ਤਸ੍ਯ ਬਿਂਦੁਮਤੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਸ਼ਬਿਂਦੋਃ ਸੁਤਾऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਿੰਦੁਮਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੂ ਦੀ ਧੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਮਾਂਧਾਤਾ ਦ੍ਵੌ ਸੁਤੌ ਨृਪ
ਉਸ ਤੋਂ ਮਾਂਧਾਤਾ ਨੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪੁਰੁਕੁਤ੍ਸਾਤ੍ਤਤੋऽਰਣ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਤੋਂ ਅਰਣਿਆ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਦ੍ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍
ਹਰਯਸ਼ਵ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਰੁਣਸ੍ਯ ਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਅਰੁਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਸੀ।
ਸ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਵਿਪ੍ਰਭਾਰ੍ਯਾਂ ਹृਤਵਾਨ੍ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ
ਉਹ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਮਿਲਿਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨਮਰੁਣਂ ਨृਪ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਅਰੁਣ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਾਜਾ ਤਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਦੁਃਖਿਤਾਨ੍ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ 7.10.
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੁਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਨਯਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਊਚੁਃ ਵਿਵਾਹਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਕਨ੍ਯਾ ਬਲੇਨ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰਮਾਹ ਵृਥਾ ਨਾਮ ਕृਤਂ ਤੇ ਦੁष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਤੇਰੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਗਚ੍ਛ ਦੂਰਂ ਸੁਮਂਦਾਤ੍ਮਨ੍ਦੁਰਾਚਾਰ ਗृਹਾਨ੍ਮਮ
'ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾ, ਹੇ ਮੰਦ-ਬੁਧੀ ਤੇ ਮੰਦ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ।'
ਕੁਪਿਤਂ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿਤਿ ਵੈ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ?'
ਸ਼੍ਵਪਚਸ੍ਯ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਦ੍ਵਿਜਦਾਰਾਪਹਾਰਣਮ੍
'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ, ਇਹ ਚੁੜੇ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਹੈ।'
ਨਹਿ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਕੁਲਪਾਂਸਨਾ
'ਕੁਲ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ।'
ਸ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੁਪਿਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਵਪਾਕੈਃ ਸਹ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਉਥੇ ਚੁੜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯਦਾ ਨਿष੍ਕਾਸਿਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਕੁਪਿਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ 7.10.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਘਰੋਂ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ,
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬਭੂਵ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਕੇਨਚਿਤ੍ਕਾਰਣੇਨਾਥ ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਜੋ ਰਾਜਾ ਸੀ,
ਨ ਵਵਰ੍ष ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿषਯੇ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਵਰਸਾਇਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਦਾ ਦਾਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਵਿषਯੇ ਨृਪ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਉਸ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ
ਕਾਤਰਾ ਤਤ੍ਰ ਸਂਜਾਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕੌਸ਼ਿਕਸ੍ਯ ਹ
ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਉਥੇ ਡਰ ਗਈਆਂ।
ਬਾਲਕਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾऽऽਕ੍ਰਾਂਤਾਨ੍ਰੁਦਤਃ ਪਸ਼੍ਯਤੀ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਤੋਕਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾऽऽਤੁਰਾਨ੍
ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਨ ਮੇ ਤ੍ਰਾਤਾऽਸ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਤਿਰ੍ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
"ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਰੱਖਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਵੀ ਨਜ਼ਦੀਕ ਨਹੀਂ।"
ਧਨਹੀਨਾ ਚ ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਗਤਃ ਪਤਿਃ
"ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਝੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤਪ ਕਰਣ ਚਲਾ ਗਿਆ।"
ਬਾਲਾਨਾਂ ਭਰਣਂ ਕੇਨ ਕਰੋਮਿ ਪਤਿਨਾ ਵਿਨਾ 7.10.
"ਪਤੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੋਟੀ ਕਿਵੇਂ ਕਮਾਵਾਂ?"
ਏਕਂ ਸੁਤਂ ਤੁ ਵਿਕ੍ਰੀਯ ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਕਿਯਤਾ ਪੁਨਃ
"ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਚ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਧਨ ਲੈ ਲਵਾ—"
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਾਰਣਂ ਨਾਦ੍ਧਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਮ ਵਿਪਰ੍ਯਯੇ
"ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਰਣ ਦੇਣੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।"