ਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਮਰਾਕਾਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਨृਪਤਿਰ੍ਗਤਃ । ਕਿਂ ਕृਤਂ ਕੁਤ੍ਸਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਲੋਕਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਨਿੰਦਿਆ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਨਿਹਤੋऽਸੌ ਮੁਨਿਰ੍ਵृਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਨਯਾਨ੍ਯਃ ਪਤਿਃ ਕृਤਃ । ਕਾਮਪੀਡਿਤਯਾ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੋऽਪ੍ਯਤਿਨਿਰ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੋਰ ਪਤੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਦੁਃਸਹਯੋऽਯਂ ਪੁष੍ਪਧਨ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਚ ਯੌਵਨੇ । ਕੁਲੇ ਕਲਙ੍ਕਃ ਸੁਮਹਾਨਨਯਾ ਮਾਨਵੇ ਕृਤਃ
ਇਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦਾਗ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਧਿਕ੍ਤਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਲੋਕੇ ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀ ਹਿ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾ । ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਸ੍ਤੁ ਦੁਃਖਾਯ ਪੁਤ੍ਰੀ ਭਵਤਿ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਧੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਉੱਤੇ ਧਿਕਕਾਰ ਹੈ। ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਧੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਮਯਾ ਤ੍ਵਨੁਚਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਯੇ । ਵृਦ੍ਧਾਯਾਨ੍ਧਾਯ ਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਕਿਲ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਕਨ੍ਯਾ ਯੋਗ੍ਯਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਕਿਲ । ਤਾਦृਸ਼ਂ ਹਿ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਵੈ ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਯੋਗ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਓਹੀ ਫਲ ਮਿਲਿਆ।
ਹਨ੍ਮਿ ਚੇਦਦ੍ਯ ਤਨਯਾਂ ਦੁਃਸ਼ੀਲਾਂ ਪਾਪਕਾਰਿਣੀਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਹਤ੍ਯਾ ਦੁਸ੍ਤਰਾ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮੇ ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਰ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ—ਮੈਂ ਲਈ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਉਤਰ ਸਕਦਾ।
ਮਨੁਵਂਸ਼ਸ੍ਤੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸਕਲਙ੍ਕਃ ਕृਤੋ ਮਯਾ । ਲੋਕਾਪਵਾਦੋ ਬਲਵਾਨ੍ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਸ੍ਨੇਹਸ਼ृਙ੍ਖਲਾ
ਮਨੂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਤਾਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਗ ਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਜੰਜੀਰ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਬ੍ਧੌ ਯਦਾ ਮਗ੍ਨਃ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਸੁਕਨ੍ਯਯਾ ਤਦਾ ਦੈਵਾਦ੍ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਕੁਲਃ ਪਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ 'ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਸੁਕੰਯਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਪਿਤੁਰਨ੍ਤਿਕੇ । ਗਤ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭੂਪਾਲਂ ਪ੍ਰੇਮਪੂਰਿਤਮਾਨਸਾ
ਸੁਕੰਯਾ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਈ; ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਿਂ ਵਿਚਾਰਯਸੇ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤਾਨਨਃ । ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਮੁਨਿਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੁਵਾਨਮਮ੍ਬੁਜੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
''ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ? ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਯੁਵਕ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਬੈਠਾ ਹੈ।''
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪ੍ਰਣਮਸ੍ਵ ਪਤਿਂ ਮਮ । ਮਾ ਵਿषਾਦਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਕੁਰੁ ਮਾਨਵ
''ਆਓ, ਆਓ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ। ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਹੌਸਲਾ ਰੱਖੋ; ਹੁਣ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ।''
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤਿ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਚਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਃ ਕ੍ਰੋਧਪੀਡਿਤਃ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਪੁਰਃਸ੍ਥਾਂ ਤਨਯਾਂ ਤਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਧੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਰਯਾਤਿ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ; ਫਿਰ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਧੀ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਰਾਜੋਵਾਚ - ਕ੍ਵ ਮੁਨਿਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨਃ ਪੁਤ੍ਰਿ ਵृਦ੍ਧੋऽਨ੍ਧਸ੍ਤਾਪਸੋਤ੍ਤਮਃ । ਕੋऽਯਂ ਯੁਵਾ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਸਨ੍ਦੇਹੋऽਤ੍ਰ ਮਹਾਨ੍ਮਮ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ - ''ਧੀਏ, ਰਿਸ਼ੀ ਚ੍ਯਵਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹਾ ਤਪਸਵੀ? ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਮਸਤ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।''
ਮੁਨਿਃ ਕਿਂ ਨਿਹਤਃ ਪਾਪੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦੁष੍ਕृਤਕਾਰਿਣਿ । ਨੂਤਨੋऽਸੌ ਪਤਿਃ ਕਾਮਾਤ੍ਕृਤਃ ਕੁਲਵਿਨਾਸ਼ਿਨਿ
''ਕੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਾਪੀ, ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ? ਇਹ ਨਵਾਂ ਪਤੀ ਤੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲਿਆ, ਪਰਿਵਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ?''
ਸੋऽਹਂ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਸ੍ਤਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕਿਂ ਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਲਟਾਚਰਿਤਂ ਕਿਲ
''ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਕੀ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਹੋਇਆ? ਕੀ ਇਹ ਕੁਲਟਾ ਦੀ ਚਾਲ ਹੈ?''
ਨਿਮਗ੍ਨੋऽਹਂ ਦੁਰਾਚਾਰੇ ਸ਼ੋਕਾਬ੍ਧੌ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇऽਧੁਨਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵੈਨਂ ਪੁਰੁषਂ ਦਿਵ੍ਯਮਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ੍ਯਵਨਂ ਮੁਨਿਮ੍
''ਤੇਰੇ ਮੰਦ ਚਲਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਇਸ ਦੇਵ-ਜੈਸੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।''
ਵਿਹਸ੍ਯ ਤਮੁਵਾਚਾਸ਼ੁ ਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਪਿਤੁਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽऽਨੀਯ ਪਿਤਰਂ ਭਰ੍ਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮਾਦਰਾਤ੍
ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਲੈ ਗਈ।
ਚ੍ਯਵਨੋऽਸੌ ਮੁਨਿਸ੍ਤਾਤ ਜਾਮਾਤਾ ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਮੀਦृਸ਼ਃ ਕਾਨ੍ਤਃ ਕृਤਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ
''ਇਹ ਚ੍ਯਵਨ ਹੈ, ਪਿਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਜਾਮਾਤਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਸੋਹਣਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ।''
ਯਦृਚ੍ਛਯਾਤ੍ਰ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਨਾਸਤ੍ਯਾਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਮਮ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕਰੁਣਯਾ ਨੂਨਂ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਃ ਕृਤਃ
''ਸੰਯੋਗ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਚ੍ਯਵਨ ਇੰਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।''
ਨਾਹਂ ਤਵ ਸੁਤਾ ਤਾਤ ਤਥਾ ਸ੍ਯਾਂ ਪਾਪਕਾਰਿਣੀ । ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਰਾਜਨ੍ ਵਿਮੂਢੋ ਰੂਪਸਂਸ਼ਯੇ
''ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਐਸਾ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰੂਪ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਗਿਆ।''
ਪ੍ਰਣਮ ਤ੍ਵਂ ਮੁਨਿਂ ਰਾਜਨ੍ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਚ੍ਯਵਨਂ ਪਿਤਃ । ਆਪृਚ੍ਛ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਿਯਿष੍ਯਤਿ ਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
''ਰਾਜਾ, ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ, ਪਿਤਾ। ਸਭ ਕੁਝ ਪੁੱਛੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੇਗਾ।''
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਂ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਮੁਨਿਂ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਾਦਰਮ੍
ਪੁੱਤਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਰਾਜੋਵਾਚ - ਕਥਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਭਾਰ੍ਗਵਾਸ਼ੁ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਨਯਨੇ ਚ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਤੇ ਜਰਾ ਪੁਨਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਾਰਗਵ ਜੀ, ਆਪਣਾ ਹਾਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖਾਂ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਕਿੱਥੇ ਗਈ?
ਸਂਸ਼ਯੋऽਯਂ ਮਹਾਨ੍ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਰੂਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਵਦ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਹਂ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵਾਂ।
ਚ੍ਯਵਨ ਉਵਾਚ - ਨਾਸਤ੍ਯਾਵਤ੍ਰ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਿषਜਾਵੁਭੌ । ਉਪਕਾਰਃ ਕृਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕृਪਯਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਦ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਮਯਾ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤ ਉਪਕਾਰਸ੍ਯ ਹੇਤਵੇ । ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਖੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਵਨ੍ਤੌ ਸੋਮਪਾਯਿਨੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਦੇ ਬਦਲੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: ਰਾਜੇ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਵਂ ਮਯਾ ਵਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਲੋਚਨੇ ਵਿਮਲੇ ਤਥਾ । ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਭਵ ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਵਿਸ਼ਸ੍ਵਾਸਨੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੇ ਸਾਫ ਅੱਖਾਂ ਮੁੜ ਲੈ ਲਈਆਂ। ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਇਸ ਚੰਗੀ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟਃ ਕਲ੍ਯਾਣੀਃ ਕਥਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੁਨੀ ਦੇ ਐਸੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਅਥੈਨਂ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਾਨਂ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ । ਯਾਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਮ੍ਭਾਰਾਨੁਪਕਲ੍ਪਯ
ਫਿਰ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜਯਜਨ ਕਰਵਾਂਗਾ, ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰੋ।