ऋषਿषਤ੍ਨੀ ਸੁਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਹ ਮਾਸ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਇਆ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤੁ ਹਤਾਂ ਦੋਗ੍ਧ੍ਰੀਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕੁਦ੍ਧਸ੍ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਰ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ, ਦੂਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਮਾਰੀ ਜਾਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ—
ਏਵਂ ਤੇ ਸ਼ਂਕਵਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਪਤਂਤੁ ਤ੍ਵਰਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਕਠੋਰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੂਏ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰੰਤ ਪੈ ਜਾਣ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਂਕੁਰਿਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੈ ਭੁਵਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਚਚਾਰ ਚ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵਾऽऽਸ਼੍ਰਮੇ ਥਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਉਸੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਨ੍ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕਿਸੇ ਮুনি ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਾਯ ਰਾਜਨੀਤ੍ਯੁਪਦੇਸ਼ਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ - ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਚ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਸੌ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਰ੍ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤਃ । ਕਥਂ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਸਤਯਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਨਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਪ੍ਤਃ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਸ੍ਥੌ ਦੇਵੀਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਤਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਪਿਸ਼ਾਚ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਉਹ ਉਸੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ਨृਪਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨਵਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਹੋਮਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਵਾਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਨਵ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਹੋਮ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਭੂਮਿਦੇਵਾਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਵੈ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਣਤਸ੍ਯ ਮੇ । ऋਤ੍ਵਿਜੋ ਮਮ ਸਰ੍ਵੇऽਤ੍ਰ ਭਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤੁ ਹ
ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੇਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਾਤ ਸੁਣੋ। ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਰਿਤਵਿਜ਼ ਮੇਰੇ ਯਜਨ ਲਈ ਬਣੋ।
ਜਪਸ੍ਯ ਚ ਦਸ਼ਾਂਸ਼ੇਨ ਹੋਮਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਃ ਕृਪਾਪਰੈਃ
ਜਪ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਦਇਆਵਾਨ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਕਰੋ।
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋऽਹਂ ਨृਪਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂਵਰਾਃ । ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸੁਖਹੇਤਵੇ
ਮੈਂ ਸਤਯਵ੍ਰਤ ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ। ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਸੁਖ ਮਿਲੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਮੂਚੁਰ੍ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤਮ੍ । ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗੁਰੁਣਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਨ ਯਾਗਾਰ੍ਹੋऽਸਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵੇਦੇष੍ਵਨਧਿਕਾਰਤਃ । ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਪਿਸ਼ਾਚ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਤ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਰਾਜਾ ਦੁਃਖਮਵਾਪ ਹ । ਧਿਗ੍ਜੀਵਿਤਮਿਦਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਵਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। 'ਇਹ ਜੀਵਨ ਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ! ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਪਿਤ੍ਰਾ ਚਾਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸ਼ਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗੁਰੁਣਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟਃ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਰੋਮਿ ਕਿਮ੍
'ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਦਾ ਪृਥੁਤਰਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਿਤਾਂ ਕਾष੍ਠੈਰ੍ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ । ਸਸ੍ਮਾਰ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਮਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਚਿਤਾ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ, ਚੰਡਿਕਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਚਿਤਾ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਸੋਚਿਆ।
ਸ੍ਮृਤਾ ਦੇਵੀਂ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਚਿਤਾਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾਂ ਪੁਰਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰਗ੍ਰਤਃ
ਮਹਾ ਮਾਇਆ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਚਿਤਾ ਅੱਗ ਲਗਾ ਕੇ, ਇਨ੍ਹੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਚਿਤਾ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤੀ ਤਂ ਤੁ ਮਰ੍ਤੁਕਾਮਂ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ । ਆਜਗਾਮ ਤਦਾऽऽਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ
ਭਗਵਤੀ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋ ਗਈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਥ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਵੀ ਤਮੁਵਾਚ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍ । ਸਿਂਹਾਰੂਢਾ ਮਹਾਰਾਜ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ - ਕਿਂ ਤੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਸਾਧੋ ਹੁਤਾਸ਼ੇ ਮਾ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਜ । ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ ਮਹਾਭਾਗ ਪਿਤਾ ਤੇ ਜਰਸਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸਾਧੂ, ਤੂੰ ਕੀ ਨਿਸਚੇ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਾ ਛੱਡ। ਵਧੀਕ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਅਡੋਲ ਰਹੋ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਬੁਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਰਾਜ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਨੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਗਨ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਤਪਸੇ ਕਿਲ । ਵਿषਾਦਂ ਤ੍ਯਜ ਹੇ ਵੀਰ ਪਰਸ਼੍ਵੋऽਹਨਿ ਭੂਪਤੇ
'ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਕੇ, ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੇ ਵੀਰ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ; ਪਰਸੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ।'
ਨੇਤੁਂ ਤ੍ਵਾਮਾਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਚਿਵਾਸ਼੍ਵ ਪਿਤੁਸ੍ਤਵ । ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਿਤਾ ਚ ਤ੍ਵਾਮਭਿषਿਚ੍ਯ ਨृਪਾਸਨੇ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਆਉਣਗੇ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾਏਗਾ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਕਾਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯੇਤ੍ਯੇष ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਰਮਿਤੋ ਮਰਣਾਤ੍ਪਾਵਕਾਤ੍ਤਤਃ । ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਤਦਾऽऽਗਤ੍ਯ ਨਾਰਦੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅਯੋਧਿਆ ਆ ਗਿਆ।
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਃ ਕਥਿਤਃ ਸਰ੍ਵੋ ਰਾਜ੍ਞੇ ਸਤ੍ਵਰਮਾਦਿਤਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਥ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਂ ਤਥਾ ਮਰਣੋਦ੍ਯਮਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸੁਣਾਇਆ; ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ,
ਖੇਦਮਾਧਾਯ ਮਨਸਿ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਬਹੁਧਾ ਨृਪਃ । ਸਚਿਵਾਨਾਹ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਪਾ ਲਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ; ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਜ੍ਞਾਤਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਮ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਵਨੇ ਧੀਮਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਮਮ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਠੋਰ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਮੇਰਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ, ਜੋ ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਆਜ੍ਞਯਾਸੌ ਗਤਃ ਸਦ੍ਯੋ ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਹਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ । ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਿਜ੍ਞਾਨੇ ਧਨਹੀਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਗਿਆ—ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ, ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ; ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਤਥਾ ਸ਼ਪ੍ਤਃ ਪਿਸ਼ਾਚਸਦृਸ਼ਃ ਕृਤਃ । ਸੋऽਦ੍ਯ ਦੁਃਖੇਨ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਞ੍ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਿਸਾਚ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ; ਅੱਜ ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।