ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਨਤृਪ੍ਯਦ੍ਧृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਭਾਯਾਂ ਤੁ ਸਕਨ੍ਯਕਃ । ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਗਾਂਧਰਵ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਧੀ ਸਮੇਤ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ। ਜਦ ਸੰਗੀਤ ਮੁਕਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸ੍ਵਾਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ - ਵਰਂ ਕਥਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਿਕਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੱਸੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿਵਾਂ?
ਦੇਯਾ ਕਸ੍ਮੈ ਮਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ । ਬਹਵੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾ ਮੇ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਕੁਲਸਮ੍ਭਵਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿਵਾਂ? ਬਹੁਤ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਤਦਾਜ੍ਞਾਪਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਯੋਗ੍ਯਂ ਰਾਜਸੁਤਂ ਵਰਮ੍ । ਕੁਲੀਨਂ ਬਲਵਨ੍ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਯੋਗ ਹੈ — ਜੋ ਚੰਗਾ ਘਰ, ਤਾਕਤ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਦਾਤਾਰਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਂ ਚ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਿਸ਼ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤਾ ਵਚਨਂ ਨृਪਤੇਸ੍ਤਦਾ
ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੱਸੋ ਜੋ ਦਾਨੀ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਨੇ—
ਤਮੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ - ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਵਰਾ ਯੇ ਹृਦਯੇ ਕृਤਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਬਚਨ ਆਖਿਆ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੁਣਿਆ ਸੀ—
ਗ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਕਾਲੇਨ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਪਿਤृਪੌਤ੍ਰਬਾਨ੍ਧਵਾਃ । ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਮੋऽਦ੍ਯੈਵ ਦ੍ਵਾਪਰਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਮੇਂ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਏ ਹਨ। ਅੱਜ ਸਤਾਈਂਵਾਂ ਦਿਨ ਹੈ ਤੇ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਂਸ਼ਜਾਸ੍ਤੇ ਮृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰੀ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਵਿਲੁਣ੍ਠਿਤਾ । ਸੋਮਵਂਸ਼ੋਦ੍ਭਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਹਿ
ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲੁੱਟਿਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਮਥੁਰਾਧਿਪਤਿਃ ਕਿਲ । ਯਯਾਤਿਵਂਸ਼ਸਮ੍ਭੂਤੋ ਰਾਜਾ ਮਾਥੁਰਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਹ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨਾਮ ਦਾ ਮਥੁਰਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਯਯਾਤੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਮਥੁਰਾ ਖੇਤਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਤ੍ਮਜਃ ਕਂਸਃ ਸੁਰਦ੍ਵੇषੀ ਮਹਾਬਲਃ । ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ਼ਃ ਪਿਤਰਂ ਸੋऽਪਿ ਕਾਰਾਗਾਰਂ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਂਸ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰਾਸੌ ਨृਪਾਣਾਂ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਮੇਦਿਨੀ ਚਾਤਿਭਾਰਾਰ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋਇਆ। ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਗਈ।
ਦੁष੍ਟਰਾਜਨ੍ਯਸੈਨ੍ਯਾਯਾਂ ਭਾਰੇਣਾਤਿਸਮਾਕੁਲਾ । ਅਂਸ਼ਾਵਤਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਗਦਿਤਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਮੰਦ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅਵਤਾਰ ਲੈਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕृष੍ਣਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ । ਦੇਵਕ੍ਯਾਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣ੍ਯਾਂ ਯੋऽਸੌ ਨਾਰਾਯਣੋ ਮੁਨਿਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦੇਵਕੀ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਦੇਵੀ-ਸਰੂਪ ਸੀ। ਉਹੀ ਨਾਰਾਯਣ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਹੈ।
ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਦੁਃਸਾਧ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਨਰਸਖਃ ਪੁਣ੍ਯੇ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਧਰਮ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ, ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸੋऽਵਤੀਰ੍ਣੋ ਯਦੁਕੁਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਤੇਨਾਸੌ ਨਿਹਤਃ ਪਾਪਃ ਕਂਸਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਵੀ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਾਸੁਦੇਵ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਾਪੀ ਕংস ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵੈ ਦਤ੍ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਖਲਂ ਸੁਤਮ੍ । ਕਂਸਸ੍ਯ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਃ ਪਾਪੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਦ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਰਾਜ ਉਗਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਕংস ਦਾ ਸਸੁਰ, ਪਾਪੀ ਜਰਾਸੰਧ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਆਗਤ੍ਯ ਮਥੁਰਾਂ ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਚਕਾਰ ਸਙ੍ਗਰਂ ਮੁਦਾ । ਕृष੍ਣੇਨਾਸੌ ਜਿਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮਥੁਰਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤਾ। ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਬਲਂ ਯਵਨਂ ਤਤਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽऽਯਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਸ਼ੂਰਂ ਸਸੈਨ੍ਯਂ ਯਵਨਾਧਿਪਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਯਵਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਯਵਨ ਦਾ ਮਹਾਂਸ਼ੂਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ,
[ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਮਥੁਰਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਦ੍ਵਾਰਾਵਤੀਮਗਾਤ੍ । ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾਂ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ ਸਹ ਸਙ੍ਗਤੈਃ ॥ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਦੁਰ੍ਗਾਢ੍ਯਾਂ ਹਟ੍ਟਸ਼ਾਲਾਵਿਮਣ੍ਡਿਤਾਮ੍ । ਜੀਰ੍ਣੋਦ੍ਧਾਰਂ ਪੁਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਉਗ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਚਕਾਰ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਮ੍ ॥] ਯਾਦਵਾਨ੍ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਯਦੂਤ੍ਤਮਃ । ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਹ
ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਵਸਾਇਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਅੱਜ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਾਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਬਲਦੇਵੋ ਹਲਾਯੁਧਃ । ਸ਼ੇषਾਂਸ਼ੋ ਮੁਸਲੀ ਵੀਰੋ ਵਰੋऽਸ੍ਤੁ ਤਵ ਸਮ੍ਮਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬਲਦੇਵ, ਹਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੇਸ਼ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਮਸਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਾਯ ਦੇਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਕਨ੍ਯਾਂ ਕਮਲਲੋਚਨਾਮ੍ । ਰੇਵਤੀਂ ਬਲਭਦ੍ਰਾਯ ਵਿਵਾਹਵਿਧਿਨਾ ਤਤਃ
ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਜਲਦੀ ਦੇ ਦੇ। ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਬਲਭਦਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਦੇ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਸੁਰਾਰਾਮਂ ਪਾਵਨਂ ਕਾਮਦਂ ਨृਣਾਮ੍
ਪੁੱਤਰੀ ਦੇ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਜਾ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਵਿਚ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਪ ਕਰ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤਿ ਰਾਜਾ ਸਮਾਦਿष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਨਾ । ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਰਾਜਨ੍ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਕਨ੍ਯਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਕੁੜੀ ਸਮੇਤ ਦੁਵਾਰਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਦੌ ਤਾਂ ਬਲਦੇਵਾਯ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵੈ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਨृਪਤਿਃ ਕਾਲਪਰ੍ਯਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਵਾਸਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਸਰਿਤ੍ਤਟੇ । ਰਾਜੋਵਾਚ - ਭਗਵਨ੍ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਭਵਤਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਚੰਭਾ ਭਰਿਆ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਿਆ।
ਰੇਵਤਸ੍ਤੁ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਸੁਤਾਰ੍ਥਤਃ । ਯੁਗਾਨਾਂ ਤੁ ਗਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਕਿਲ
ਰੇਵਤ ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ। ਉਥੇ ਸੌ ਅਠ ਯੁਗ ਬੀਤ ਗਏ।
ਕਨ੍ਯਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਨ ਸਞ੍ਜਾਤਾ ਰਾਜਾ ਵਾਤਿਤਰਾਂ ਨੁ ਕਿਮ੍ । ਏਤਾਵਨ੍ਤਂ ਤਥਾ ਕਾਲਮਾਯੁਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਤਯੋਃ ਕਥਮ੍
ਕੁੜੀ ਵੱਡੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਰਹੀ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਨ ਜਰਾ ਕ੍ਸ਼ੁਪਿਤ੍ਪਾਸਾ ਵਾ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨ ਭਯਂ ਪੁਨਃ । ਨ ਤੁ ਗ੍ਲਾਨਿਃ ਪ੍ਰਭਵਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਸਦਾਨਘ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਨਾ ਬੁਢ਼ਾਪਾ, ਨਾ ਪਿਆਸ, ਨਾ ਭੁੱਖ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਡਰ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਥਕਾਵਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਮੇਰੁਂ ਗਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤੇਃ ਸਨ੍ਤਤੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਹਤਾ । ਗਤਾਃ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਯਭੀਤਾ ਇਤਸ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕੁਸ਼ਥਲੀ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਮਨੋਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਵਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਵੀਰ੍ਯਵਤ੍ਤਰਃ । ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ਕਰਸ੍ਤੁ ਸਃ
ਮਨੂ ਦੇ ਛੀਂਕਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਸੀ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮੂਲ ਬਣਿਆ।