ਸਰ੍ਵਂ ਦृਸ਼੍ਯਂ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚ ਸੈਵ ਹਿ । ਇਤਿ ਤਦ੍ਭਾਵਭਰਿਤਸ੍ਤਿष੍ਠੇਨ੍ਨਿਰ੍ਭਯਚੇਤਸਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਦੇਵੀ ਹੈ; ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਾਖੀ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਵਿਧਿਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਦਸਿ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ । ਸਮਾਹੂਯ ਚ ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿਰ੍ਣਯਃ
ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਕਰਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਫੈਸਲਾ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਪੂਜ੍ਯਾਨ੍ਵੇਦਵੇਦਾਨ੍ਤਪਾਰਗਾਨ੍ । ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਾਦਿਕਂ ਚ ਦੇਯਂ ਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਵੈਦ ਤੇ ਵੈਦਾਂਤ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ ਆਦਿਕ ਸਦਾ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਰਹੋ।
ਅਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕੋऽਪਿ ਨੈਵ ਪੂਜ੍ਯਃ ਕਦਾਚਨ । ਆਹਾਰਾਦਧਿਕਂ ਨੈਵ ਦੇਯਂ ਮੂਰ੍ਖਾਯ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਅਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਵਾ ਲੋਭਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਲਙ੍ਘਨਮ੍ । ਅਤਃ ਪਰਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਵਮਾਨਨਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਲੋਭ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਭੂਮਿਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨਨੀਯਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਕਾਰਣਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾ ਏਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ। ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਵਿਦਵਾਨ ਹੀ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਦ੍ਭ੍ਯੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਸ਼੍ਮਨੋ ਲੋਹਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਗਂ ਤੇਜਃ ਸ੍ਵਾਸੁ ਯੋਨਿषੁ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਤੇ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਲੋਹਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਸਰੋਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਠੰਡੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਾਨਨੀਯਾ ਮੁਖੋਦ੍ਭਵਾਃ । ਦਾਨੇਨ ਵਿਨਯੇਨੈਵ ਸਰ੍ਵਥਾ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਰ ਦੇਵੇ। ਦਾਨ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਕਰੇ।
ਦਣ੍ਡਨੀਤਿਃ ਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਸਾਰਤਃ । ਕੋਸ਼ਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਹਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਨੂਨਂ ਨ੍ਯਾਯਾਗਤਸ੍ਯ ਹ
ਸਜ਼ਾ ਦੀ ਨੀਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਲਾਗੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਵੀ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਇਨਸਾਫ਼ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੂਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਏਵਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਨृਪਃ । ਤਥੇਤਿ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰੇਮਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਰਾਜਾ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਿਪ੍ਰਾਨਾਹੂਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾਨ੍ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਾਨ੍ । ਅਭਿषੇਕਾਯ ਸਮ੍ਭਾਰਾਨ੍ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਨਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਏ।
ਸਲਿਲਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸਮਾਨਾਯ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਕृਤੀਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹੂਯ ਸਾਮਨ੍ਤਾਨ੍ਭੂਪਤੀਂਸ੍ਤਥਾ
ਜਨਤਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਸਾਮੰਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ।
ਪੁਣ੍ਯੇऽਹ੍ਨਿ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਦਦਾਵਾਸਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਸੁਤਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਿਤਾ
ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਠਾਇਆ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤृਤੀਯਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਯੁਤਃ । ਵਨੇ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਕੂਲੇ ਚਚਾਰ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਤਪਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੀਸਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵਣ ਵਿਚ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਯਯੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪੂਜਿਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸਨਸਮੀਪਸ੍ਥੋ ਰਰਾਜ ਰਵਿਵਤ੍ਸਦਾ
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭਗਵਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਕਥਾਯੋਗੇਨ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਦੋਗ੍ਧ੍ਰੀਵਧਾਤ੍ਕਿਲ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਹਿਲਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ, ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਮਾਰਣ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਕੁਪਿਤੇਨੇ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋ ਗੁਰੁਣਾ ਤਤਃ । ਕਥਂ ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯੇਤਤ੍ਸਂਸ਼ਯਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਗੁਰੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਵਾਲ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਨ ਸਿਂਹਾਸਨਯੋਗ੍ਯੋ ਹਿ ਭਵੇਚ੍ਛਾਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਮੁਨਿਨਾ ਮੋਚਿਤਃ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਕੇਨਾਨ੍ਯੇਨ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਾਜਗੱਦੀ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਰਤੱਬ ਨਾਲ ਵੀ।
ਏਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਸ਼ਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਣਕਾਰਣਮ੍ । ਆਨੀਤਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਤਾਦृਸ਼ਾਕृਤਿਃ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਇਆ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਚ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਸੌ ਸਦ੍ਯਃ ਪੈਸ਼ਾਚਤਾਂ ਗਤਃ । ਦੁਰ੍ਵੇषਸ਼੍ਚਾਤਿਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਙ੍ਕਰਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣ ਗਿਆ; ਬਹੁਤ ਹੀ ਵੈਰ ਵਾਲਾ, ਰੋਕਣ ਵਿਚ ਔਖਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ।
ਯਦੈਵੋਪਾਸਿਤਾ ਦੇਵੀ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੇਨ ਹ । ਤਯਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਃ ਕृਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਹ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲ ਗਈ।
ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਂ ਗਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਮ੍ । ਵਿਪਾਪ੍ਮਾ ਚਾਤਿਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਮ੍ਭੂਤਸ੍ਤਤ੍ਕृਪਾਮृਤਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਿਸ਼ਾਚਤਾਵਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਪਾਪ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠੋऽਪਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਜਾਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਪਿਤਾਪਿ ਚ ਬਭੂਵਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇਮਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਿਤਾ ਵੀ ਉਸ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮृਤੇ ਪਿਤਰਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਈਜੇ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦੇਵਦੇਵੀਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍
ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਨਾਤਨ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬਭੂਵਾਥ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਃ । ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟੈਃ ਸਂਯੁਤਸ਼੍ਚਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰੀਚੰਦ੍ਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯੁਵਰਾਜਂ ਸੁਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਮਾਨੁषੇਣ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਦੇਹ ਵਿਚ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੇ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਧਿਵਨ੍ਨृਪਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਸ੍ਤਦਾ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਰਾਜੋਵਾਚ - ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦ । ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਿਂ ਮੇ ਸੁਮਨਸਾ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਤਾਪਸ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਦਿਲੋਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਯੋਗ ਹੋ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।
ਇਚ੍ਛਾ ਮੇऽਦ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਸੁਖਾਯ ਚ । ਅਨੇਨੈਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਭੋਗਾਨ੍ਭੋਕ੍ਤੁਮਮਾਨੁषਾਨ੍
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਾਂ, ਮਨੁੱਖਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂ।
ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਵਾਸਃ ਕ੍ਰੀਡਿਤੁਂ ਨਨ੍ਦਨੇ ਵਨੇ । ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਾਨਂ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਮਧੁਰਂ ਕਿਲ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਹਾਂ, ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿਚ ਖੇਡਾਂ, ਤੇ ਦੇਵ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਸੁਣਾਂ।