ਜਪਸ੍ਯ ਚ ਦਸ਼ਾਂਸ਼ੇਨ ਹੋਮਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਃ ਕृਪਾਪਰੈਃ
ਜਪ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਦਇਆਵਾਨ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਕਰੋ।
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋऽਹਂ ਨृਪਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂਵਰਾਃ । ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸੁਖਹੇਤਵੇ
ਮੈਂ ਸਤਯਵ੍ਰਤ ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ। ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਸੁਖ ਮਿਲੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਮੂਚੁਰ੍ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤਮ੍ । ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗੁਰੁਣਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਨ ਯਾਗਾਰ੍ਹੋऽਸਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵੇਦੇष੍ਵਨਧਿਕਾਰਤਃ । ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਪਿਸ਼ਾਚ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਤ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਰਾਜਾ ਦੁਃਖਮਵਾਪ ਹ । ਧਿਗ੍ਜੀਵਿਤਮਿਦਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਵਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। 'ਇਹ ਜੀਵਨ ਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ! ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਪਿਤ੍ਰਾ ਚਾਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸ਼ਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗੁਰੁਣਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟਃ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਰੋਮਿ ਕਿਮ੍
'ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਦਾ ਪृਥੁਤਰਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਿਤਾਂ ਕਾष੍ਠੈਰ੍ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ । ਸਸ੍ਮਾਰ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਮਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਚਿਤਾ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ, ਚੰਡਿਕਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਚਿਤਾ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਸੋਚਿਆ।
ਸ੍ਮृਤਾ ਦੇਵੀਂ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਚਿਤਾਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾਂ ਪੁਰਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰਗ੍ਰਤਃ
ਮਹਾ ਮਾਇਆ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਚਿਤਾ ਅੱਗ ਲਗਾ ਕੇ, ਇਨ੍ਹੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਚਿਤਾ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤੀ ਤਂ ਤੁ ਮਰ੍ਤੁਕਾਮਂ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ । ਆਜਗਾਮ ਤਦਾऽऽਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ
ਭਗਵਤੀ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋ ਗਈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਥ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਵੀ ਤਮੁਵਾਚ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍ । ਸਿਂਹਾਰੂਢਾ ਮਹਾਰਾਜ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ - ਕਿਂ ਤੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਸਾਧੋ ਹੁਤਾਸ਼ੇ ਮਾ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਜ । ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ ਮਹਾਭਾਗ ਪਿਤਾ ਤੇ ਜਰਸਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸਾਧੂ, ਤੂੰ ਕੀ ਨਿਸਚੇ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਾ ਛੱਡ। ਵਧੀਕ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਅਡੋਲ ਰਹੋ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਬੁਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਰਾਜ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਨੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਗਨ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਤਪਸੇ ਕਿਲ । ਵਿषਾਦਂ ਤ੍ਯਜ ਹੇ ਵੀਰ ਪਰਸ਼੍ਵੋऽਹਨਿ ਭੂਪਤੇ
'ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਕੇ, ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੇ ਵੀਰ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ; ਪਰਸੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ।'
ਨੇਤੁਂ ਤ੍ਵਾਮਾਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਚਿਵਾਸ਼੍ਵ ਪਿਤੁਸ੍ਤਵ । ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਿਤਾ ਚ ਤ੍ਵਾਮਭਿषਿਚ੍ਯ ਨृਪਾਸਨੇ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਆਉਣਗੇ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾਏਗਾ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਕਾਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯੇਤ੍ਯੇष ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਰਮਿਤੋ ਮਰਣਾਤ੍ਪਾਵਕਾਤ੍ਤਤਃ । ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਤਦਾऽऽਗਤ੍ਯ ਨਾਰਦੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅਯੋਧਿਆ ਆ ਗਿਆ।
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਃ ਕਥਿਤਃ ਸਰ੍ਵੋ ਰਾਜ੍ਞੇ ਸਤ੍ਵਰਮਾਦਿਤਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਥ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਂ ਤਥਾ ਮਰਣੋਦ੍ਯਮਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸੁਣਾਇਆ; ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ,
ਖੇਦਮਾਧਾਯ ਮਨਸਿ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਬਹੁਧਾ ਨृਪਃ । ਸਚਿਵਾਨਾਹ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਪਾ ਲਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ; ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਜ੍ਞਾਤਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਮ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਵਨੇ ਧੀਮਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਮਮ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਠੋਰ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਮੇਰਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ, ਜੋ ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਆਜ੍ਞਯਾਸੌ ਗਤਃ ਸਦ੍ਯੋ ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਹਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ । ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਿਜ੍ਞਾਨੇ ਧਨਹੀਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਗਿਆ—ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ, ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ; ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਤਥਾ ਸ਼ਪ੍ਤਃ ਪਿਸ਼ਾਚਸਦृਸ਼ਃ ਕृਤਃ । ਸੋऽਦ੍ਯ ਦੁਃਖੇਨ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਞ੍ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਿਸਾਚ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ; ਅੱਜ ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਦ੍ਯਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾ ਨਿषਿਦ੍ਧਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਪੁਨਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਤਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਾਣ ਲਈ ਉੱਤਸੁਕ ਸੀ, ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਠੀਕ ਥਾਂ ਖੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ।
ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਚਨੈਰਤ੍ਰ ਤਰਸੈਵਾਨਯਨ੍ਤ੍ਵਿਹ । ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਸੁਤਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਔਰਸਂ ਪਾਲਨਕ੍ਸ਼ਮਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿਓ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ; ਮੇਰੇ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਨੂੰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ,
ਵਨਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋऽਹਂ ਤਪਸੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯੈਵਾਨਯਨਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਪ੍ਰੀਤਿਪ੍ਰਵਣਮਾਨਸਃ । ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਸੋਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਗਏ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਾਨਪੂਰ੍ਵਂ ਸਮਾਨਯਨ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਮਲਿਨਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਅਯੋਧਿਆ ਲਿਆਏ; ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ,
ਜਟਾਜੂਟਧਰਂ ਕ੍ਰੂਰਂ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ । ਕਿਂ ਕृਤਂ ਨਿष੍ਠੁਰਂ ਕਰ੍ਮ ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਵਾਸਿਤਃ
ਜਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਰੂਪ ਵਿਚ ਕਠੋਰ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲ ਕੇ ਕਿਹੜਾ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ?
ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਹਸ਼੍ਚਾਤਿਮੇਧਾਵੀ ਜਾਨਤਾ ਧਰ੍ਮਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤਮਾਲਿਙ੍ਯ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼, ਧਰਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਆਸਨੇ ਸ੍ਵਸਮੀਪਸ਼ੇ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯੋਪਵੇਸ਼ਯਤ੍ । ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਸੁਤਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੇਮਪੂਰ੍ਵਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਪ੍ਰੇਮਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਰਾਜੋਵਾਚ - ਪੁਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੇ ਮਤਿਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਮਾਨਨੀਯਾ ਮੁਖੋਦ੍ਭਵਾਃ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਨੀਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ; ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ (ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ) ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਯਾਯਾਗਤਂ ਧਨਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾਃ ਸਦਾ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਨਾਸਤ੍ਯਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਮਾਰ੍ਗੇ ਗਮਨਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਧਨ ਹੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਤੇ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਟਣਾ।