ਕਥਮਮ੍ਬੁਜਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਲ੍ਪਨੀਯੋ ਮਯਾ ਤਵ । ਮਰਣਂ ਮੇ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸੈਨਿਕਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
"ਕਿਵੇਂ, ਕਮਲ-ਅੱਖੀਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।"
ਨ ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਨਮਨ੍ਧਾਯ ਰੋਚਤੇ ਪਿਕਭਾषਿਣਿ । ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਧੈਰ੍ਯਂ ਨੈਵ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
"ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਅੰਨੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲ ਵਾਲੀਏ। ਪਰ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।"
ਸੁਸ੍ਥਿਰਾ ਭਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਨ ਦਾਸ੍ਯੇऽਨ੍ਧਾਯ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਤੁ ਵਾ ਯਾਤੁ ਦੇਹੋऽਯਂ ਚ ਤਥੈਵ ਮੇ
"ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੋ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅੰਨੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਰਾਜ ਰਹੇ ਜਾਂ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ।"
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨੇਤ੍ਰਹੀਨਾਯ ਬਾਲਿਕੇ । ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਤਂ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਪਿਤੁਃ
"ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਅੰਨੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਬੱਚੀਏ।" ਫਿਰ ਸੁਕਨਿਆ ਨੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾਤੀਵ ਸ੍ਨੇਹਯੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ । ਸੁਕਨ੍ਯੋਵਾਚ - ਨ ਮੇ ਚਿਨ੍ਤਾ ਪਿਤਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਦੇਹਿ ਮਾਂ ਮੁਨਯੇऽਧੁਨਾ
ਸੁਕਨਿਆ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੋ।"
ਸੁਖਂ ਭਵਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਮਤ੍ਕृਤੇਨ ਹਿ । ਸੇਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਪਤਿਂ ਪਰਮਪਾਵਨਮ੍
"ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਦੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗੀ।"
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਚਾਪਿ ਵृਦ੍ਧਂ ਚ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ । ਸਤੀਧਰ੍ਮਪਰਾ ਚਾਹਂ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਸਮ੍ਮਤਮ੍
"ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਬੁੱਢੇ ਨੂੰ ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਸਦਾ ਠੀਕ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗੀ।"
ਨ ਭੋਗੇਚ੍ਛਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਤਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਮਮਾਨਘ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾषਿਤਂ ਤਸ੍ਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤਾਃ
"ਮੈਨੂੰ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ ਜੀ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।" ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।"
ਰਾਜਾ ਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਜਗਾਮ ਮੁਨਿਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਮੁਵਾਚ ਤਪੋਧਨਮ੍
ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਉਸ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਗृਹਾਣ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਮੇ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਭੋ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸੌ ਦਦੌ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਵਿਵਾਹਵਿਧਿਨਾ ਨृਪਃ
"ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਲਈ, ਠੀਕ ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਮੁਨਿਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਾਰ੍ਗਵੋऽਭਵਤ੍ । ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਂ ਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੀਯਮਾਨਂ ਨृਪੇਣ ਹ
ਕੰਨਿਆ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਤੋਹਫੇ ਉਸ ਨੇ ਨਹੀਂ ਲਏ।
ਕਨ੍ਯਾਮੇਵਾਗ੍ਰਹੀਤ੍ਕਾਮਂ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਨੌ ਜਾਤਂ ਸੈਨਿਕਾਨਾਂ ਸੁਖਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਕੇਵਲ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਹੀ ਲਿਆ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੈਨਿਕ ਵੀ ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਹ੍ਲਾਦਃ ਸਞ੍ਜਾਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਯਦਾ ਰਾਜਾ ਗਮਨਾਯ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਮਤਿਂ ਚਕਾਰ ਤਵਙ੍ਗੀ ਤਦੋਵਾਚ ਨृਪਂ ਸੁਤਾ । ਸੁਕਨ੍ਯੋਵਾਚ - ਗृਹਾਣ ਮਮ ਵਾਸਾਂਸਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਮੇ ਪਿਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਧੀ ਨੇ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਕੰਨਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਲੈ ਲੋ।'
ਵਲ੍ਕਲਂ ਪਰਿਧਾਨਾਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਜਿਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵੇषਂ ਤੁ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪਸਿ ਸੇਵਨਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਲਈ ਛਾਲ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇਵੋ; ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਤਾਤ ਯਥਾ ਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਰਚ੍ਯੁਤਾ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਭੁਵਃ ਪृष੍ਠੇ ਤਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਰਸਾਤਲੇ
'ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗੀ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਕਿ ਤੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਣੀ ਰਹੇ।'
ਪਰਲੋਕਸੁਖਾਯਾਹਂ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਧਾਯ ਚ ਵृਦ੍ਧਾਯ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਯੁਵਤੀਂ ਤੁ ਮਾਮ੍
'ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਮੈਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਂ, ਇਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ—'
ਚਿਨ੍ਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸ਼ੀਲਨਾਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਾ । ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਯਥਾ ਭੁਵਿ
'ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਅਰੁੰਧਤੀ ਵਾਂਗ ਹੋਵਾਂਗੀ।'
ਤਥੈਵਾਹਂ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ । ਅਨਸੂਯਾ ਯਥਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਭਾਰ੍ਯਾਤ੍ਰੇਃ ਪ੍ਰਥਿਤਾ ਭੁਵਿ
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੋਵਾਂਗੀ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਅਤਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ ਅਨਸੂਯਾ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਾਧਵੀ ਹੋਵਾਂਗੀ।'
ਤਥੈਵਾਹਂ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰੀ ਕੀਰ੍ਤਿਕਰੀ ਤਵ । ਸੁਕਨ੍ਯਾਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਪਰਮਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਵਧਾਵਾਂਗੀ।' ਸੁਕੰਨਿਆ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ—
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਜਿਨਂ ਰੁਰੋਦਾਸ਼ੁ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੂषਣਵਾਸਾਂਸਿ ਮੁਨਿਵੇषਧਰਾਂ ਸੁਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵੇਖ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਰੋ ਪਿਆ; ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਰਾਜ੍ਞ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੁਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਹੀ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫਿੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਛਾਲ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ।
ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਭृਸ਼ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਵੇਪਮਾਨਾ ਇਵਾਭਵਨ੍ । ਤਾਮਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਮਹੀਪਾਲੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਯਯੌ ਸ੍ਵਨਗਰਂ ਰਾਜਨ੍ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਸ਼ੁਚਾਰ੍ਪਿਤਾਮ੍
ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਛਾਲ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ ਤੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਖੀ ਧੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਸ਼੍ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਯੋਃ ਸੁਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬੋਧਵਚਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਗਤੇ ਰਾਜਨਿ ਸਾ ਬਾਲਾ ਪਤਿਸੇਵਾਪਰਾਯਣਾ । ਬਭੂਵ ਚ ਤਥਾਗ੍ਨੀਨਾਂ ਸੇਵਨੇ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਰਾਜਾ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹੀ।
ਫਲਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਸ੍ਵਾਦੂਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਦਦੌ ਸਾ ਮੁਨਯੇ ਬਾਲਾ ਪਤਿਸੇਵਾਪਰਾਯਣਾ
ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ।
ਪਤਿਂ ਤਪ੍ਤੋਦਕੇਨਾਸ਼ੁ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਮृਗਤ੍ਵਚਾ । ਪਰਿਵੇष੍ਟ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਯਾਂ ਤੁ ਬृਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤਵਤ੍ਯਪਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਸਾਫ ਚਟਾਈ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਤਿਲਾਨ੍ ਯਵਕੁਸ਼ਾਨਗ੍ਰੇ ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍ । ਤਮੁਵਾਚ ਨਿਤ੍ਯਕਰ੍ਮ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਅੱਗੇ ਤਿਲ, ਜੌ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਮੰਡਲ ਵੀ ਰੱਖ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਆਖਦੀ, 'ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰ ਲੋ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।'
ਤਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ । ਬृਸ੍ਯਾਂ ਵਾ ਸਂਸ੍ਤਰੇ ਬਾਲਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਜਦ ਰੋਜ਼ ਦੇ ਕਰਮ ਮੁਕ ਗਏ, ਨੌਜਵਾਨ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਟਾਈ ਜਾਂ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦਾਨੀਯ ਪਕ੍ਵਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਚ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ । ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਚ੍ਯਵਨਂ ਨੀਵਾਰਾਨ੍ਨਂ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਪੱਕੇ ਫਲ ਲੈ ਆਈ ਤੇ ਚ੍ਯਵਨ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਨੀਵਾਰਾ ਚੌਲ ਖਵਾਇਆ।
ਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਪਤਿਂ ਤृਪ੍ਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਚਮਨਮਾਦਰਾਤ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚ ਪੂਗਂ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਦਦੌ ਚਾਦਰਸਂਯੁਤਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਖਾ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦਿੱਤੇ।