੍ਵਪਚਵੇषੇਣ ਗਰ੍ਹਿਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਆਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਮੈਂ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਯੋਧਿਆ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣਿ ਯੂਯਂ ਤਤ੍ਰ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹਰੀਚੰਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੈ, ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾਓ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਾਜ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰੋ।