ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਭੂਪ ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਂ ਸਮਾਚਰ । ਨ ਚਾਤ੍ਰ ਦੂषਣਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤਾਪਸੋऽਹਂ ਯਤਵ੍ਰਤਃ
ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ। ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤਪਸਵੀ ਹਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨੇਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋऽਭਵਤ੍ । ਨ ਦਾਸ੍ਯੇऽਪ੍ਯਥਵਾ ਦਾਸ੍ਯੇ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨੋਵਾਚ ਭਾਰਤ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ – ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਧੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਦੇਵਾਂਗਾ,' ਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਭਾਰਤ।
ਕਥਮਨ੍ਧਾਯ ਵृਦ੍ਧਾਯ ਕੁਰੂਪਾਯ ਸੁਤਾਮਿਮਾਮ੍ । ਦੇਵਕਨ੍ਯੋਪਮਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖੀ ਸ੍ਯਾਮਾਤ੍ਮਸਮ੍ਭਵਾਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਇਕ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬੁਢ਼ੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਣੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਕੋ ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਸੁਖਾਰ੍ਥਾਯ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸਂਸਾਰਜਂ ਸੁਖਮ੍ । ਹਰਤੇऽਲ੍ਪਮਤਿਃ ਪਾਪੋ ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ ਧੀ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰੀ ਸੁਖ ਵਾਸਤੇ ਕੌਣ ਦੇਵੇ? ਸਿਰਫ਼ ਮੂਰਖ ਤੇ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਾ ਚ੍ਯਵਨਂ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਪਞ੍ਚਬਾਣਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤਾ । ਅਨ੍ਧਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਥਂ ਕਾਲਂ ਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ, ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਚਯਵਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਤੇ ਬੁਢ਼ੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰੇਗੀ?
ਯੌਵਨੇ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਕਾਮੋ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸੁਰੂਪਯਾ । ਆਤ੍ਮਤੁਲ੍ਯਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਿਮੁ ਵृਦ੍ਧਂ ਵਿਲੋਚਨਮ੍
ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸੁੰਦਰ ਜੀਵ ਲਈ। ਜੇ ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਠੀਕ, ਪਰ ਬੁਢ਼ਾ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹਾ ਪਤੀ?
ਗੌਤਮਂ ਤਾਪਸਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਯੁਤਾ । ਅਹਲ੍ਯਾ ਵਾਸਵੇਨਾਸ਼ੁ ਵਞ੍ਚਿਤਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਅਹਲਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਗੌਤਮ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛਲਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ।
ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਚ ਪਤਿਨਾ ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਵਿਪਰ੍ਯਯਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਤੁ ਮੇ ਦੁਃਖਂ ਨ ਦਦਾਮਿ ਸੁਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਪਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੁੱਖ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਸੁਕਨਿਆ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰ੍ਵਿਮਨਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਯਯੌ । ਸਚਿਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਾਦਾਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੇऽਤਿਦੁਃਖਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਭੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾਧੁਨਾ । ਪੁਤ੍ਰੀ ਦੇਯਾਥ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦੁਃਖਮੇਵ ਵਾ
ਮੰਤਰੀਓ, ਦੱਸੋ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕੀ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਹੀ ਸਹਿਣਾ ਪਵੇ?
ਵਿਚਾਰਯਧ੍ਵਂ ਮਿਲਿਤਾ ਹਿਤਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਵੈ ਕਥਮ੍ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣ ਊਚੁਃ - ਕਿਂ ਬ੍ਰੂਮੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸਙ੍ਕਟੇऽਤਿਦੁਰਾਸਦੇ
ਤੁਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚੋ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ – ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸ ਵੱਡੀ ਤੇ ਔਖੀ ਘੜੀ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਹੀਏ?
ਦੁਰ੍ਭਗਾਯ ਸੁਕਨ੍ਯੈषਾ ਕਥਂ ਦੇਯਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਤਦਾ ਚਿਨ੍ਤਾਕੁਲਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੁਕਨਿਆ ਕਿਸੇ ਦੁਭਾਗੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ? ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ – ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਤ੍ਵਿਙ੍ਗਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੇਦਮੁਵਾਚ ਹ । ਪਿਤਃ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਾਨਦ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਾਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਸੁਕਨਿਆ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਕਿਉਂ ਹੋ?"
ਮਤ੍ਕृਤੇ ਦੁਃਖਸਂਵਿਗ੍ਨੋ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨੋऽਸਿ ਵੈ । ਅਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਮ੍
"ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਧੀਰਜ ਦਿਵਾਂਗੀ।"
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਤਂ ਆਤ੍ਮਦਾਨੇਨ ਵੈ ਪਿਤਃ । ਇਤਿ ਰਾਜਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾषਿਤਂ ਯਤ੍ਸੁਕਨ੍ਯਯਾ
"ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗੀ।" ਸੁਕਨਿਆ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਤਾਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸਚਿਵਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਮ੍ । ਕਥਂ ਪੁਤ੍ਰਿ ਤ੍ਵਮਨ੍ਧਸ੍ਯ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਂ ਵਨੇऽਬਲਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇਕ ਅੰਨੇ ਨੂੰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗੀ?"
ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਜਰਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਨਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਕਥਮਨ੍ਧਾਯ ਚਾਨੇਨ ਰੂਪੇਣ ਰਤਿਸਨ੍ਨਿਭਾਮ੍
"ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇਕ ਬੁੱਢੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗੀ? ਤੇ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਅੰਨੇ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਸਵਿਕਾਰੇਗੀ?"
ਦਦਾਮਿ ਜਰਯਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਦੇਹਾਯ ਸੁਖਵਾਞ੍ਛਯਾ । ਪਿਤ੍ਰਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਵਯੋਜ੍ਞਾਤਿਬਲਾਯ ਚ
"ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਬੁੱਢੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਦੇਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਮਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਹੋਵੇ।"
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮृਦ੍ਧਾਯ ਨਾਧਨਾਯ ਕਦਾਚਨ । ਕ੍ਵ ਤੇ ਰੂਪਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕ੍ਵਾਸੌ ਵृਦ੍ਧੋ ਵਨੇਚਰਃ
"ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਅਨ ਵਿੱਚ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਅੱਖਾਂ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਕਿੱਥੇ?"
ਕਥਂ ਦੇਯਾ ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਤਸ੍ਮੈ ਨਾਤਿਵਰਾਯ ਚ । ਉਟਜੇ ਨਿਯਤਂ ਵਾਸੋ ਯਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰੇ
"ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਜੋੜ ਨਹੀਂ? ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।"
ਕਥਮਮ੍ਬੁਜਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਲ੍ਪਨੀਯੋ ਮਯਾ ਤਵ । ਮਰਣਂ ਮੇ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸੈਨਿਕਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
"ਕਿਵੇਂ, ਕਮਲ-ਅੱਖੀਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।"
ਨ ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਨਮਨ੍ਧਾਯ ਰੋਚਤੇ ਪਿਕਭਾषਿਣਿ । ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਧੈਰ੍ਯਂ ਨੈਵ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
"ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਅੰਨੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲ ਵਾਲੀਏ। ਪਰ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।"
ਸੁਸ੍ਥਿਰਾ ਭਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਨ ਦਾਸ੍ਯੇऽਨ੍ਧਾਯ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਤੁ ਵਾ ਯਾਤੁ ਦੇਹੋऽਯਂ ਚ ਤਥੈਵ ਮੇ
"ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੋ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅੰਨੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਰਾਜ ਰਹੇ ਜਾਂ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ।"
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨੇਤ੍ਰਹੀਨਾਯ ਬਾਲਿਕੇ । ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਤਂ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਪਿਤੁਃ
"ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਅੰਨੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਬੱਚੀਏ।" ਫਿਰ ਸੁਕਨਿਆ ਨੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾਤੀਵ ਸ੍ਨੇਹਯੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ । ਸੁਕਨ੍ਯੋਵਾਚ - ਨ ਮੇ ਚਿਨ੍ਤਾ ਪਿਤਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਦੇਹਿ ਮਾਂ ਮੁਨਯੇऽਧੁਨਾ
ਸੁਕਨਿਆ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੋ।"
ਸੁਖਂ ਭਵਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਮਤ੍ਕृਤੇਨ ਹਿ । ਸੇਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਪਤਿਂ ਪਰਮਪਾਵਨਮ੍
"ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਦੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗੀ।"
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਚਾਪਿ ਵृਦ੍ਧਂ ਚ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ । ਸਤੀਧਰ੍ਮਪਰਾ ਚਾਹਂ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਸਮ੍ਮਤਮ੍
"ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਬੁੱਢੇ ਨੂੰ ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਸਦਾ ਠੀਕ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗੀ।"
ਨ ਭੋਗੇਚ੍ਛਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਤਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਮਮਾਨਘ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾषਿਤਂ ਤਸ੍ਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤਾਃ
"ਮੈਨੂੰ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ ਜੀ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।" ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।"
ਰਾਜਾ ਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਜਗਾਮ ਮੁਨਿਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਮੁਵਾਚ ਤਪੋਧਨਮ੍
ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਉਸ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਗृਹਾਣ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਮੇ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਭੋ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸੌ ਦਦੌ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਵਿਵਾਹਵਿਧਿਨਾ ਨृਪਃ
"ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਲਈ, ਠੀਕ ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।