ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਬਾਹੁਸ੍ਤੁ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਜ੍ਰਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍ । ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਪਵਿਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਾਂਹ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਵਜਰ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਪਾਕਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਸ੍ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਾਲਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨਸਾ ਤਤ੍ਰ ਗੁਰੁਂ ਸਮਯਕੋਵਿਦਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਮਰਣਾਦਾਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਦਾਰਧੀਃ । ਗੁਰੁਸ੍ਤਤ੍ਸਮਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਪਤ੍ਤਿਸਦृਸ਼ਂ ਮਹਤ੍
ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੁਰੰਤ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਹਾਲਾਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਸਮਝਿਆ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਕृਤ੍ਯਂ ਤਮੁਵਾਚ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ । ਦੁਃਸਾਧ੍ਯੋऽਯਂ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਵਾਸਵ
ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਵੱਡੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਜਾਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਵਾਸਵ।'
ਅਸੁਰੋ ਮਦਸਂਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਯਜ੍ਞਕੁਣ੍ਡਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ । ਤਪੋਬਲਮृषੇਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਇਹ ਮਦ ਨਾਂ ਦਾ ਅਸੁਰ ਯਜਨ ਕੂੰਡ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਅਨਿਵਾਰ੍ਯੋ ਹ੍ਯਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵੈਸ੍ਤਥਾ ਮਯਾ । ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾ ਤੇਰੇ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਜਾ।
ਸ ਨਿਵਾਰਯਿਤਾ ਨੂਨਂ ਕृਤ੍ਯਾਮਾਤ੍ਮਕृਤਾਂ ਕਿਲ । ਨ ਨਿਵਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਕ੍ਤਰੁषਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਕਰਤੂਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਭਗਤ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਗੁਰੁਣਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਦਾਗਚ੍ਛਨ੍ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਨਮ੍ਰਃ ਤਮੁਵਾਚ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲੇਾ।
ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ਼ਮਯਾਸੁਰਮੁਦ੍ਯਤਮ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਵ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਵਚਨਂ ਤੇ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੁਨਿ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ; ਜਿਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਉਠਾਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿਓ। ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।
ਸੋਮਾਰ੍ਹਾਵਸ਼੍ਵਿਨਾਵੇਤਾਵਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵ । ਭਵਿष੍ਯਤਃ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਚੋ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੇ
ਭਾਰਗਵ ਜੀ, ਹੁਣ ਤੋਂ ਸੋਮ ਅਤੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਸੋਮ ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋਣਗੇ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਓ।
ਮਿਥ੍ਯਾ ਤੇ ਨੋਦ੍ਯਮੋ ਹ੍ਯੇष ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਤਪੋਧਨ । ਜਾਨੇ ਤ੍ਵਮਪਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਮਿਥ੍ਯਾ ਨੈਵ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਤਪਸਵੀ ਜੀ; ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਝੂਠਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰੋਗੇ।
ਸੋਮਪਾਵਸ਼੍ਵਿਨਾਵੇਤੌ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੌ ਚ ਸਦੈਵੇ ਹਿ । ਭਵਿष੍ਯਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤੇਃ ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਵਿਪੁਲਾ ਭਵੇਤ੍
ਸੋਮ ਅਤੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਣਗੇ; ਅਤੇ ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ।
ਮਯਾ ਯਦ੍ਧਿ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵਥਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਤਵ ਵੀਰ੍ਯਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਮ੍
ਮੁਨਿ ਜੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਵਾਸਤੇ ਸੀ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਦਂ ਸਂਹਰ ਚੋਤ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤਥਾ ਭੂਯੋ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ ਦਿਓ, ਤੇ ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਮੁੜ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਚ੍ਯਵਨਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ । ਸਂਜਹਾਰ ਤਪਃ ਕੋਪਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਵਿਰੋਧਜਮ੍
ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪਰਮ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਪਸਵੀ ਗੁੱਸਾ, ਜੋ ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸਂਵਿਗ੍ਨਂ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤੁ ਮਦਂ ਤਤਃ । ਵ੍ਯਭਜਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਪਾਨੇषੁ ਦ੍ਯੂਤੇषੁ ਮृਗਯਾਸੁ ਚ
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ਰਾਬ, ਜੂਏ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਮਦਂ ਵਿਭਜ੍ਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਚਕਿਤਂ ਭਿਯਾ । ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਖਂ ਤਸ੍ਯ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੰਡ ਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਸੋਮਂ ਵਾਸਵਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਅਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪਾਯਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਫਿਰ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਮਹਾਨ ਵਾਸਵ ਤੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਤੌ ਚ੍ਯਵਨੇਨਾਰ੍ਯਾਵਸ਼੍ਵਿਨੌ ਰਵਿਪੁਤ੍ਰਕੌ । ਵਿਹਿਤੌ ਸੋਮਪੌ ਰਾਜਨ੍ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤਪਸੋ ਬਲਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸੋਮ ਦੇ ਪੂਤਰ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਸਰਸ੍ਤਦਪਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਜਾਤਂ ਯੂਪਵਿਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਮੁਨੇਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਸਰੋਵਰ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੇ ਯੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਰਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰਪਿ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਹ੍ਯਭਵਤ੍ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਯਜ੍ਞਂ ਸਮਾਪ੍ਯ ਨਗਰੇ ਜਗਾਮ ਸਚਿਵੈਰ੍ਵृਤਃ
ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਵੀ ਇਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਮਨੁਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਆਨਰ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਦਾਨਰ੍ਤਾਦ੍ਰੇਵਤੋऽਭਵਤ੍
ਮਨੁ ਦਾ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਨਰਤ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਨਰਤ ਤੋਂ ਰੇਵਤ ਜਨਮਿਆ।
ਸੋऽਨ੍ਤਃਸਮੁਦ੍ਰੇ ਨਗਰੀਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਾਯ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀਮ੍ । ਆਸ੍ਥਿਤੋऽਭੁਙ੍ਕ੍ਤ ਵਿषਯਾਨਾਨਰ੍ਤਾਦੀਨਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਸ ਕੇ ਆਨਰਤ ਆਦਿ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਜਜ੍ਞੇ ਕਕੁਦ੍ਮਿਜ੍ਯੇष੍ਠਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰੀ ਚ ਰੇਵਤੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਕੁਦਮੀ ਸੀ; ਤੇ ਇਕ ਪੂਤਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੇਵਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਵਰਯੋਗ੍ਯਾ ਯਦਾ ਜਾਤਾ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਚ ਰੇਵਤਃ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਕੁਲੋਦ੍ਭਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਰੇਵਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਰੈਵਤਂ ਨਾਮ ਚ ਗਿਰਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਚਕਾਰ ਰਾਜ੍ਯਂ ਬਲਵਾਨਾਨਰ੍ਤੇषੁ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਅਨਰਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਰਾਜਾ, ਰੈਵਤ ਨਾਮ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਰਾਜਾ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਯਾ ਮਯਾ ਸੁਤਾ । ਗਤ੍ਵਾ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸੁਰਪੂਜਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿਵਾਂ?' ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਣਾ ਕੀਤਾ, 'ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛਾਂਗਾ।'
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭੂਪਾਲਃ ਸੁਤਾਮਾਦਾਯ ਰੇਵਤੀਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਣਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਛਨ੍ਦਾਂਸਿ ਪਰ੍ਵਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਅਬ੍ਧਯਃ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਯਜਨ, ਵੇਦ, ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ, ਸਿਧ, ਗੰਧਰਵ — ਸਾਰੇ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼੍ਚਾਰਣਾਸ੍ਤਥਾ । ਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾਤਨਾਃ
ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿਧ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਚਾਰਣ — ਸਾਰੇ ਹੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।