ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰਪਿ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਹ੍ਯਭਵਤ੍ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਯਜ੍ਞਂ ਸਮਾਪ੍ਯ ਨਗਰੇ ਜਗਾਮ ਸਚਿਵੈਰ੍ਵृਤਃ
ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਵੀ ਇਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਮਨੁਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਆਨਰ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਦਾਨਰ੍ਤਾਦ੍ਰੇਵਤੋऽਭਵਤ੍
ਮਨੁ ਦਾ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਨਰਤ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਨਰਤ ਤੋਂ ਰੇਵਤ ਜਨਮਿਆ।
ਸੋऽਨ੍ਤਃਸਮੁਦ੍ਰੇ ਨਗਰੀਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਾਯ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀਮ੍ । ਆਸ੍ਥਿਤੋऽਭੁਙ੍ਕ੍ਤ ਵਿषਯਾਨਾਨਰ੍ਤਾਦੀਨਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਸ ਕੇ ਆਨਰਤ ਆਦਿ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਜਜ੍ਞੇ ਕਕੁਦ੍ਮਿਜ੍ਯੇष੍ਠਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰੀ ਚ ਰੇਵਤੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਕੁਦਮੀ ਸੀ; ਤੇ ਇਕ ਪੂਤਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੇਵਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਵਰਯੋਗ੍ਯਾ ਯਦਾ ਜਾਤਾ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਚ ਰੇਵਤਃ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਕੁਲੋਦ੍ਭਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਰੇਵਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਰੈਵਤਂ ਨਾਮ ਚ ਗਿਰਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਚਕਾਰ ਰਾਜ੍ਯਂ ਬਲਵਾਨਾਨਰ੍ਤੇषੁ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਅਨਰਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਰਾਜਾ, ਰੈਵਤ ਨਾਮ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਰਾਜਾ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਯਾ ਮਯਾ ਸੁਤਾ । ਗਤ੍ਵਾ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸੁਰਪੂਜਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿਵਾਂ?' ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਣਾ ਕੀਤਾ, 'ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛਾਂਗਾ।'
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭੂਪਾਲਃ ਸੁਤਾਮਾਦਾਯ ਰੇਵਤੀਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਣਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਛਨ੍ਦਾਂਸਿ ਪਰ੍ਵਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਅਬ੍ਧਯਃ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਯਜਨ, ਵੇਦ, ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ, ਸਿਧ, ਗੰਧਰਵ — ਸਾਰੇ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼੍ਚਾਰਣਾਸ੍ਤਥਾ । ਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾਤਨਾਃ
ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿਧ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਚਾਰਣ — ਸਾਰੇ ਹੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਵਂਸ਼ਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ - ਸਂਸ਼ਯੋऽਯਂ ਮਹਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਮ ਮਾਨਸੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਰੇਵਤੀਸਂਯੁਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ — ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੇਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਕਥਾਨ੍ਤਰੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਚ੍ਛਾਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਕਥਂ ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰੇਵਤੀਸਂਯੁਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸਤ੍ਯਲੋਕੇऽਤਿਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪੇ ਭੂਰ੍ਲੋਕਾਦਿਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਰੇਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਿਵੇਂ ਉਥੇ — ਸਤ੍ਯਲੋਕ, ਜੋ ਭੂਲੋਕ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ — ਚਲਾ ਗਿਆ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।
ਮृਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਰ੍ਣਯਃ । (ਮਾਨੁषੇਣ ਤੁ ਦੇਹੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਗਤਿਃ ਕਥਮ੍ । ) ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪੁਨਃ ਕਥਂ ਲੋਕੇ ਮਾਨੁषੇ ਜਾਯਤੇ ਗਤਿਃ
ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਨਿਰਣਾ ਹੈ ਕਿ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮਾਨਵ ਦੇਹ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਜਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਂਸ੍ਯਯਂ ਵਿਦ੍ਵਂਸ਼੍ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਯਥਾ ਰਾਜਾ ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍
ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਤੂੰ ਹੁਣ ਦੂਰ ਕਰ; ਰਾਜਾ ਕਿਵੇਂ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਮੇਰੋਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਖਰੇ ਰਾਜਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕੋ ਵਹ੍ਨਿਲੋਕੋ ਯਾ ਚ ਸਂਯਮਿਨੀ ਪੁਰੀ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਥਿਤ ਹਨ — ਇੰਦਰ ਦਾ ਲੋਕ, ਅੱਗ ਦਾ ਲੋਕ, ਤੇ ਸੰਯਮਿਨੀ ਨਗਰੀ।
ਤਥੈਵ ਸਤ੍ਯਲੋਕਸ਼੍ਚ ਕੈਲਾਸਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪੁਨਃ । ਵੈਕੁਣ੍ਠਸ਼੍ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤ੍ਯਲੋਕ, ਕੈਲਾਸ ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ; ਉਹ ਥਾਂ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕੇ ਗਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ । ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਾਣਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਰਾਲਯੇ
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ ਅਰਜੁਨ, ਧਨੁਧਾਰੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿਆ ਸੀ,
ਮਾਨੁषੇਣੈਵ ਦੇਹੇਨ ਵਾਸਵਸ੍ਯ ਚ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੇऽਪਿ ਭੂਪਾਲਾਃ ਕਕੁਤ੍ਸ੍ਥਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਕਿਲ
ਉਹ ਮਾਨਵ ਦੇਹ ਨਾਲ, ਵਾਸਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਕਕੁਤ੍ਸਥ ਆਦਿ ਵੀ ਉਥੇ ਗਏ।
ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਗਤਯਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਜਿਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸਦਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਮਤਃ
ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਕਾਨ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹੇ।
ਮਹਾਭਿषਃ ਪੁਰਾ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰਾਟ੍ । ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਂ ਨृਪੋ ਗਙ੍ਗਾਮਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਮਹਾਭੀਸ਼ਾ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਰਵਪ੍ਰਧਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਾਯੁਨਾਮ੍ਬਰਮਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਦੈਵਾਦਪਹृਤਂ ਨृਪ । ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨਗ੍ਨਾ ਨृਪੇਣਾਥ ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਤਥਾ
ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਨੰਗੀ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਸ੍ਮਿਤਂ ਚਕਾਰ ਕਾਮਾਰ੍ਤਃ ਸਾ ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ਜਹਾਸ ਵੈ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤੌ ਤਦਾ ਦृष੍ਟੌ ਸ਼ਪ੍ਤੌ ਜਾਤੌ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੁਸਕਾਨ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੱਸ ਪਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲਏ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠੇऽਪਿ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੀਡਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵੈਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਮਸ੍ਤੁਵਨ੍ਕਮਲਾਪਤਿਮ੍
ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਹਰੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਗਮ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਕਰ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਕृਤਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਪੁਣ੍ਯਸਦ੍ਭਾਵ ਏਵਾਤ੍ਰ ਗਮਨੇ ਕਾਰਣਂ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਤਪਸੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਯਜਮਾਨਾਨਾਂ ਯਜ੍ਞੇਨ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ - ਰੇਵਤੋ ਰੇਵਤੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਯਜਨ ਨਾਲ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ। ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਰੇਵਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਿਂ ਕृਤਂ ਤੇਨੇ ਭੂਭੁਜਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਿਂ ਸਮਾਦਿष੍ਟਂ ਕਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤਾ ਸੁਤਾ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੀ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਧੀ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਦਿੱਤੀ ਗਈ?
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਬਹ੍ਮਨ੍ ਕਥਯ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਧੁਨਾ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਮਹੀਪਾਲ ਰਾਜਾ ਰੇਵਤਕਃ ਕਿਲ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰੇਵਤਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਰਂ ਪਰਿਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਤੋ ਯਦਾ । ਆਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਲਬ੍ਧਕ੍ਸ਼ਣਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਧੀ ਲਈ ਵਰ ਪੁੱਛਣ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਗਿਆ, ਉਹ ਗਾਂਧਰਵ ਸੰਗੀਤ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮੌਕਾ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।