ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ - ਕਿਂ ਤੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਸਾਧੋ ਹੁਤਾਸ਼ੇ ਮਾ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਜ । ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ ਮਹਾਭਾਗ ਪਿਤਾ ਤੇ ਜਰਸਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸਾਧੂ, ਤੂੰ ਕੀ ਨਿਸਚੇ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਾ ਛੱਡ। ਵਧੀਕ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਅਡੋਲ ਰਹੋ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਬੁਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਰਾਜ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਨੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਗਨ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਤਪਸੇ ਕਿਲ । ਵਿषਾਦਂ ਤ੍ਯਜ ਹੇ ਵੀਰ ਪਰਸ਼੍ਵੋऽਹਨਿ ਭੂਪਤੇ
'ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਕੇ, ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੇ ਵੀਰ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ; ਪਰਸੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ।'
ਨੇਤੁਂ ਤ੍ਵਾਮਾਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਚਿਵਾਸ਼੍ਵ ਪਿਤੁਸ੍ਤਵ । ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਿਤਾ ਚ ਤ੍ਵਾਮਭਿषਿਚ੍ਯ ਨृਪਾਸਨੇ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਆਉਣਗੇ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾਏਗਾ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਕਾਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯੇਤ੍ਯੇष ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਰਮਿਤੋ ਮਰਣਾਤ੍ਪਾਵਕਾਤ੍ਤਤਃ । ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਤਦਾऽऽਗਤ੍ਯ ਨਾਰਦੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅਯੋਧਿਆ ਆ ਗਿਆ।
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਃ ਕਥਿਤਃ ਸਰ੍ਵੋ ਰਾਜ੍ਞੇ ਸਤ੍ਵਰਮਾਦਿਤਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਥ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਂ ਤਥਾ ਮਰਣੋਦ੍ਯਮਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸੁਣਾਇਆ; ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ,
ਖੇਦਮਾਧਾਯ ਮਨਸਿ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਬਹੁਧਾ ਨृਪਃ । ਸਚਿਵਾਨਾਹ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਪਾ ਲਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ; ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਜ੍ਞਾਤਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਮ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਵਨੇ ਧੀਮਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਮਮ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਠੋਰ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਮੇਰਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ, ਜੋ ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਆਜ੍ਞਯਾਸੌ ਗਤਃ ਸਦ੍ਯੋ ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਹਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ । ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਿਜ੍ਞਾਨੇ ਧਨਹੀਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਗਿਆ—ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ, ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ; ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਤਥਾ ਸ਼ਪ੍ਤਃ ਪਿਸ਼ਾਚਸਦृਸ਼ਃ ਕृਤਃ । ਸੋऽਦ੍ਯ ਦੁਃਖੇਨ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਞ੍ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਿਸਾਚ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ; ਅੱਜ ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਦ੍ਯਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾ ਨਿषਿਦ੍ਧਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਪੁਨਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਤਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਾਣ ਲਈ ਉੱਤਸੁਕ ਸੀ, ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਠੀਕ ਥਾਂ ਖੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ।
ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਚਨੈਰਤ੍ਰ ਤਰਸੈਵਾਨਯਨ੍ਤ੍ਵਿਹ । ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਸੁਤਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਔਰਸਂ ਪਾਲਨਕ੍ਸ਼ਮਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿਓ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ; ਮੇਰੇ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਨੂੰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ,
ਵਨਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋऽਹਂ ਤਪਸੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯੈਵਾਨਯਨਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਪ੍ਰੀਤਿਪ੍ਰਵਣਮਾਨਸਃ । ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਸੋਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਗਏ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਾਨਪੂਰ੍ਵਂ ਸਮਾਨਯਨ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਮਲਿਨਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਅਯੋਧਿਆ ਲਿਆਏ; ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ,
ਜਟਾਜੂਟਧਰਂ ਕ੍ਰੂਰਂ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ । ਕਿਂ ਕृਤਂ ਨਿष੍ਠੁਰਂ ਕਰ੍ਮ ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਵਾਸਿਤਃ
ਜਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਰੂਪ ਵਿਚ ਕਠੋਰ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲ ਕੇ ਕਿਹੜਾ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ?
ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਹਸ਼੍ਚਾਤਿਮੇਧਾਵੀ ਜਾਨਤਾ ਧਰ੍ਮਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤਮਾਲਿਙ੍ਯ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼, ਧਰਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਆਸਨੇ ਸ੍ਵਸਮੀਪਸ਼ੇ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯੋਪਵੇਸ਼ਯਤ੍ । ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਸੁਤਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੇਮਪੂਰ੍ਵਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਪ੍ਰੇਮਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਰਾਜੋਵਾਚ - ਪੁਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੇ ਮਤਿਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਮਾਨਨੀਯਾ ਮੁਖੋਦ੍ਭਵਾਃ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਨੀਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ; ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ (ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ) ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਯਾਯਾਗਤਂ ਧਨਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾਃ ਸਦਾ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਨਾਸਤ੍ਯਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਮਾਰ੍ਗੇ ਗਮਨਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਧਨ ਹੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਤੇ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਟਣਾ।
ਸ਼ਿष੍ਟਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੂਜਨੀਯਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦਸ੍ਯਵਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤਥਾ ਜਯਃ
ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਪਸਵੀ ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ। ਜ਼ਾਲਮ ਡਾਕੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪੁਤ੍ਰ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਥਾ ਗੋਪ੍ਯਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ
ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਕਰਤਬ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋऽਲ੍ਪੋऽਪਿ ਕृਤਿਨਾ ਰਿਪੁਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸੁਤ । ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਤ੍ਪਰਾਸਕ੍ਤਂ ਸਚਿਵਂ ਚ ਤਥਾ ਨਤਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਚਤੁਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਕਦੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਮੰਤਰੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋਵੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਚਾਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਧਰ੍ਮੇ ਮਤਿਃ ਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਦਾਨਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਚਾਰ (ਗੁਪਤ ਜਾਸੂਸ) ਲਗਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹੇ ਤੇ ਦਾਨ ਸਦਾ ਦਿੰਦੇ ਰਹੋ।
ਸ਼ੁष੍ਕਵਾਦੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦੁष੍ਟਸਙ੍ਗਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਯष੍ਟਵ੍ਯਾ ਵਿਵਿਧਾ ਯਜ੍ਞਾਃ ਪੂਜਨੀਯਾ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਖਾਲੀ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਤੇ ਮੰਦ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਸ੍ਤ੍ਰੈਣਂ ਦ੍ਯੂਤਰਤਂ ਨਰਮ੍ । ਅਤ੍ਯਾਦਰੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮृਗਯਾਯਾਂ ਕਦਾਚਨ
ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਔਰਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਮਨੁੱਖ 'ਤੇ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ। ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦ੍ਯੂਤੇ ਮਦ੍ਯੇ ਤਥਾ ਗੇਯੇ ਨੂਨਂ ਵਾਰਵਧੂषੁ ਚ । ਸ੍ਵਯਂ ਤਦ੍ਵਿਮੁਖੋ ਭੂਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਜੂਏ, ਸ਼ਰਾਬ, ਗਾਣੇ ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮੁਤ੍ਥਾਨਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਦਾ । ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਵਿਧਿਂ ਵਿਧਾਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਯਥਾ
ਬ੍ਰਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤੇਃ ਪਰਾਂ ਪੂਜਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਪੁਤ੍ਰੈਤਜ੍ਜਨ੍ਮਸਾਫਲ੍ਯਂ ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤੇਃ ਪਦਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਰਾਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ, ਪਰਾਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਫਲਤਾ ਹੈ।
ਸਕृਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਪੂਜਾਂ ਦੈਵੀਪਾਦਜਲਂ ਪਿਬਨ੍ । ਨ ਜਾਤੁ ਜਨਨੀਗਰ੍ਭੇ ਗਚ੍ਛੇਦਿਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਮਹਾ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦੈਵੀ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਜਲ ਪੀ ਲੈਣ ਤੇ, ਫਿਰ ਕਦੇ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ — ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ।