ਮਹਾਭਿषਃ ਪੁਰਾ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰਾਟ੍ । ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਂ ਨृਪੋ ਗਙ੍ਗਾਮਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਮਹਾਭੀਸ਼ਾ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਰਵਪ੍ਰਧਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਾਯੁਨਾਮ੍ਬਰਮਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਦੈਵਾਦਪਹृਤਂ ਨृਪ । ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨਗ੍ਨਾ ਨृਪੇਣਾਥ ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਤਥਾ
ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਨੰਗੀ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਸ੍ਮਿਤਂ ਚਕਾਰ ਕਾਮਾਰ੍ਤਃ ਸਾ ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ਜਹਾਸ ਵੈ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤੌ ਤਦਾ ਦृष੍ਟੌ ਸ਼ਪ੍ਤੌ ਜਾਤੌ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੁਸਕਾਨ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੱਸ ਪਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲਏ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠੇऽਪਿ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੀਡਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵੈਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਮਸ੍ਤੁਵਨ੍ਕਮਲਾਪਤਿਮ੍
ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਹਰੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਗਮ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਕਰ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਕृਤਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਪੁਣ੍ਯਸਦ੍ਭਾਵ ਏਵਾਤ੍ਰ ਗਮਨੇ ਕਾਰਣਂ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਤਪਸੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਯਜਮਾਨਾਨਾਂ ਯਜ੍ਞੇਨ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ - ਰੇਵਤੋ ਰੇਵਤੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਯਜਨ ਨਾਲ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ। ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਰੇਵਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਿਂ ਕृਤਂ ਤੇਨੇ ਭੂਭੁਜਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਿਂ ਸਮਾਦਿष੍ਟਂ ਕਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤਾ ਸੁਤਾ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੀ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਧੀ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਦਿੱਤੀ ਗਈ?
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਬਹ੍ਮਨ੍ ਕਥਯ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਧੁਨਾ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਮਹੀਪਾਲ ਰਾਜਾ ਰੇਵਤਕਃ ਕਿਲ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰੇਵਤਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਰਂ ਪਰਿਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਤੋ ਯਦਾ । ਆਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਲਬ੍ਧਕ੍ਸ਼ਣਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਧੀ ਲਈ ਵਰ ਪੁੱਛਣ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਗਿਆ, ਉਹ ਗਾਂਧਰਵ ਸੰਗੀਤ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮੌਕਾ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਨਤृਪ੍ਯਦ੍ਧृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਭਾਯਾਂ ਤੁ ਸਕਨ੍ਯਕਃ । ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਗਾਂਧਰਵ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਧੀ ਸਮੇਤ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ। ਜਦ ਸੰਗੀਤ ਮੁਕਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸ੍ਵਾਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ - ਵਰਂ ਕਥਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਿਕਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੱਸੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿਵਾਂ?
ਦੇਯਾ ਕਸ੍ਮੈ ਮਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ । ਬਹਵੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾ ਮੇ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਕੁਲਸਮ੍ਭਵਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿਵਾਂ? ਬਹੁਤ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਤਦਾਜ੍ਞਾਪਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਯੋਗ੍ਯਂ ਰਾਜਸੁਤਂ ਵਰਮ੍ । ਕੁਲੀਨਂ ਬਲਵਨ੍ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਯੋਗ ਹੈ — ਜੋ ਚੰਗਾ ਘਰ, ਤਾਕਤ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਦਾਤਾਰਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਂ ਚ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਿਸ਼ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤਾ ਵਚਨਂ ਨृਪਤੇਸ੍ਤਦਾ
ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੱਸੋ ਜੋ ਦਾਨੀ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਨੇ—
ਤਮੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ - ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਵਰਾ ਯੇ ਹृਦਯੇ ਕृਤਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਬਚਨ ਆਖਿਆ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੁਣਿਆ ਸੀ—
ਗ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਕਾਲੇਨ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਪਿਤृਪੌਤ੍ਰਬਾਨ੍ਧਵਾਃ । ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਮੋऽਦ੍ਯੈਵ ਦ੍ਵਾਪਰਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਮੇਂ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਏ ਹਨ। ਅੱਜ ਸਤਾਈਂਵਾਂ ਦਿਨ ਹੈ ਤੇ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਂਸ਼ਜਾਸ੍ਤੇ ਮृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰੀ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਵਿਲੁਣ੍ਠਿਤਾ । ਸੋਮਵਂਸ਼ੋਦ੍ਭਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਹਿ
ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲੁੱਟਿਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਮਥੁਰਾਧਿਪਤਿਃ ਕਿਲ । ਯਯਾਤਿਵਂਸ਼ਸਮ੍ਭੂਤੋ ਰਾਜਾ ਮਾਥੁਰਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਹ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨਾਮ ਦਾ ਮਥੁਰਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਯਯਾਤੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਮਥੁਰਾ ਖੇਤਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਤ੍ਮਜਃ ਕਂਸਃ ਸੁਰਦ੍ਵੇषੀ ਮਹਾਬਲਃ । ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ਼ਃ ਪਿਤਰਂ ਸੋऽਪਿ ਕਾਰਾਗਾਰਂ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਂਸ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰਾਸੌ ਨृਪਾਣਾਂ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਮੇਦਿਨੀ ਚਾਤਿਭਾਰਾਰ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋਇਆ। ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਗਈ।
ਦੁष੍ਟਰਾਜਨ੍ਯਸੈਨ੍ਯਾਯਾਂ ਭਾਰੇਣਾਤਿਸਮਾਕੁਲਾ । ਅਂਸ਼ਾਵਤਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਗਦਿਤਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਮੰਦ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅਵਤਾਰ ਲੈਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕृष੍ਣਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ । ਦੇਵਕ੍ਯਾਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣ੍ਯਾਂ ਯੋऽਸੌ ਨਾਰਾਯਣੋ ਮੁਨਿਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦੇਵਕੀ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਦੇਵੀ-ਸਰੂਪ ਸੀ। ਉਹੀ ਨਾਰਾਯਣ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਹੈ।
ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਦੁਃਸਾਧ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਨਰਸਖਃ ਪੁਣ੍ਯੇ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਧਰਮ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ, ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸੋऽਵਤੀਰ੍ਣੋ ਯਦੁਕੁਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਤੇਨਾਸੌ ਨਿਹਤਃ ਪਾਪਃ ਕਂਸਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਵੀ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਾਸੁਦੇਵ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਾਪੀ ਕংস ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵੈ ਦਤ੍ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਖਲਂ ਸੁਤਮ੍ । ਕਂਸਸ੍ਯ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਃ ਪਾਪੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਦ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਰਾਜ ਉਗਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਕংস ਦਾ ਸਸੁਰ, ਪਾਪੀ ਜਰਾਸੰਧ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਆਗਤ੍ਯ ਮਥੁਰਾਂ ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਚਕਾਰ ਸਙ੍ਗਰਂ ਮੁਦਾ । ਕृष੍ਣੇਨਾਸੌ ਜਿਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮਥੁਰਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤਾ। ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਬਲਂ ਯਵਨਂ ਤਤਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽऽਯਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਸ਼ੂਰਂ ਸਸੈਨ੍ਯਂ ਯਵਨਾਧਿਪਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਯਵਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਯਵਨ ਦਾ ਮਹਾਂਸ਼ੂਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ,
[ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਮਥੁਰਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਦ੍ਵਾਰਾਵਤੀਮਗਾਤ੍ । ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾਂ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ ਸਹ ਸਙ੍ਗਤੈਃ ॥ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਦੁਰ੍ਗਾਢ੍ਯਾਂ ਹਟ੍ਟਸ਼ਾਲਾਵਿਮਣ੍ਡਿਤਾਮ੍ । ਜੀਰ੍ਣੋਦ੍ਧਾਰਂ ਪੁਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਉਗ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਚਕਾਰ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਮ੍ ॥] ਯਾਦਵਾਨ੍ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਯਦੂਤ੍ਤਮਃ । ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਹ
ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਵਸਾਇਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਅੱਜ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਾਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਬਲਦੇਵੋ ਹਲਾਯੁਧਃ । ਸ਼ੇषਾਂਸ਼ੋ ਮੁਸਲੀ ਵੀਰੋ ਵਰੋऽਸ੍ਤੁ ਤਵ ਸਮ੍ਮਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬਲਦੇਵ, ਹਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੇਸ਼ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਮਸਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਹੋਵੇ।