ਯਦੈਵੋਪਾਸਿਤਾ ਦੇਵੀ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੇਨ ਹ । ਤਯਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਃ ਕृਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਹ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲ ਗਈ।
ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਂ ਗਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਮ੍ । ਵਿਪਾਪ੍ਮਾ ਚਾਤਿਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਮ੍ਭੂਤਸ੍ਤਤ੍ਕृਪਾਮृਤਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਿਸ਼ਾਚਤਾਵਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਪਾਪ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠੋऽਪਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਜਾਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਪਿਤਾਪਿ ਚ ਬਭੂਵਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇਮਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਿਤਾ ਵੀ ਉਸ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮृਤੇ ਪਿਤਰਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਈਜੇ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦੇਵਦੇਵੀਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍
ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਨਾਤਨ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬਭੂਵਾਥ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਃ । ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟੈਃ ਸਂਯੁਤਸ਼੍ਚਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰੀਚੰਦ੍ਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯੁਵਰਾਜਂ ਸੁਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਮਾਨੁषੇਣ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਦੇਹ ਵਿਚ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੇ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਧਿਵਨ੍ਨृਪਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਸ੍ਤਦਾ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਰਾਜੋਵਾਚ - ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦ । ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਿਂ ਮੇ ਸੁਮਨਸਾ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਤਾਪਸ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਦਿਲੋਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਯੋਗ ਹੋ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।
ਇਚ੍ਛਾ ਮੇऽਦ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਸੁਖਾਯ ਚ । ਅਨੇਨੈਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਭੋਗਾਨ੍ਭੋਕ੍ਤੁਮਮਾਨੁषਾਨ੍
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਾਂ, ਮਨੁੱਖਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂ।
ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਵਾਸਃ ਕ੍ਰੀਡਿਤੁਂ ਨਨ੍ਦਨੇ ਵਨੇ । ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਾਨਂ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਮਧੁਰਂ ਕਿਲ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਹਾਂ, ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿਚ ਖੇਡਾਂ, ਤੇ ਦੇਵ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਸੁਣਾਂ।
ਯਾਜਯ ਤ੍ਵਂ ਮਖੇਨਾਸ਼ੁ ਤਾਦृਸ਼ੇਨ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਯਥਾਨੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਵਸੇ ਲੋਕਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਯਜਨ ਕਰਵਾਓ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸ ਸਕਾਂ।
ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮਾਧੁਨਾ । ਪ੍ਰਾਪਯਾਸ਼ੁ ਮਖਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਲੋਕਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਮਰਥ ਹੋ, ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੋ। ਜਲਦੀ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵ ਲੋਕ ਦਿਵਾਓ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ - ਰਾਜਨ੍ ਮਾਨੁषਦੇਹੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾਸਃ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਃ । ਮृਤਸ੍ਯ ਹਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਕਥਿਤਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖਾ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬਿਭੇਮਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਦੁਰ੍ਲਭਾਚ੍ਚ ਮਨੋਰਥਾਤ੍ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਵਾਸੋ ਜੀਵਮਾਨਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਜੀਉਂਦੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਕੁਰੁ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਮृਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਯਜਨ ਕਰ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮਰਨ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਭੂਯੋ ਵਸਿष੍ਠਂ ਪੂਰ੍ਵਰੋषਿਤਮ੍ । ਨ ਤ੍ਵਂ ਯਾਜਯਸੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਗਰ੍ਵਾਵੇਸ਼ਾਚ੍ਚ ਮਾਂ ਯਦਿ
ਉਹ ਮੁੜ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਗਰਵ ਕਰਕੇ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਂਦੇ,
ਅਨ੍ਯਂ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਕਿਲ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਸਿष੍ਠਃ ਕੋਪਸਂਯੁਤਃ
ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੋਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਰੱਖ ਕੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਯਜਨ ਕਰਵਾ ਲਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਭੂਪਤਿਂ ਚੇਤਿ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਭਵ ਦੁਰ੍ਮਤੇ । ਅਨੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸ਼੍ਵਪਚੋ ਭਵ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: ਹੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾ! ਇਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹੁਣੇ ਹੀ ਸ਼ਵਪਚ ਹੋ ਜਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਕृਨ੍ਤਨ ਪਾਪਿष੍ਠ ਸੁਰਭੀਵਧਦੂषਿਤ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਤ੍ਨੀਹਰੋਚ੍ਛਿਨ੍ਨ ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਵਿਦੂषਕ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਸਵਰਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗਾਂ ਮਾਰਣ ਨਾਲ ਮੈਲੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੇੜਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੇ,
ਨ ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤਿਃ ਪਾਪ ਮृਤਸ੍ਯਾਪਿ ਕਥਞ੍ਚਨ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਗੁਰੁਣਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਉਸੇ ਵੇਲੇ
ਤਤ੍ਰ ਤੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਬਭੂਵ ਸ਼੍ਵਪਚਾਕृਤਿਃ । ਕੁਣ੍ਡਲੇऽਸ਼੍ਮਮਯੇ ਵਾਪਿ ਜਾਤੇ ਤਸ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਸ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸ਼ਵਪਚ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਪਲ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਪੱਥਰ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਬਣ ਗਏ।
ਦੇਹੇ ਚਨ੍ਦਨਗਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਵਿਗਨ੍ਧੋ ਹ੍ਯਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਨੀਲਵਰ੍ਣੇऽਥ ਸਞ੍ਜਾਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰੇ ਤਨੌ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਚੰਦਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੀ ਥਾਂ ਬਦਬੂ ਆਉਣ ਲੱਗੀ; ਉਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਨੀਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਜਵਰ੍ਣੋऽਭਵਦ੍ਦੇਹਃ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੁਪਾਸਕਰੋषੇਣ ਫਲਮੇਤਦਭੂਨ੍ਨृਪ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਰਾਜਸੀ ਰੰਗ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਿਟ ਗਿਆ; ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਭਗਤ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰੀਸ਼ਕ੍ਤਿਭਕ੍ਤੋ ਹਿ ਨਾਵਮਾਨ੍ਯਃ ਕਦਾਚਨ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਨਿष੍ਠੋ ਹਿ ਵਸਿष੍ਠੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਮੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਜਪ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਂ ਨਿਜਂ ਦੇਹਂ ਰਾਜਾ ਦੁਃਖਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਨ ਜਗਾਮ ਗृਹੇ ਦੀਨੋ ਵਨਮੇਵਾਭਿਤੋ ਯਯੌ
ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਬਲਕਿ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਃ ਸ਼ੋਕਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਦੇਹੋ ਮੇऽਤੀਵ ਨਿਨ੍ਦਿਤਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਮੇ ਦੁਃਖਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਗृਹੇ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਚੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੀਡਿਤੋऽਦ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਮੈਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਖਤਮ ਹੋ ਸਕੇ; ਜੇ ਮੈਂ ਘਰ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅੱਜ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਭਾਰ੍ਯਾਪਿ ਸ਼੍ਵਪਚਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਙ੍ਗੀਕਾਰਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਸਚਿਵਾ ਨਾਦਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਮੀਦृਸ਼ਂ ਪੁਨਃ
'ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ; ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੇ।'
ਜ੍ਞਾਤਯੋ ਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਸਙ੍ਗਤੋ ਨ ਭਜਿष੍ਯਤਿ । ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਕ੍ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਨੂਨਂ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਮਰਣਂ ਵਰਮ੍
'ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ; ਸਭ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਲਈ ਜੀਉਣਾ ਤੋਂ ਮਰਨਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।'
ਵਿषਂ ਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਦ੍ਯ ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਵਾ ਜਲਾਸ਼ਯੇ । ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾ ਕਣ੍ਠਪਾਸ਼ਂ ਚ ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
'ਅੱਜ ਮੈਂ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਕੇ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਜਾਂ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਫਾਹਾ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ।'