ਯਾਜਯ ਤ੍ਵਂ ਮਖੇਨਾਸ਼ੁ ਤਾਦृਸ਼ੇਨ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਯਥਾਨੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਵਸੇ ਲੋਕਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਯਜਨ ਕਰਵਾਓ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸ ਸਕਾਂ।
ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮਾਧੁਨਾ । ਪ੍ਰਾਪਯਾਸ਼ੁ ਮਖਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਲੋਕਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਮਰਥ ਹੋ, ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੋ। ਜਲਦੀ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵ ਲੋਕ ਦਿਵਾਓ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ - ਰਾਜਨ੍ ਮਾਨੁषਦੇਹੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾਸਃ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਃ । ਮृਤਸ੍ਯ ਹਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਕਥਿਤਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖਾ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬਿਭੇਮਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਦੁਰ੍ਲਭਾਚ੍ਚ ਮਨੋਰਥਾਤ੍ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਵਾਸੋ ਜੀਵਮਾਨਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਜੀਉਂਦੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਕੁਰੁ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਮृਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਯਜਨ ਕਰ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮਰਨ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਭੂਯੋ ਵਸਿष੍ਠਂ ਪੂਰ੍ਵਰੋषਿਤਮ੍ । ਨ ਤ੍ਵਂ ਯਾਜਯਸੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਗਰ੍ਵਾਵੇਸ਼ਾਚ੍ਚ ਮਾਂ ਯਦਿ
ਉਹ ਮੁੜ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਗਰਵ ਕਰਕੇ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਂਦੇ,
ਅਨ੍ਯਂ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਕਿਲ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਸਿष੍ਠਃ ਕੋਪਸਂਯੁਤਃ
ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੋਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਰੱਖ ਕੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਯਜਨ ਕਰਵਾ ਲਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਭੂਪਤਿਂ ਚੇਤਿ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਭਵ ਦੁਰ੍ਮਤੇ । ਅਨੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸ਼੍ਵਪਚੋ ਭਵ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: ਹੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾ! ਇਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹੁਣੇ ਹੀ ਸ਼ਵਪਚ ਹੋ ਜਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਕृਨ੍ਤਨ ਪਾਪਿष੍ਠ ਸੁਰਭੀਵਧਦੂषਿਤ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਤ੍ਨੀਹਰੋਚ੍ਛਿਨ੍ਨ ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਵਿਦੂषਕ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਸਵਰਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗਾਂ ਮਾਰਣ ਨਾਲ ਮੈਲੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੇੜਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੇ,
ਨ ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤਿਃ ਪਾਪ ਮृਤਸ੍ਯਾਪਿ ਕਥਞ੍ਚਨ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਗੁਰੁਣਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਉਸੇ ਵੇਲੇ
ਤਤ੍ਰ ਤੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਬਭੂਵ ਸ਼੍ਵਪਚਾਕृਤਿਃ । ਕੁਣ੍ਡਲੇऽਸ਼੍ਮਮਯੇ ਵਾਪਿ ਜਾਤੇ ਤਸ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਸ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸ਼ਵਪਚ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਪਲ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਪੱਥਰ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਬਣ ਗਏ।
ਦੇਹੇ ਚਨ੍ਦਨਗਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਵਿਗਨ੍ਧੋ ਹ੍ਯਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਨੀਲਵਰ੍ਣੇऽਥ ਸਞ੍ਜਾਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰੇ ਤਨੌ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਚੰਦਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੀ ਥਾਂ ਬਦਬੂ ਆਉਣ ਲੱਗੀ; ਉਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਨੀਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਜਵਰ੍ਣੋऽਭਵਦ੍ਦੇਹਃ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੁਪਾਸਕਰੋषੇਣ ਫਲਮੇਤਦਭੂਨ੍ਨृਪ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਰਾਜਸੀ ਰੰਗ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਿਟ ਗਿਆ; ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਭਗਤ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰੀਸ਼ਕ੍ਤਿਭਕ੍ਤੋ ਹਿ ਨਾਵਮਾਨ੍ਯਃ ਕਦਾਚਨ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਨਿष੍ਠੋ ਹਿ ਵਸਿष੍ਠੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਮੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਜਪ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਂ ਨਿਜਂ ਦੇਹਂ ਰਾਜਾ ਦੁਃਖਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਨ ਜਗਾਮ ਗृਹੇ ਦੀਨੋ ਵਨਮੇਵਾਭਿਤੋ ਯਯੌ
ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਬਲਕਿ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਃ ਸ਼ੋਕਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਦੇਹੋ ਮੇऽਤੀਵ ਨਿਨ੍ਦਿਤਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਮੇ ਦੁਃਖਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਗृਹੇ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਚੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੀਡਿਤੋऽਦ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਮੈਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਖਤਮ ਹੋ ਸਕੇ; ਜੇ ਮੈਂ ਘਰ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅੱਜ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਭਾਰ੍ਯਾਪਿ ਸ਼੍ਵਪਚਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਙ੍ਗੀਕਾਰਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਸਚਿਵਾ ਨਾਦਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਮੀਦृਸ਼ਂ ਪੁਨਃ
'ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ; ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੇ।'
ਜ੍ਞਾਤਯੋ ਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਸਙ੍ਗਤੋ ਨ ਭਜਿष੍ਯਤਿ । ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਕ੍ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਨੂਨਂ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਮਰਣਂ ਵਰਮ੍
'ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ; ਸਭ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਲਈ ਜੀਉਣਾ ਤੋਂ ਮਰਨਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।'
ਵਿषਂ ਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਦ੍ਯ ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਵਾ ਜਲਾਸ਼ਯੇ । ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾ ਕਣ੍ਠਪਾਸ਼ਂ ਚ ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
'ਅੱਜ ਮੈਂ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਕੇ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਜਾਂ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਫਾਹਾ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਅਗ੍ਨੌ ਵਾ ਜ੍ਵਲਿਤੇ ਦੇਹਂ ਜੁਹੋਮਿ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਬਲਾਤ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਨਸ਼ਨਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਦੂषਿਤਾਨ੍ਭृਸ਼ਮ੍
'ਜਾਂ ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ; ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮਲਿਨ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਆਤ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਭਵੇਨ੍ਨੂਨਂ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਸ਼੍ਵਪਚਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਾਪਸ਼੍ਚ ਹਤ੍ਯਾਦੋषਾਦ੍ਭਵੇਦਪਿ
'ਪਰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਆਤਮ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗਾ; ਅਤੇ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਆਉਟਕਾਸਟ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਪੁਨਰ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਭੂਪਾਲਸ਼੍ਚੇਤਸਾ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ । ਆਤ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਮਯਾਧੁਨਾ
ਫਿਰ, ਦੁਬਾਰਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਿਆ: 'ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਆਤਮ-ਹੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।'
ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਦੇਹੇਨਾਨੇਨ ਕਾਨਨੇ । ਭੋਗੇਨਾਸ੍ਯ ਵਿਪਾਕਸ੍ਯ ਭਵਿਤਾ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
'ਮੈਂ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣੇ ਹਨ; ਕੇਵਲ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਆਵੇਗਾ।'
ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਕਰ੍ਮਣਾਂ ਭੋਗਾਦਨ੍ਯਥਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਯਾਤ੍ਰ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
'ਜੋ ਕਰਮ ਚਲ ਪਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਸਹਿਣੇ ਪੈਣਗੇ।'
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸੇਵਨਂ ਤਥਾ । ਸ੍ਮਰਣਂ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾਯਾਸ੍ਤੁ ਸਾਧੂਨਾਂ ਸੇਵਨਂ ਤਥਾ
'ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ—'
ਏਵਂ ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੂਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਨੇ ਵਸਨ੍ । ਭਾਗ੍ਯਯੋਗਾਤ੍ਕਦਾਚਿਤ੍ਤੁ ਭਵੇਤ੍ਸਾਧੁਸਮਾਗਮਃ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਕਿਸੇ ਵਾਰ ਭਾਗ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਨਗਰਂ ਨृਪਃ । ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਗਤਃ ਕਾਮਂ ਸ਼ੋਚਂਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਦਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਿਤੁਃ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਦੁਃਖਿਤਃ ਸਚਿਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸਚਿਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾऽऽਸ਼ੁ ਤਮੂਚੁਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼੍ਵਪਚਾਕਾਰਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਮੰਤਰੀ ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ—ਜੋ ਆਉਟਕਾਸਟ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਹ ਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।