ਅਪਤ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਯੌਵਨਾਸ਼੍ਵੋ ਦੁਃਖਿਤਸ੍ਤੁ ਵਨਂ ਗਤਃ । ऋषੀਣਾਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਃ ਸ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਮੁਮੋਚ ਦੁਃਖਿਤਃ ਸ਼੍ਵਾਸਾਂਸ੍ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁਃਖਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚ ਕृਪਾਲਵਃ
ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਦਇਆ ਕਰੀ।
ਤਮੂਚੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਰਾਜਨ੍ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਚਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਕਿਂ ਤੇ ਦੁਃਖਂ ਮਹਾਰਾਜ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਤ੍ਯਂ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਹੋ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚਲ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਤਵ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਯੌਵਨਾਸ਼੍ਵ ਉਵਾਚ - ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਨਂ ਸਦਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮੁਨਯੋ ਮਮ
'ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਇਲਾਜ ਜਰੂਰ ਕਰਾਂਗੇ,' ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਾਜ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ।'
ਭਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਚ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਿਸ਼ਦਪ੍ਰਭਮ੍ । ਨਾਰਾਤਿਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕੋऽਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਬਲਵਾਨ੍ਮਮ
'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸੌ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਵੈਰੀ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਤਾਕਤਵਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਆਜ੍ਞਾਕਰਾਸ੍ਤੁ ਸਾਮਨ੍ਤਾ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤਥਾ । ਏਕਂ ਸਨ੍ਤਾਨਜਂ ਦੁਃਖਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਪਸਾਃ
'ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਮੰਤਰੀ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹਨ। ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ, ਮੈਨੂੰ ਇਕੋ ਇਕ ਦੁੱਖ ਹੈ — ਵੰਸ਼ ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ।'
ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨੈਵ ਚ ਨੈਵ ਚ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਚਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਨ੍ਤਾਨਾਰ੍ਥਂ ਭृਸ਼ਂ ਤਤਃ
'ਜਿਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸਦੀ ਕੋਈ ਮੰਜਿਲ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸੁਰਗ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖਾਤਰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।'
ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਸ੍ਤਾਪਸਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਸ਼੍ਰਮਾਃ । ਇष੍ਟਿਂ ਸਨ੍ਤਾਨਕਾਮਸ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਮੇ
'ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਦੱਸੋ।'
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮਮ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੈ ਕृਪਾ ਚੇਦਸ੍ਤਿ ਤਾਪਸਾਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕृਪਯਾ ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਾਃ
'ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿਓ।' ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪੂਰੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।'
ਕਾਰਯਾਮਾਸੁਰਵ੍ਯਗ੍ਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯੇष੍ਟਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਦੇਵਤਾਮ੍ । ਕਲਸ਼ਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਲਪੂਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਵਾਡਵੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਇੰਦਰ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਲਸ਼ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੋ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ । ਰਾਜਾ ਤਦ੍ਯਜ੍ਞਸਦਨਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤृषਿਤੋ ਨਿਸ਼ਿ
ਉਹ ਕਲਸ਼ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਰਾਜਾ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਯਾਨਾਨ੍ਸ ਪਪੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਜਲਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਵਿਧਿਨੋਦ੍ਧृਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੱਢਿਆ ਸੀ।
ਪੀਤਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤृषਾਰ੍ਤੇਨ ਤਦਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਵ੍ਯੁਦਕਂ ਕਲਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਿਨਾ ਜਾਣੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ। ਕਲਸ਼ ਖਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤੇ ਨृਪਂ ਕੇਨ ਪੀਤਂ ਜਲਮਿਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਰਾਜ੍ਞਾ ਪੀਤਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੇ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੈਵਬਲਂ ਮਹਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਪਾਣੀ ਕਿਸ ਨੇ ਪੀਤਾ?' ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੀ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਇष੍ਟਿਂ ਸਮਾਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯੋ ਗृਹਾਨ੍ । ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਾਰ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬਲਾਦਥ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਸ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾऽਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿष੍ਕਾਸਮਾਯਾਸੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਪੁੱਤਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੱਜੀ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੱਢਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਕृਪਯਾ ਤਤ੍ਰ ਨ ਮਮਾਰ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਕਂ ਧਾਸ੍ਯਤਿ ਕੁਮਾਰੋऽਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਮਰਾ ਨਹੀਂ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ, 'ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ?'
ਤਦੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੇਸ਼ਿਨੀਂ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਮਾਂ ਧਾਤੇਤ੍ਯਵਦਦ੍ਵਚਃ । ਸੋऽਭਵਦ੍ਬਲਵਾਨ੍ ਰਾਜਾ ਮਾਨ੍ਧਾਤਾ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਤਦੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਭੂਪਾਲ ਕਥਿਤਾ ਤਵ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ 'ਮੈਂ ਪਾਲਾਂਗਾ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਮਾਂਧਾਤਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਉਸਦਾ ਜਨਮ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਮਾਂਧਾਤਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਮਜਯਨ੍ਨृਪਤੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਦੀ ਕਥਾ — ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਂਧਾਤਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਦਸ੍ਯਵੋऽਸ੍ਯ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਯਯੁਰ੍ਗਿਰਿਗੁਹਾਸੁ ਚ
ਉਸਦੇ ਵੈਰੀ ਡਰ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯ ਬਿਂਦੁਮਤੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਸ਼ਬਿਂਦੋਃ ਸੁਤਾऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਿੰਦੁਮਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੂ ਦੀ ਧੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਮਾਂਧਾਤਾ ਦ੍ਵੌ ਸੁਤੌ ਨृਪ
ਉਸ ਤੋਂ ਮਾਂਧਾਤਾ ਨੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪੁਰੁਕੁਤ੍ਸਾਤ੍ਤਤੋऽਰਣ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਤੋਂ ਅਰਣਿਆ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਦ੍ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍
ਹਰਯਸ਼ਵ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਰੁਣਸ੍ਯ ਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਅਰੁਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਸੀ।
ਸ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਵਿਪ੍ਰਭਾਰ੍ਯਾਂ ਹृਤਵਾਨ੍ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ
ਉਹ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਮਿਲਿਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨਮਰੁਣਂ ਨृਪ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਅਰੁਣ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਾਜਾ ਤਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਦੁਃਖਿਤਾਨ੍ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ 7.10.
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੁਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਨਯਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਊਚੁਃ ਵਿਵਾਹਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਕਨ੍ਯਾ ਬਲੇਨ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।'