ਤਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਯਾ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਤਪੋਬਲਾਤ੍ । ਪ੍ਰਬਲਃ ਪੁਰੁषਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਬृਹਤ੍ਕਾਯੋ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਉਥੇ ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ, ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਤੇ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਕ੍ਰਿਤ੍ਯਾ ਸੀ।
ਮਦੋ ਨਾਮ ਮਹਾਘੋਰੋ ਭਯਦਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਿਹ । ਸ਼ਰੀਰੇ ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਮਯਾਨਕਃ
ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਮਦ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਚਤਸ੍ਰਸ਼੍ਚਾਯਤਾ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਇਤਰੇ ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਦਸ਼ਨਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਦਸ਼ਯੋਜਨਾਃ
ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਲੰਮੇ ਦੰਦ ਸਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਸੋ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ। ਹੋਰ ਦੰਦ ਦਸ-ਦਸ ਯੋਜਨ ਲੰਮੇ ਸਨ।
ਬਾਹੂ ਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਾਵਾਯਤੌ ਕ੍ਰੂਰਦਰ੍ਸ਼ਨੌ । ਜਿਹ੍ਵਾ ਤੁ ਭੀषਣਾ ਕ੍ਰੂਰਾ ਲੇਲਿਹਾਨਾ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍
ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਲੰਮੀਆਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਕਰੂੜ ਸੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਚੱਟ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗ੍ਰੀਵਾ ਤੁ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਾ ਕਠਿਨਾ ਭੀषਣਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਨਖਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਨਖਪ੍ਰਖ੍ਯਾਃ ਕੇਸ਼ਾਸ਼੍ਚਾਤੀਵਭੀषਣਾਃ
ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗੀ, ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਨਖ ਬੱਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਤੇ ਵਾਲ ਬੜੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਕਜ੍ਜਲਾਭਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਚਾਸ੍ਯਂ ਭਯਾਨਕਮ੍ । ਨੇਤ੍ਰੇ ਦਾਵਾਨਲਪ੍ਰਖ੍ਯੇ ਭੀषਣੇऽਤਿਭਯਾਨਕੇ
ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਤੇ ਮੂੰਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ।
ਹਨੁਰੇਕਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਭੂਮਾਵੇਕਾ ਦਿਵਂ ਗਤਾ । ਏਵਂਵਿਧਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਦੋ ਨਾਮ ਬृਹਤ੍ਤਨੁਃ
ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਜ਼ਬਾਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਦੂਜੀ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ ਹੋਈ। ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਦ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਮਾਜਗ੍ਮੁਰਂਹਸਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਭਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਨ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਰੰਤ ਡਰ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਵੀ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਲੜਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਰਹੀ।
ਦੈਤ੍ਯੋऽਪਿ ਵਦਨੇ ਕਾਮਂ ਵਜ੍ਰਮਾਦਾਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਨਭੋ ਘੋਰਦृष੍ਟਿਰ੍ਗ੍ਰਸਨ੍ਨਿਵ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਹ ਅਸੁਰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਜ਼ਰ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵੇ।
ਸ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਯਿष੍ਯਨ੍ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ । ਚਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਾ ਹਤਾਃ ਸ੍ਮੇਤਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚੀਕ ਪਏ, 'ਹੈ ਅਸੀਂ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ!' ਤੇ ਬੇਬਸ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਬਾਹੁਸ੍ਤੁ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਜ੍ਰਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍ । ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਪਵਿਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਾਂਹ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਵਜਰ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਪਾਕਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਸ੍ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਾਲਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨਸਾ ਤਤ੍ਰ ਗੁਰੁਂ ਸਮਯਕੋਵਿਦਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਮਰਣਾਦਾਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਦਾਰਧੀਃ । ਗੁਰੁਸ੍ਤਤ੍ਸਮਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਪਤ੍ਤਿਸਦृਸ਼ਂ ਮਹਤ੍
ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੁਰੰਤ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਹਾਲਾਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਸਮਝਿਆ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਕृਤ੍ਯਂ ਤਮੁਵਾਚ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ । ਦੁਃਸਾਧ੍ਯੋऽਯਂ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਵਾਸਵ
ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਵੱਡੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਜਾਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਵਾਸਵ।'
ਅਸੁਰੋ ਮਦਸਂਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਯਜ੍ਞਕੁਣ੍ਡਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ । ਤਪੋਬਲਮृषੇਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਇਹ ਮਦ ਨਾਂ ਦਾ ਅਸੁਰ ਯਜਨ ਕੂੰਡ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਅਨਿਵਾਰ੍ਯੋ ਹ੍ਯਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵੈਸ੍ਤਥਾ ਮਯਾ । ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾ ਤੇਰੇ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਜਾ।
ਸ ਨਿਵਾਰਯਿਤਾ ਨੂਨਂ ਕृਤ੍ਯਾਮਾਤ੍ਮਕृਤਾਂ ਕਿਲ । ਨ ਨਿਵਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਕ੍ਤਰੁषਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਕਰਤੂਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਭਗਤ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਗੁਰੁਣਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਦਾਗਚ੍ਛਨ੍ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਨਮ੍ਰਃ ਤਮੁਵਾਚ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲੇਾ।
ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ਼ਮਯਾਸੁਰਮੁਦ੍ਯਤਮ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਵ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਵਚਨਂ ਤੇ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੁਨਿ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ; ਜਿਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਉਠਾਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿਓ। ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।
ਸੋਮਾਰ੍ਹਾਵਸ਼੍ਵਿਨਾਵੇਤਾਵਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵ । ਭਵਿष੍ਯਤਃ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਚੋ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੇ
ਭਾਰਗਵ ਜੀ, ਹੁਣ ਤੋਂ ਸੋਮ ਅਤੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਸੋਮ ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋਣਗੇ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਓ।
ਮਿਥ੍ਯਾ ਤੇ ਨੋਦ੍ਯਮੋ ਹ੍ਯੇष ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਤਪੋਧਨ । ਜਾਨੇ ਤ੍ਵਮਪਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਮਿਥ੍ਯਾ ਨੈਵ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਤਪਸਵੀ ਜੀ; ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਝੂਠਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰੋਗੇ।
ਸੋਮਪਾਵਸ਼੍ਵਿਨਾਵੇਤੌ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੌ ਚ ਸਦੈਵੇ ਹਿ । ਭਵਿष੍ਯਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤੇਃ ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਵਿਪੁਲਾ ਭਵੇਤ੍
ਸੋਮ ਅਤੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਣਗੇ; ਅਤੇ ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ।
ਮਯਾ ਯਦ੍ਧਿ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵਥਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਤਵ ਵੀਰ੍ਯਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਮ੍
ਮੁਨਿ ਜੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਵਾਸਤੇ ਸੀ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਦਂ ਸਂਹਰ ਚੋਤ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤਥਾ ਭੂਯੋ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ ਦਿਓ, ਤੇ ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਮੁੜ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਚ੍ਯਵਨਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ । ਸਂਜਹਾਰ ਤਪਃ ਕੋਪਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਵਿਰੋਧਜਮ੍
ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪਰਮ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਪਸਵੀ ਗੁੱਸਾ, ਜੋ ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸਂਵਿਗ੍ਨਂ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤੁ ਮਦਂ ਤਤਃ । ਵ੍ਯਭਜਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਪਾਨੇषੁ ਦ੍ਯੂਤੇषੁ ਮृਗਯਾਸੁ ਚ
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ਰਾਬ, ਜੂਏ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਮਦਂ ਵਿਭਜ੍ਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਚਕਿਤਂ ਭਿਯਾ । ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਖਂ ਤਸ੍ਯ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੰਡ ਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਸੋਮਂ ਵਾਸਵਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਅਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪਾਯਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਫਿਰ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਮਹਾਨ ਵਾਸਵ ਤੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਤੌ ਚ੍ਯਵਨੇਨਾਰ੍ਯਾਵਸ਼੍ਵਿਨੌ ਰਵਿਪੁਤ੍ਰਕੌ । ਵਿਹਿਤੌ ਸੋਮਪੌ ਰਾਜਨ੍ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤਪਸੋ ਬਲਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸੋਮ ਦੇ ਪੂਤਰ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਸਰਸ੍ਤਦਪਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਜਾਤਂ ਯੂਪਵਿਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਮੁਨੇਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਸਰੋਵਰ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੇ ਯੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਰਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।