ਵਿਪ੍ਰਾਨਾਹੂਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾਨ੍ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਾਨ੍ । ਅਭਿषੇਕਾਯ ਸਮ੍ਭਾਰਾਨ੍ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਨਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਏ।
ਸਲਿਲਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸਮਾਨਾਯ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਕृਤੀਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹੂਯ ਸਾਮਨ੍ਤਾਨ੍ਭੂਪਤੀਂਸ੍ਤਥਾ
ਜਨਤਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਸਾਮੰਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ।
ਪੁਣ੍ਯੇऽਹ੍ਨਿ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਦਦਾਵਾਸਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਸੁਤਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਿਤਾ
ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਠਾਇਆ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤृਤੀਯਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਯੁਤਃ । ਵਨੇ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਕੂਲੇ ਚਚਾਰ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਤਪਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੀਸਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵਣ ਵਿਚ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਯਯੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪੂਜਿਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸਨਸਮੀਪਸ੍ਥੋ ਰਰਾਜ ਰਵਿਵਤ੍ਸਦਾ
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭਗਵਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਕਥਾਯੋਗੇਨ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਦੋਗ੍ਧ੍ਰੀਵਧਾਤ੍ਕਿਲ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਹਿਲਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ, ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਮਾਰਣ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਕੁਪਿਤੇਨੇ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋ ਗੁਰੁਣਾ ਤਤਃ । ਕਥਂ ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯੇਤਤ੍ਸਂਸ਼ਯਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਗੁਰੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਵਾਲ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਨ ਸਿਂਹਾਸਨਯੋਗ੍ਯੋ ਹਿ ਭਵੇਚ੍ਛਾਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਮੁਨਿਨਾ ਮੋਚਿਤਃ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਕੇਨਾਨ੍ਯੇਨ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਾਜਗੱਦੀ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਰਤੱਬ ਨਾਲ ਵੀ।
ਏਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਸ਼ਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਣਕਾਰਣਮ੍ । ਆਨੀਤਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਤਾਦृਸ਼ਾਕृਤਿਃ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਇਆ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਚ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਸੌ ਸਦ੍ਯਃ ਪੈਸ਼ਾਚਤਾਂ ਗਤਃ । ਦੁਰ੍ਵੇषਸ਼੍ਚਾਤਿਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਙ੍ਕਰਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣ ਗਿਆ; ਬਹੁਤ ਹੀ ਵੈਰ ਵਾਲਾ, ਰੋਕਣ ਵਿਚ ਔਖਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ।
ਯਦੈਵੋਪਾਸਿਤਾ ਦੇਵੀ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੇਨ ਹ । ਤਯਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਃ ਕृਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਹ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲ ਗਈ।
ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਂ ਗਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਮ੍ । ਵਿਪਾਪ੍ਮਾ ਚਾਤਿਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਮ੍ਭੂਤਸ੍ਤਤ੍ਕृਪਾਮृਤਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਿਸ਼ਾਚਤਾਵਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਪਾਪ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠੋऽਪਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਜਾਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਪਿਤਾਪਿ ਚ ਬਭੂਵਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇਮਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਿਤਾ ਵੀ ਉਸ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮृਤੇ ਪਿਤਰਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਈਜੇ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦੇਵਦੇਵੀਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍
ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਨਾਤਨ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬਭੂਵਾਥ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਃ । ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟੈਃ ਸਂਯੁਤਸ਼੍ਚਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰੀਚੰਦ੍ਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯੁਵਰਾਜਂ ਸੁਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਮਾਨੁषੇਣ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਦੇਹ ਵਿਚ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੇ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਧਿਵਨ੍ਨृਪਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਸ੍ਤਦਾ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਰਾਜੋਵਾਚ - ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦ । ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਿਂ ਮੇ ਸੁਮਨਸਾ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਤਾਪਸ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਦਿਲੋਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਯੋਗ ਹੋ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।
ਇਚ੍ਛਾ ਮੇऽਦ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਸੁਖਾਯ ਚ । ਅਨੇਨੈਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਭੋਗਾਨ੍ਭੋਕ੍ਤੁਮਮਾਨੁषਾਨ੍
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਾਂ, ਮਨੁੱਖਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂ।
ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਵਾਸਃ ਕ੍ਰੀਡਿਤੁਂ ਨਨ੍ਦਨੇ ਵਨੇ । ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਾਨਂ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਮਧੁਰਂ ਕਿਲ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਹਾਂ, ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿਚ ਖੇਡਾਂ, ਤੇ ਦੇਵ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਸੁਣਾਂ।
ਯਾਜਯ ਤ੍ਵਂ ਮਖੇਨਾਸ਼ੁ ਤਾਦृਸ਼ੇਨ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਯਥਾਨੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਵਸੇ ਲੋਕਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਯਜਨ ਕਰਵਾਓ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸ ਸਕਾਂ।
ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮਾਧੁਨਾ । ਪ੍ਰਾਪਯਾਸ਼ੁ ਮਖਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਲੋਕਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਮਰਥ ਹੋ, ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੋ। ਜਲਦੀ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵ ਲੋਕ ਦਿਵਾਓ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ - ਰਾਜਨ੍ ਮਾਨੁषਦੇਹੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾਸਃ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਃ । ਮृਤਸ੍ਯ ਹਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਕਥਿਤਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖਾ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬਿਭੇਮਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਦੁਰ੍ਲਭਾਚ੍ਚ ਮਨੋਰਥਾਤ੍ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਵਾਸੋ ਜੀਵਮਾਨਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਜੀਉਂਦੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਕੁਰੁ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਮृਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਯਜਨ ਕਰ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮਰਨ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਭੂਯੋ ਵਸਿष੍ਠਂ ਪੂਰ੍ਵਰੋषਿਤਮ੍ । ਨ ਤ੍ਵਂ ਯਾਜਯਸੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਗਰ੍ਵਾਵੇਸ਼ਾਚ੍ਚ ਮਾਂ ਯਦਿ
ਉਹ ਮੁੜ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਗਰਵ ਕਰਕੇ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਂਦੇ,
ਅਨ੍ਯਂ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਕਿਲ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਸਿष੍ਠਃ ਕੋਪਸਂਯੁਤਃ
ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੋਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਰੱਖ ਕੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਯਜਨ ਕਰਵਾ ਲਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਭੂਪਤਿਂ ਚੇਤਿ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਭਵ ਦੁਰ੍ਮਤੇ । ਅਨੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸ਼੍ਵਪਚੋ ਭਵ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: ਹੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾ! ਇਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹੁਣੇ ਹੀ ਸ਼ਵਪਚ ਹੋ ਜਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਕृਨ੍ਤਨ ਪਾਪਿष੍ਠ ਸੁਰਭੀਵਧਦੂषਿਤ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਤ੍ਨੀਹਰੋਚ੍ਛਿਨ੍ਨ ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਵਿਦੂषਕ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਸਵਰਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗਾਂ ਮਾਰਣ ਨਾਲ ਮੈਲੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੇੜਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੇ,
ਨ ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤਿਃ ਪਾਪ ਮृਤਸ੍ਯਾਪਿ ਕਥਞ੍ਚਨ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਗੁਰੁਣਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਉਸੇ ਵੇਲੇ