ਵਿਚਾਰਯਧ੍ਵਂ ਮਿਲਿਤਾ ਹਿਤਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਵੈ ਕਥਮ੍ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣ ਊਚੁਃ - ਕਿਂ ਬ੍ਰੂਮੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸਙ੍ਕਟੇऽਤਿਦੁਰਾਸਦੇ
ਤੁਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚੋ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ – ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸ ਵੱਡੀ ਤੇ ਔਖੀ ਘੜੀ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਹੀਏ?
ਦੁਰ੍ਭਗਾਯ ਸੁਕਨ੍ਯੈषਾ ਕਥਂ ਦੇਯਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਤਦਾ ਚਿਨ੍ਤਾਕੁਲਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੁਕਨਿਆ ਕਿਸੇ ਦੁਭਾਗੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ? ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ – ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਤ੍ਵਿਙ੍ਗਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੇਦਮੁਵਾਚ ਹ । ਪਿਤਃ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਾਨਦ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਾਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਸੁਕਨਿਆ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਕਿਉਂ ਹੋ?"
ਮਤ੍ਕृਤੇ ਦੁਃਖਸਂਵਿਗ੍ਨੋ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨੋऽਸਿ ਵੈ । ਅਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਮ੍
"ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਧੀਰਜ ਦਿਵਾਂਗੀ।"
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਤਂ ਆਤ੍ਮਦਾਨੇਨ ਵੈ ਪਿਤਃ । ਇਤਿ ਰਾਜਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾषਿਤਂ ਯਤ੍ਸੁਕਨ੍ਯਯਾ
"ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗੀ।" ਸੁਕਨਿਆ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਤਾਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸਚਿਵਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਮ੍ । ਕਥਂ ਪੁਤ੍ਰਿ ਤ੍ਵਮਨ੍ਧਸ੍ਯ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਂ ਵਨੇऽਬਲਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇਕ ਅੰਨੇ ਨੂੰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗੀ?"
ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਜਰਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਨਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਕਥਮਨ੍ਧਾਯ ਚਾਨੇਨ ਰੂਪੇਣ ਰਤਿਸਨ੍ਨਿਭਾਮ੍
"ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇਕ ਬੁੱਢੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗੀ? ਤੇ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਅੰਨੇ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਸਵਿਕਾਰੇਗੀ?"
ਦਦਾਮਿ ਜਰਯਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਦੇਹਾਯ ਸੁਖਵਾਞ੍ਛਯਾ । ਪਿਤ੍ਰਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਵਯੋਜ੍ਞਾਤਿਬਲਾਯ ਚ
"ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਬੁੱਢੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਦੇਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਮਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਹੋਵੇ।"
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮृਦ੍ਧਾਯ ਨਾਧਨਾਯ ਕਦਾਚਨ । ਕ੍ਵ ਤੇ ਰੂਪਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕ੍ਵਾਸੌ ਵृਦ੍ਧੋ ਵਨੇਚਰਃ
"ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਅਨ ਵਿੱਚ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਅੱਖਾਂ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਕਿੱਥੇ?"
ਕਥਂ ਦੇਯਾ ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਤਸ੍ਮੈ ਨਾਤਿਵਰਾਯ ਚ । ਉਟਜੇ ਨਿਯਤਂ ਵਾਸੋ ਯਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰੇ
"ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਜੋੜ ਨਹੀਂ? ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।"
ਕਥਮਮ੍ਬੁਜਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਲ੍ਪਨੀਯੋ ਮਯਾ ਤਵ । ਮਰਣਂ ਮੇ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸੈਨਿਕਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
"ਕਿਵੇਂ, ਕਮਲ-ਅੱਖੀਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।"
ਨ ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਨਮਨ੍ਧਾਯ ਰੋਚਤੇ ਪਿਕਭਾषਿਣਿ । ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਧੈਰ੍ਯਂ ਨੈਵ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
"ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਅੰਨੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲ ਵਾਲੀਏ। ਪਰ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।"
ਸੁਸ੍ਥਿਰਾ ਭਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਨ ਦਾਸ੍ਯੇऽਨ੍ਧਾਯ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਤੁ ਵਾ ਯਾਤੁ ਦੇਹੋऽਯਂ ਚ ਤਥੈਵ ਮੇ
"ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੋ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅੰਨੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਰਾਜ ਰਹੇ ਜਾਂ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ।"
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨੇਤ੍ਰਹੀਨਾਯ ਬਾਲਿਕੇ । ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਤਂ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਪਿਤੁਃ
"ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਅੰਨੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਬੱਚੀਏ।" ਫਿਰ ਸੁਕਨਿਆ ਨੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾਤੀਵ ਸ੍ਨੇਹਯੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ । ਸੁਕਨ੍ਯੋਵਾਚ - ਨ ਮੇ ਚਿਨ੍ਤਾ ਪਿਤਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਦੇਹਿ ਮਾਂ ਮੁਨਯੇऽਧੁਨਾ
ਸੁਕਨਿਆ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੋ।"
ਸੁਖਂ ਭਵਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਮਤ੍ਕृਤੇਨ ਹਿ । ਸੇਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਪਤਿਂ ਪਰਮਪਾਵਨਮ੍
"ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਦੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗੀ।"
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਚਾਪਿ ਵृਦ੍ਧਂ ਚ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ । ਸਤੀਧਰ੍ਮਪਰਾ ਚਾਹਂ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਸਮ੍ਮਤਮ੍
"ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਬੁੱਢੇ ਨੂੰ ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਸਦਾ ਠੀਕ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗੀ।"
ਨ ਭੋਗੇਚ੍ਛਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਤਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਮਮਾਨਘ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾषਿਤਂ ਤਸ੍ਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤਾਃ
"ਮੈਨੂੰ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ ਜੀ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।" ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।"
ਰਾਜਾ ਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਜਗਾਮ ਮੁਨਿਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਮੁਵਾਚ ਤਪੋਧਨਮ੍
ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਉਸ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਗृਹਾਣ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਮੇ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਭੋ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸੌ ਦਦੌ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਵਿਵਾਹਵਿਧਿਨਾ ਨृਪਃ
"ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਲਈ, ਠੀਕ ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਮੁਨਿਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਾਰ੍ਗਵੋऽਭਵਤ੍ । ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਂ ਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੀਯਮਾਨਂ ਨृਪੇਣ ਹ
ਕੰਨਿਆ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਤੋਹਫੇ ਉਸ ਨੇ ਨਹੀਂ ਲਏ।
ਕਨ੍ਯਾਮੇਵਾਗ੍ਰਹੀਤ੍ਕਾਮਂ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਨੌ ਜਾਤਂ ਸੈਨਿਕਾਨਾਂ ਸੁਖਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਕੇਵਲ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਹੀ ਲਿਆ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੈਨਿਕ ਵੀ ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਹ੍ਲਾਦਃ ਸਞ੍ਜਾਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਯਦਾ ਰਾਜਾ ਗਮਨਾਯ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਮਤਿਂ ਚਕਾਰ ਤਵਙ੍ਗੀ ਤਦੋਵਾਚ ਨृਪਂ ਸੁਤਾ । ਸੁਕਨ੍ਯੋਵਾਚ - ਗृਹਾਣ ਮਮ ਵਾਸਾਂਸਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਮੇ ਪਿਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਧੀ ਨੇ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਕੰਨਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਲੈ ਲੋ।'
ਵਲ੍ਕਲਂ ਪਰਿਧਾਨਾਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਜਿਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵੇषਂ ਤੁ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪਸਿ ਸੇਵਨਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਲਈ ਛਾਲ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇਵੋ; ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਤਾਤ ਯਥਾ ਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਰਚ੍ਯੁਤਾ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਭੁਵਃ ਪृष੍ਠੇ ਤਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਰਸਾਤਲੇ
'ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗੀ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਕਿ ਤੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਣੀ ਰਹੇ।'
ਪਰਲੋਕਸੁਖਾਯਾਹਂ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਧਾਯ ਚ ਵृਦ੍ਧਾਯ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਯੁਵਤੀਂ ਤੁ ਮਾਮ੍
'ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਮੈਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਂ, ਇਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ—'
ਚਿਨ੍ਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸ਼ੀਲਨਾਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਾ । ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਯਥਾ ਭੁਵਿ
'ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਅਰੁੰਧਤੀ ਵਾਂਗ ਹੋਵਾਂਗੀ।'
ਤਥੈਵਾਹਂ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ । ਅਨਸੂਯਾ ਯਥਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਭਾਰ੍ਯਾਤ੍ਰੇਃ ਪ੍ਰਥਿਤਾ ਭੁਵਿ
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੋਵਾਂਗੀ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਅਤਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ ਅਨਸੂਯਾ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਾਧਵੀ ਹੋਵਾਂਗੀ।'
ਤਥੈਵਾਹਂ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰੀ ਕੀਰ੍ਤਿਕਰੀ ਤਵ । ਸੁਕਨ੍ਯਾਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਪਰਮਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਵਧਾਵਾਂਗੀ।' ਸੁਕੰਨਿਆ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ—