ਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ਦੂਰੇ ਚ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਦੂਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਰਾਭਵਤ੍ । ਕृਤਸ਼ੌਚਂ ਪਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਂ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖ ਕੇ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਨੇ ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਕਰ ਲਈ, ਉਹ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆ।
ਆਨੀਯਾਸ਼੍ਰਮਮਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਚੋਪਵੇਸ਼੍ਯਾਸਨੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਮृਜ੍ਜਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪਾਦਾਵਸ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਲਿਆ ਕੇ ਚੰਗੀ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਏ ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽऽਚਮਨਪਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਦਨ੍ਤਧਾਵਨਮਾਹਰਤ੍ । ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਦਨ੍ਤਕਾष੍ਠਂ ਚ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਨृਪਨਨ੍ਦਿਨੀ
ਉਹ ਨੇ ਆਚਮਨ ਲਈ ਬਰਤਨ ਦਿੱਤਾ, ਦੰਦ ਮੰਜਣ ਲਈ ਲੱਕੜ ਲਿਆ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ ਸੀ, ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਚਕਾਰੋष੍ਣਂ ਜਲਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਮਾਨੀਤਂ ਸੁਪਾਵਨਮ੍ । ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਜਲਮਾਹृਤ੍ਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪ੍ਰਣਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਿਮਾਜ੍ਞਾਪਯਸੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕृਤਂ ਵੈ ਦਨ੍ਤਧਾਵਨਮ੍ । ਉष੍ਣੋਦਕਂ ਸੁਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਕਮ੍
'ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਦੰਦ ਮੰਜਣ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਚੰਗਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਹੈ—ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ।'
ਵਰ੍ਤਤੇ ਹੋਮਕਾਲੋऽਯਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਵਿਧਿਵਦ੍ਹਵਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਪੂਜਨਂ ਕੁਰੁ
'ਹੁਣ ਹੋਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਹਿਲੀ ਸੰਧਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਧੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।'
ਏਵਂ ਕਨ੍ਯਾ ਪਤਿਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯਚਰਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਇਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਪਤੀ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਅਗ੍ਨੀਨਾਮਤਿਥੀਨਾਂ ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕੁਰ੍ਵਤੀ ਸਦਾ । ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਮੁਦਾ ਚ੍ਯਵਨਂ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚ੍ਯਵਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁਭਾਗਾ ਸੀ।
ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦਥ ਕਾਲੇ ਤੁ ਰਵਿਜਾਵਸ਼੍ਵਿਨਾਵੁਭੌ । ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੌ ਸਮਗਤੌ
ਇਕ ਵਾਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਚ੍ਯਵਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਆਏ।
ਜਲੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਂ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਰਵਿਪੁਤ੍ਰਾਵਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਜਲ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਭਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਤਿਕਮਾਦਰਾਤ੍ । ਊਚਤੁਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਨਾਸਤ੍ਯਾਵਤਿਮੋਹਿਤੌ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਏ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਿष੍ਠ ਵਰਾਰੋਹੇ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਗਜਗਾਮਿਨਿ । ਆਵਾਂ ਦੇਵਸੁਤੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਸੋਹਣੀਏ, ਇਕ ਪਲ ਰੁਕ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਪੁੱਛ ਸਕੀਏ; ਅਸੀਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਏ ਹਾਂ—ਸੱਚ ਦੱਸ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।
ਪੁਤ੍ਰੀ ਕਸ੍ਯ ਪਤਿਃ ਕਸ੍ਤੇ ਕਥਮੁਦ੍ਯਾਨਮਾਗਤਾ । ਏਕਾਕਿਨੀ ਤਡਾਗੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ
ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਤੂੰ ਇਸ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਕੱਲੀ ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ?
ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਸ਼੍ਰੀਰਿਵਾਭਾਸਿ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਕਮਲਲੋਚਨੇ । ਇਚ੍ਛਾਮਸ੍ਤੁ ਵਯਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਕਮਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਸੋਭਾ ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ; ਅਸੀਂ ਸੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਸੋਹਣੀਏ, ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਕੋਮਲੌ ਚਰਣੌ ਕਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਤੌ ਭੂਮਾਵਨਾਵृਤੌ । ਹृਦਾਯੇ ਕੁਰੁਤਃ ਪੀਡਾਂ ਚਲਨ੍ਤੌ ਚਲਲੋਚਨੇ
ਸੋਹਣੀਏ, ਤੇਰੇ ਨਰਮ ਪੈਰ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਨੰਗੇ ਰੱਖੇ ਹਨ; ਜਦ ਤੂੰ ਚੱਲਦੀ ਹੈਂ, ਚਲਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦਰਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਮਾਨਾਰ੍ਹਾਸਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਕਥਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰਜਸ੍ਯਦਃ । ਅਨਾਵृਤਾਤ੍ਰ ਵਿਪਿਨੇ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਗਮਨਂ ਤਵ
ਪਤਲੀ ਦੇਹ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਚ ਚਲਣ ਯੋਗ ਹੈਂ—ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ, ਨੰਗੀ, ਕਿਉਂ ਆਈ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ?
ਦਾਸੀਸ਼ਤਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਕਥਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਪ੍ਸਰਾ ਵਾਸਿ ਵਦ ਸਤ੍ਯਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਸੈਂਕੜੇ ਦਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਕਿਵੇਂ ਬਾਹਰ ਆਈ? ਕੀ ਤੂੰ ਰਾਜਕੁੜੀ ਹੈਂ ਜਾਂ ਅਪਸਰਾ? ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਤਾ ਯਤੋ ਜਾਤਾ ਧਨ੍ਯੋऽਸੌ ਜਨਕਸ੍ਤਵ । ਵਕ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤੌ ਚ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਭਾਗ੍ਯਂ ਤਵਾਨਘੇ
ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਮਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਧੰਨ ਹੈ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ; ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਭਾਗ ਅਸੀਂ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ੀਏ।
ਦੇਵਲਿਕਾਧਿਕਾ ਭੂਮਿਰਿਯਂ ਚੈਵ ਸੁਲੋਚਨੇ । ਪ੍ਰਚਲਂਸ਼੍ਚਰਣਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਸਮ੍ਪਾਵਯਤਿ ਭੂਤਲਮ੍
ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਅੱਜ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇਵਲੋਕ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਚਲਦੇ ਪੈਰ ਇਸ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮृਗਾਃ ਕਾਮਂ ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਵਨੇ । ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਰਿਯਂ ਚਾਤਿਪਾਵਨਾ
ਵਣ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਹਿਰਣ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪੰਛੀ ਵੀ; ਇਹ ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾਲਂ ਤਵ ਚਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੁਲੋਚਨੇ । ਪਿਤਾ ਕਸ੍ਤੇ ਪਤਿਃ ਕ੍ਵਾਸੌ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਸ੍ਤਿ ਸਾਦਰਮ੍
ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਪਰ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ: ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਤਯੋਰਿਤਿ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਕਨ੍ਯਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਤਾਵੁਵਾਚ ਤ੍ਰਪਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੀ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ - ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਰਾਜਕੁੜੀ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੇਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਤਨਯਾਂ ਮਾਂ ਵਾਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਮੁਨੇਰਿਹ । ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਸਤੀਂ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਯਾਤਿ ਦੀ ਧੀ, ਇੱਥੇ ਚ੍ਯਵਨ ਮੁਨੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੀ ਜਾਣੋ।
ਪਤਿਰਨ੍ਧੋऽਸ੍ਤਿ ਮੇ ਦੇਵੌ ਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਚਾਤੀਵ ਤਾਪਸਃ । ਤਸ੍ਯ ਸੇਵਾਮਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਕਰੋਮਿ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਸਾ
ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਹੇ ਦੇਵੋ, ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਕੌ ਯੁਵਾਂ ਕਿਮਿਹਾਯਾਤੌ ਪਤਿਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਚਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਪ੍ਰਕੁਰੁਤਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਚਾਦ੍ਯ ਪਾਵਨਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਆਜ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤਿ-ਰਿਵਾਜ਼ ਅਦਾ ਕਰੋ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚੋ ਦਸ੍ਰਾਵੂਚਤੁਸ੍ਤਾਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਕਥਂ ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪਿਤਾ ਦਤ੍ਤਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕਿਵੇਂ, ਸੁਭਾਗੀਏ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ?"
ਭ੍ਰਾਜਸੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸੌਦਾਮਿਨੀ ਯਥਾ । ਨ ਦੇਵੇष੍ਵਪਿ ਤੁਲ੍ਯਾ ਹਿ ਤਵ ਦृष੍ਟਾਸ੍ਤਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਤੂੰ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ। ਸੋਹਣੀਏ, ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਾਮ੍ਬਰਯੋਗ੍ਯਾਸਿ ਸ਼ੋਭਸੇ ਨਾਜਿਨੈਰ੍ਵृਤਾ । ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਨੀਲਾਲਕਵਰੂਥਿਨੀ
ਤੂੰ ਰੱਈ ਦੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਪਾਉਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਜੰਗਲੀ ਚਮੜੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਨੀਲ ਰੰਗ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ।
ਅਹੋ ਵਿਧੇਰ੍ਦੁष੍ਕਲਿਤਂ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਂ ਯਦਤ੍ਰ ਰਮ੍ਭੋਰੁ ਵਨੇ ਵਿषੀਦਸਿ । ਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰੇऽਨ੍ਧਮਿਮਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਮੁਨਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਰਾਤੁਰਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਹਾਏ, ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ, ਕੇਲੇ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਹੈਂ। ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਇਕ ਅੰਨ੍ਹਾ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਿਸ਼ੀ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਵृਥਾ ਵ੍ਰਤਸ੍ਤੇਨ ਭृਸ਼ਂ ਨ ਸ਼ੋਭਸੇ ਨਵਂ ਵਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਨृਤ੍ਯਪਣ੍ਡਿਤੇ । ਮਨੋਭਵੇਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ਰਾਃ ਸੁਸਨ੍ਧਿਤਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਪਤਿਰੀਦृਸ਼ਸ੍ਤਵ
ਤੇਰਾ ਵਰਤ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੇ ਨਚਣ ਦੀ ਕਲਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਐਸਾ ਹੈ?