ਤਮੁਵਾਚਾਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀ ਲਜ੍ਜਮਾਨਾਪ੍ਯਧੋਮੁਖੀ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਤਿ ਸ਼ਨੈਰਨ੍ਤਰ੍ਜਗਾਮ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਵੇਖਦੀ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਉਠੀ, 'ਇਹ ਚੰਦਰਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ,' ਤੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਂ ਸੁਤਂ ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੇ ਬੁਧ ਇਤਿ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਪੁਨਃ
ਚੰਦਰਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਬੁਧ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਕਂ ਧਾਮ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ । ਯਥਾਗਤਂ ਗਤਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕੈਰ੍ਜਨੈਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਲੋਟ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਥਾ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਕਥਿਤੇਯਂ ਬੁਧੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਗੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਸੋਮਤਃ । ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਸਾਤ੍ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿਚ ਚੰਦਰਮਾ ਤੋਂ ਬੁਧ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਤੁਤਿਃ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਤਃ ਪੁਰੂਰਵਾ ਜਜ੍ਞੇ ਇਲਾਯਾਂ ਕਥਯਾਮਿ ਵਃ । ਬੁਧਪੁਤ੍ਰੋऽਤਿਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਜ੍ਞਕृਦ੍ਦਾਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਇਲਾ ਤੋਂ ਪੁਰੂਰਵਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਬੁਧ ਦਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮੀ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਗ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਨਾਮ ਭੂਪਾਲਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਹਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਚਚਾਰ ਮृਗਯਾਂ ਵਨੇ
ਸੁਦ੍ਯੁਮਨਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਿੰਧ ਦੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਯੁਤਃ ਕਤਿਪਯਾਮਾਤ੍ਯੈਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਾਰੁਕੁਣ੍ਡਲਃ । ਧਨੁਰਾਜਗਵਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਬਾਣਸਙ੍ਘਂ ਤਥਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਕੁਝ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸਿੰਗ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਜੀਬ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ।
ਸ ਭ੍ਰਮਂਸ੍ਤਦ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਹਨ੍ਯਮਾਨੋ ਰੁਰੂਨ੍ਮृਗਾਨ੍ । ਸ਼ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਸੂਕਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਖਡ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਗਵਯਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਰਣ, ਖਰਗੋਸ਼, ਸੂਰ, ਗੈਂਡੇ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰਭਾਨ੍ਮਹਿषਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਮ੍ਭਰਾਨ੍ਵਨਕੁਕ੍ਕੁਟਾਨ੍ । ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਮੇਧ੍ਯਾਨ੍ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਰਾਜਾ ਕੁਮਾਰਵਨਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਸਰਭ, ਮੱਝਾਂ, ਸਾਂਭਰ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਕੜ ਵੀ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਮੇਰੋਰਧਸ੍ਤਲੇ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਨ੍ਦਾਰਦ੍ਰੁਮਰਾਜਿਤਮ੍ । ਅਸ਼ੋਕਲਤਿਕਾਕੀਰ੍ਣਂ ਬਕੁਲੈਰਧਿਵਾਸਿਤਮ੍
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਥਾਂ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਬਕੁਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੀ।
ਸਾਲੈਸ੍ਤਾਲੈਸ੍ਤਮਾਲੈਸ਼੍ਚ ਚਮ੍ਪਕੈਃ ਪਨਸੈਸ੍ਤਥਾ । ਆਮ੍ਰੈਰ੍ਨੀਪੈਰ੍ਮਧੂਕੈਸ਼੍ਚ ਮਾਧਵੀਮਣ੍ਡਪਾਵृਤਮ੍
ਉਥੇ ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ, ਚੰਪਾ, ਫਣਸ, ਆੰਬ, ਨੀਪ ਤੇ ਮਹੂਏ ਦੇ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਤੇ ਮਾਧਵੀ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਛਪੜ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਾਡਿਮੈਰ੍ਨਾਰਿਕੇਲੈਸ਼੍ਚ ਕਦਲੀਖਣ੍ਡਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਯੂਥਿਕਾਮਾਲਤੀਕੁਨ੍ਦਪੁष੍ਪਵਲ੍ਲੀਸਮਾਵृਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਦਾਡੂ, ਨਾਰੀਅਲ ਤੇ ਕੇਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਜਾਸੂਮ, ਮਾਲਤੀ ਤੇ ਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਕੀਚਕਧ੍ਵਨਿਨਾਦਿਤਮ੍ । ਭ੍ਰਮਰਾਲਿਰੁਤਾਰਾਮਂ ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੀਚਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਭੰਵਰੇ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸੇਵਕੈਰ੍ਵृਤਃ । ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੋਕਿਲਾਰਾਵਮਣ੍ਡਿਤਾਨ੍
ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸੁਦ੍ਯੁਮਨਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮਾਪ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਤਃ । ਅਸ਼੍ਵੋऽਪਿ ਵਡਵਾ ਜਾਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟਃ ਸ ਭੂਪਤਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਔਰਤ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਸਦਾ ਘੋੜਾ ਵੀ ਘੋੜੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਰ੍ਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਦੁਃਖਂ ਬਹੁਤਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਲਜ੍ਜਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ?' ਸੋਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੁਦ੍ਯੁਮਨਾ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕਥਂ ਯਾਮਿ ਗृਹਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਾਵਸਂਯੁਤਃ । ਕਥਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕੇਨ ਵਾ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਇਸ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਹਾਲਤ ਕਿਸ ਨੇ ਬਣਾਈ?
ऋषਯ ਊਚੁਃ ਸੂਤਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਦਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਯਲ੍ਲੋਮਹਰ੍षਣ । ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਭੂਪਤਿਰ੍ਦੇਵਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਸੁਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਔਰਤ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਤਤ੍ਕਾਰਣਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਨੇ ਤਤ੍ਰ ਮਨੋਹਰੇ । ਕਿਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਚ ਵਿਸ੍ਤਰਂ ਵਦ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਹ ਸਬਬ ਕੀ ਸੀ? ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਸਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਸਾਰਾ ਵਿਰਵਾ ਸੁਣਾਓ ਜੀ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਕਦਾ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮृषਯਃ ਸਨਕਾਦਯਃ । ਦਿਸ਼ੋ ਵਿਤਿਮਿਰਾਭਾਸਾਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਃ ਸਮੁਪਾਗਮਨ੍
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਕ ਵਾਰੀ ਸਨਕ ਆਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ। ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਸਮਯੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਪ੍ਰਮਦਾਯੁਤਃ । ਕ੍ਰੀਡਾਸਕ੍ਤੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਕਾਮਿਨੀ ਸ਼ਿਵਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਸ਼ਿਵਾ, ਬਿਨਾ ਕਪੜਿਆਂ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਭਰ੍ਤੂ ਰਮਮਾਣਾ ਮਨੋਰਮਾ । ਤਾਨ੍ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਮ੍ਬਿਕਾ ਦੇਵੀ ਵਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਮਾਤਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਕਪੜਿਆਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮਾਈ।
ਭਰ੍ਤੁਰਙ੍ਕਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਪਰ੍ਯਧਾਤ੍ । ਲਜ੍ਜਾਵਿष੍ਟਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਵੇਪਮਾਨਾਤਿਮਾਨਿਨੀ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਤੋਂ ਉੱਠੀ, ਕਪੜਾ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਉਥੇ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ऋषਯੋऽਪਿ ਤਯੋਰ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਂ ਰਮਮਾਣਯੋਃ । ਪਰਿਵृਤ੍ਯ ਯਯੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਨੇੜਤਾ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹ੍ਰੀਯੁਤਾਂ ਕਾਮਿਨੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਃ । ਕਥਂ ਲਜ੍ਜਾਤੁਰਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਸੁਖਂ ਤੇ ਪ੍ਰਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਰਮੀਲੀ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਨ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਸ਼ਰਮਾਈ ਹੋਈ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਯੋ ਮੋਹਾਤ੍ਪੁਮਾਨ੍ਕੋऽਪਿ ਵਰਾਨਨੇ । ਵਨਂ ਚ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਦੇਤਤ੍ਸ ਵੈ ਯੋषਿਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਸੋਹਣੀਏ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਰਦ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਉਹ ਔਰਤ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤਂ ਵਨਂ ਤੇਨ ਯੇ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਜਨਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤੀਹ ਤੇ ਕਾਮਂ ਵਨਂ ਦੋषਸਮृਦ੍ਧਿਮਤ੍
ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦੋਸ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਤੁ ਤਦਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ । ਤਥੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਸ੍ਤੈਃ ਸਹੇਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਰ ਸੁਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਬਣ ਗਏ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟਃ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਨ ਜਗਾਮ ਗृਹਂ ਹ੍ਰਿਯਾ । ਵਿਚਚਾਰ ਬਹਿਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਨਦੇਸ਼ਾਦਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਸ਼ਰਮ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਹੀ ਜੰਗਲ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਇਲੇਤਿ ਨਾਮ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵੇ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਵਿਚਰਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬੁਧਃ ਸੋਮਸੁਤੋ ਯੁਵਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਨਾਂ ਔਰਤ ਬਣ ਕੇ ਇਲਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੋਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਬੁਧ, ਉਥੇ ਆਇਆ।