ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਭਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਤਿਕਮਾਦਰਾਤ੍ । ਊਚਤੁਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਨਾਸਤ੍ਯਾਵਤਿਮੋਹਿਤੌ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਏ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਿष੍ਠ ਵਰਾਰੋਹੇ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਗਜਗਾਮਿਨਿ । ਆਵਾਂ ਦੇਵਸੁਤੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਸੋਹਣੀਏ, ਇਕ ਪਲ ਰੁਕ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਪੁੱਛ ਸਕੀਏ; ਅਸੀਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਏ ਹਾਂ—ਸੱਚ ਦੱਸ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।
ਪੁਤ੍ਰੀ ਕਸ੍ਯ ਪਤਿਃ ਕਸ੍ਤੇ ਕਥਮੁਦ੍ਯਾਨਮਾਗਤਾ । ਏਕਾਕਿਨੀ ਤਡਾਗੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ
ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਤੂੰ ਇਸ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਕੱਲੀ ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ?
ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਸ਼੍ਰੀਰਿਵਾਭਾਸਿ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਕਮਲਲੋਚਨੇ । ਇਚ੍ਛਾਮਸ੍ਤੁ ਵਯਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਕਮਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਸੋਭਾ ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ; ਅਸੀਂ ਸੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਸੋਹਣੀਏ, ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਕੋਮਲੌ ਚਰਣੌ ਕਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਤੌ ਭੂਮਾਵਨਾਵृਤੌ । ਹृਦਾਯੇ ਕੁਰੁਤਃ ਪੀਡਾਂ ਚਲਨ੍ਤੌ ਚਲਲੋਚਨੇ
ਸੋਹਣੀਏ, ਤੇਰੇ ਨਰਮ ਪੈਰ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਨੰਗੇ ਰੱਖੇ ਹਨ; ਜਦ ਤੂੰ ਚੱਲਦੀ ਹੈਂ, ਚਲਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦਰਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਮਾਨਾਰ੍ਹਾਸਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਕਥਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰਜਸ੍ਯਦਃ । ਅਨਾਵृਤਾਤ੍ਰ ਵਿਪਿਨੇ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਗਮਨਂ ਤਵ
ਪਤਲੀ ਦੇਹ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਚ ਚਲਣ ਯੋਗ ਹੈਂ—ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ, ਨੰਗੀ, ਕਿਉਂ ਆਈ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ?
ਦਾਸੀਸ਼ਤਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਕਥਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਪ੍ਸਰਾ ਵਾਸਿ ਵਦ ਸਤ੍ਯਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਸੈਂਕੜੇ ਦਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਕਿਵੇਂ ਬਾਹਰ ਆਈ? ਕੀ ਤੂੰ ਰਾਜਕੁੜੀ ਹੈਂ ਜਾਂ ਅਪਸਰਾ? ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਤਾ ਯਤੋ ਜਾਤਾ ਧਨ੍ਯੋऽਸੌ ਜਨਕਸ੍ਤਵ । ਵਕ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤੌ ਚ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਭਾਗ੍ਯਂ ਤਵਾਨਘੇ
ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਮਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਧੰਨ ਹੈ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ; ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਭਾਗ ਅਸੀਂ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ੀਏ।
ਦੇਵਲਿਕਾਧਿਕਾ ਭੂਮਿਰਿਯਂ ਚੈਵ ਸੁਲੋਚਨੇ । ਪ੍ਰਚਲਂਸ਼੍ਚਰਣਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਸਮ੍ਪਾਵਯਤਿ ਭੂਤਲਮ੍
ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਅੱਜ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇਵਲੋਕ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਚਲਦੇ ਪੈਰ ਇਸ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮृਗਾਃ ਕਾਮਂ ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਵਨੇ । ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਰਿਯਂ ਚਾਤਿਪਾਵਨਾ
ਵਣ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਹਿਰਣ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪੰਛੀ ਵੀ; ਇਹ ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾਲਂ ਤਵ ਚਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੁਲੋਚਨੇ । ਪਿਤਾ ਕਸ੍ਤੇ ਪਤਿਃ ਕ੍ਵਾਸੌ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਸ੍ਤਿ ਸਾਦਰਮ੍
ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਪਰ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ: ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਤਯੋਰਿਤਿ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਕਨ੍ਯਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਤਾਵੁਵਾਚ ਤ੍ਰਪਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੀ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ - ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਰਾਜਕੁੜੀ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੇਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਤਨਯਾਂ ਮਾਂ ਵਾਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਮੁਨੇਰਿਹ । ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਸਤੀਂ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਯਾਤਿ ਦੀ ਧੀ, ਇੱਥੇ ਚ੍ਯਵਨ ਮੁਨੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੀ ਜਾਣੋ।
ਪਤਿਰਨ੍ਧੋऽਸ੍ਤਿ ਮੇ ਦੇਵੌ ਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਚਾਤੀਵ ਤਾਪਸਃ । ਤਸ੍ਯ ਸੇਵਾਮਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਕਰੋਮਿ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਸਾ
ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਹੇ ਦੇਵੋ, ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਕੌ ਯੁਵਾਂ ਕਿਮਿਹਾਯਾਤੌ ਪਤਿਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਚਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਪ੍ਰਕੁਰੁਤਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਚਾਦ੍ਯ ਪਾਵਨਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਆਜ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤਿ-ਰਿਵਾਜ਼ ਅਦਾ ਕਰੋ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚੋ ਦਸ੍ਰਾਵੂਚਤੁਸ੍ਤਾਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਕਥਂ ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪਿਤਾ ਦਤ੍ਤਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕਿਵੇਂ, ਸੁਭਾਗੀਏ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ?"
ਭ੍ਰਾਜਸੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸੌਦਾਮਿਨੀ ਯਥਾ । ਨ ਦੇਵੇष੍ਵਪਿ ਤੁਲ੍ਯਾ ਹਿ ਤਵ ਦृष੍ਟਾਸ੍ਤਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਤੂੰ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ। ਸੋਹਣੀਏ, ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਾਮ੍ਬਰਯੋਗ੍ਯਾਸਿ ਸ਼ੋਭਸੇ ਨਾਜਿਨੈਰ੍ਵृਤਾ । ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਨੀਲਾਲਕਵਰੂਥਿਨੀ
ਤੂੰ ਰੱਈ ਦੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਪਾਉਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਜੰਗਲੀ ਚਮੜੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਨੀਲ ਰੰਗ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ।
ਅਹੋ ਵਿਧੇਰ੍ਦੁष੍ਕਲਿਤਂ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਂ ਯਦਤ੍ਰ ਰਮ੍ਭੋਰੁ ਵਨੇ ਵਿषੀਦਸਿ । ਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰੇऽਨ੍ਧਮਿਮਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਮੁਨਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਰਾਤੁਰਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਹਾਏ, ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ, ਕੇਲੇ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਹੈਂ। ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਇਕ ਅੰਨ੍ਹਾ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਿਸ਼ੀ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਵृਥਾ ਵ੍ਰਤਸ੍ਤੇਨ ਭृਸ਼ਂ ਨ ਸ਼ੋਭਸੇ ਨਵਂ ਵਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਨृਤ੍ਯਪਣ੍ਡਿਤੇ । ਮਨੋਭਵੇਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ਰਾਃ ਸੁਸਨ੍ਧਿਤਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਪਤਿਰੀਦृਸ਼ਸ੍ਤਵ
ਤੇਰਾ ਵਰਤ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੇ ਨਚਣ ਦੀ ਕਲਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਐਸਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਮਨ੍ਧਭਾਰ੍ਯਾ ਨਵਯੌਵਨਾਨ੍ਵਿਤਾ ਕृਤਾਸਿ ਧਾਤ੍ਰਾ ਨਨੁ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਨਾ । ਨ ਚੈਨਮਰ੍ਹਸ੍ਯਸਿਤਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪਤਿਂ ਤ੍ਵਮਨ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ
ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬੇਅਕਲ ਹੋਵੇ। ਲੰਬੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਐਸੇ ਪਤੀ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ; ਹੋਰ ਪਤੀ ਚੁਣ ਲੈ, ਸੋਹਣੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ।
ਵृਥੈਵ ਤੇ ਜੀਵਿਤਮਮ੍ਬੁਜੇਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪਤਿਂ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਨਿਂ ਗਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਵਨੇ ਨਿਵਾਸਂ ਚ ਤਥਾਜਿਨਾਮ੍ਬਰ- ਪ੍ਰਧਾਰਣਂ ਯੋਗ੍ਯਤਰਂ ਨ ਮਨ੍ਮਹੇ
ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਰਿਸ਼ੀ ਪਤੀ ਮਿਲਿਆ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਚਮੜੇ ਪਾਉਣਾ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਮੇਰਾ ਮਨਦਾ ਹੈ।
ਅਤੋऽਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗ੍ਯੁਭਯੋਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕਂ ਵਰਂ ਕੁਰੁषਾਵਹਿਤਾ ਸੁਲੋਚਨੇ । ਕਿਂ ਯੌਵਨਂ ਮਾਨਿਨਿ ਸਙ੍ਕਰੋषਿ ਵृਥਾ ਮੁਨਿਂ ਸੁਨ੍ਦਰਿ ਸੇਵਮਾਨਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਸਾਡਾ ਇੱਕ ਚੁਣ ਲੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ। ਮਾਣੀਏ, ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਇਕ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਏ?
ਕਿਂ ਸੇਵਸੇ ਭਾਗ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਂ ਤਂ ਸਮੁਜ੍ਝਿਤਂ ਪੋषਣਰਕ੍ਸ਼ਣਾਭ੍ਯਾਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਂ ਸਰ੍ਵਸੁਖਾਪਵਰ੍ਜਿਤਂ ਭਜਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗ੍ਯੁਭਯੋਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕਮ੍
ਤੂੰ ਉਸ ਅਭਾਗੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਪਾਲਣ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਹਰ ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਇੱਕ ਚੁਣ ਲੈ, ਨਿਰਮਲ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀਏ।
ਤ੍ਵਂ ਨਨ੍ਦਨੇ ਚੈਤ੍ਰਰਥੇ ਵਨੇ ਚ ਕੁਰੁष੍ਵ ਕਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਥਿਤਂ ਵਿਹਾਰਮ੍ । ਅਨ੍ਧੇਨ ਵृਦ੍ਧੇਨ ਕਥਂ ਹਿ ਕਾਲਂ ਵਿਨੇष੍ਯਸੇ ਮਾਨਿਨਿ ਮਾਨਹੀਨਮ੍
ਨੰਦਨ ਜਾਂ ਚੈਤਰਰਥ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਸ-ਵਿਹਾਰ ਕਰ। ਅੰਨ੍ਹੇ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਨਾਲ, ਮਾਣੀਏ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰੇਗੀ, ਜੋ ਮਾਣ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੈ?
ਭੂਪਾਤ੍ਮਜਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ਚ ਜਾਨਾਸਿ ਸਂਸਾਰਵਿਹਾਰਭਾਵਮ੍ । ਭਾਗ੍ਯੇਨ ਹੀਨਾ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇऽਤ੍ਰ ਕਾਲਂ ਕਥਂ ਵਾਹਯਸੇ ਵृਥਾ ਚ
ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਸ-ਵਿਹਾਰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ। ਭਾਗ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀ ਹੈਂ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਜਸ੍ਵ ਪਿਕਭਾषਿਣਿ ਚਾਰੁਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਏਵਂ ਦ੍ਵਯੋਸ੍ਤਵ ਸੁਖਾਯ ਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰੇ । ਦੇਵਾਲਯੁषੇ ਚ ਕृਸ਼ੋਦਰਿ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਂ ਜਰਠਮਾਸ਼ੁ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਤ੍ਰਿ
ਇਸ ਲਈ, ਕੋਕਿਲ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਏ, ਸਾਡਾ ਇੱਕ ਚੁਣ ਲੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ। ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਸ-ਵਿਹਾਰ ਕਰ; ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ।
ਕਿਂ ਤੇ ਸੁਖਂ ਚਾਤ੍ਰ ਵਨੇ ਸੁਕੇਸ਼ਿ ਵृਦ੍ਧੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਜਨੇ ਮृਗਾਕ੍ਸ਼ਿ । ਸੇਵਾ ਤਥਾਨ੍ਧਸ੍ਯ ਨਵਂ ਵਯਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਤੇ ਮਤਂ ਭੂਪਤਿਪੁਤ੍ਰਿ ਦੁਃਖਮ੍
ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਨਾਲ, ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ ਹੈ, ਮ੍ਰਿਗ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ? ਅੰਨ੍ਹੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਨੌਜਵਾਨੀ—ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀਏ, ਇਹ ਦੁੱਖ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ?
ਸ਼ਸ਼ਿਮੁਖਿ ਤ੍ਵਮਤੀਵ ਸੁਕੋਮਲਾ ਫਲਜਲਾਹਰਣਂ ਤਵ ਨੋਚਿਤਮ੍
ਚੰਦ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਹੈਂ; ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਅਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਚ੍ਯਵਨਦ੍ਵਾਰਾ ਸੋਮਪਾਨਾਯ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਤਯੋਸ੍ਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੇਪਮਾਨਾ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ । ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਤੌ ਤਤ੍ਰ ਬਭਾषੇ ਮਿਤਭਾषਿਣੀ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਕੰਬ ਗਈ; ਹੌਸਲਾ ਜੁਟਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ।