ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ੍ਯਵਨੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਵਿਨਯੋਪਨਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਯਵਨ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ।
ਚ੍ਯਵਨ ਉਵਾਚ - ਰਾਜਨ੍ਨਾਹਂ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵੈ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਰੋਧਮਣ੍ਵਪਿ । ਨ ਮਯਾਦ੍ਯੈਵ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਪੀਡਨੇ ਕृਤੇ
ਚਯਵਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਤੇ ਤੇਰੀ ਧੀ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਪੀੜਾ ਲਈ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਨੇਤ੍ਰੇ ਪੀਡਾ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਮਮ ਚਾਦ੍ਯ ਨਿਰਾਗਸਃ । ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਜਾਨਾਮਿ ਦੁਃਖਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਅੱਜ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾ ਆਈ ਹੈ; ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਮਹੀਪਤੀ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ।
ਅਪਰਾਧਂ ਪਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕੋ ਜਨਃ । ਸੁਖਂ ਲਭੇਤ ਯਦਪਿ ਭਵੇਤ੍ ਤ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਹੀਪਾਲ ਨੇਤ੍ਰਹੀਨੋ ਜਰਾਵृਤਃ । ਅਨ੍ਧਸ੍ਯ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਂ ਚ ਕਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਤੇ ਬੁਢ਼ਾਪੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਅੰਨ੍ਹੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ, ਰਾਜਾ?
ਰਾਜੋਵਾਚ - ਸੇਵਕਾ ਬਹਵਃ ਸੇਵਾਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ੍ਵਲ੍ਪਕ੍ਰੋਧਾ ਹਿ ਤਾਪਸਾਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ – ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਈ ਨੌਕਰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੇਵਾ ਕਰਣਗੇ। ਮਾਫ ਕਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਪਸਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਚ੍ਯਵਨ ਉਵਾਚ - ਅਨ੍ਧੋऽਹਂ ਨਿਰ੍ਜਨੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਕਥਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਤ੍ਵਦੀਯਾਃ ਸੇਵਕਾਃ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਚਯਵਨ ਨੇ ਕਿਹਾ – ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤਪ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੇਰੇ ਨੌਕਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਚੰਗਾ ਕਰ ਸਕਣਗੇ?
ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯਸਿ ਚੇਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਨृਪ । ਦੇਹਿ ਮੇ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਕਮਲਲੋਚਨਾਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ: ਮੈਨੂੰ ਸੇਵਾ ਲਈ ਤੇਰੀ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ ਦੇ।
ਤੁष੍ਯੇऽਨਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਤਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਪਸ਼੍ਚਾਹਂ ਸਾ ਮੇ ਸੇਵਾਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੀ ਧੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗੀ।
ਏਵਂ ਕृਤੇ ਸੁਖਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਵ ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੇ ਮਯਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੈਨਿਕਾਨਾਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਸੁਖ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਜੀ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਭੂਪ ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਂ ਸਮਾਚਰ । ਨ ਚਾਤ੍ਰ ਦੂषਣਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤਾਪਸੋऽਹਂ ਯਤਵ੍ਰਤਃ
ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ। ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤਪਸਵੀ ਹਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨੇਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋऽਭਵਤ੍ । ਨ ਦਾਸ੍ਯੇऽਪ੍ਯਥਵਾ ਦਾਸ੍ਯੇ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨੋਵਾਚ ਭਾਰਤ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ – ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਧੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਦੇਵਾਂਗਾ,' ਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਭਾਰਤ।
ਕਥਮਨ੍ਧਾਯ ਵृਦ੍ਧਾਯ ਕੁਰੂਪਾਯ ਸੁਤਾਮਿਮਾਮ੍ । ਦੇਵਕਨ੍ਯੋਪਮਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖੀ ਸ੍ਯਾਮਾਤ੍ਮਸਮ੍ਭਵਾਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਇਕ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬੁਢ਼ੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਣੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਕੋ ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਸੁਖਾਰ੍ਥਾਯ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸਂਸਾਰਜਂ ਸੁਖਮ੍ । ਹਰਤੇऽਲ੍ਪਮਤਿਃ ਪਾਪੋ ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ ਧੀ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰੀ ਸੁਖ ਵਾਸਤੇ ਕੌਣ ਦੇਵੇ? ਸਿਰਫ਼ ਮੂਰਖ ਤੇ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਾ ਚ੍ਯਵਨਂ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਪਞ੍ਚਬਾਣਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤਾ । ਅਨ੍ਧਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਥਂ ਕਾਲਂ ਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ, ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਚਯਵਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਤੇ ਬੁਢ਼ੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰੇਗੀ?
ਯੌਵਨੇ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਕਾਮੋ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸੁਰੂਪਯਾ । ਆਤ੍ਮਤੁਲ੍ਯਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਿਮੁ ਵृਦ੍ਧਂ ਵਿਲੋਚਨਮ੍
ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸੁੰਦਰ ਜੀਵ ਲਈ। ਜੇ ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਠੀਕ, ਪਰ ਬੁਢ਼ਾ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹਾ ਪਤੀ?
ਗੌਤਮਂ ਤਾਪਸਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਯੁਤਾ । ਅਹਲ੍ਯਾ ਵਾਸਵੇਨਾਸ਼ੁ ਵਞ੍ਚਿਤਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਅਹਲਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਗੌਤਮ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛਲਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ।
ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਚ ਪਤਿਨਾ ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਵਿਪਰ੍ਯਯਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਤੁ ਮੇ ਦੁਃਖਂ ਨ ਦਦਾਮਿ ਸੁਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਪਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੁੱਖ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਸੁਕਨਿਆ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰ੍ਵਿਮਨਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਯਯੌ । ਸਚਿਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਾਦਾਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੇऽਤਿਦੁਃਖਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਭੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾਧੁਨਾ । ਪੁਤ੍ਰੀ ਦੇਯਾਥ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦੁਃਖਮੇਵ ਵਾ
ਮੰਤਰੀਓ, ਦੱਸੋ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕੀ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਹੀ ਸਹਿਣਾ ਪਵੇ?
ਵਿਚਾਰਯਧ੍ਵਂ ਮਿਲਿਤਾ ਹਿਤਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਵੈ ਕਥਮ੍ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣ ਊਚੁਃ - ਕਿਂ ਬ੍ਰੂਮੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸਙ੍ਕਟੇऽਤਿਦੁਰਾਸਦੇ
ਤੁਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚੋ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ – ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸ ਵੱਡੀ ਤੇ ਔਖੀ ਘੜੀ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਹੀਏ?
ਦੁਰ੍ਭਗਾਯ ਸੁਕਨ੍ਯੈषਾ ਕਥਂ ਦੇਯਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਤਦਾ ਚਿਨ੍ਤਾਕੁਲਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੁਕਨਿਆ ਕਿਸੇ ਦੁਭਾਗੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ? ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ – ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਤ੍ਵਿਙ੍ਗਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੇਦਮੁਵਾਚ ਹ । ਪਿਤਃ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਾਨਦ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਾਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਸੁਕਨਿਆ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਕਿਉਂ ਹੋ?"
ਮਤ੍ਕृਤੇ ਦੁਃਖਸਂਵਿਗ੍ਨੋ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨੋऽਸਿ ਵੈ । ਅਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਮ੍
"ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਧੀਰਜ ਦਿਵਾਂਗੀ।"
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਤਂ ਆਤ੍ਮਦਾਨੇਨ ਵੈ ਪਿਤਃ । ਇਤਿ ਰਾਜਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾषਿਤਂ ਯਤ੍ਸੁਕਨ੍ਯਯਾ
"ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗੀ।" ਸੁਕਨਿਆ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਤਾਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸਚਿਵਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਮ੍ । ਕਥਂ ਪੁਤ੍ਰਿ ਤ੍ਵਮਨ੍ਧਸ੍ਯ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਂ ਵਨੇऽਬਲਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇਕ ਅੰਨੇ ਨੂੰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗੀ?"
ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਜਰਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਨਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਕਥਮਨ੍ਧਾਯ ਚਾਨੇਨ ਰੂਪੇਣ ਰਤਿਸਨ੍ਨਿਭਾਮ੍
"ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇਕ ਬੁੱਢੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗੀ? ਤੇ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਅੰਨੇ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਸਵਿਕਾਰੇਗੀ?"
ਦਦਾਮਿ ਜਰਯਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਦੇਹਾਯ ਸੁਖਵਾਞ੍ਛਯਾ । ਪਿਤ੍ਰਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਵਯੋਜ੍ਞਾਤਿਬਲਾਯ ਚ
"ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਬੁੱਢੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਦੇਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਮਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਹੋਵੇ।"
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮृਦ੍ਧਾਯ ਨਾਧਨਾਯ ਕਦਾਚਨ । ਕ੍ਵ ਤੇ ਰੂਪਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕ੍ਵਾਸੌ ਵृਦ੍ਧੋ ਵਨੇਚਰਃ
"ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਅਨ ਵਿੱਚ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਅੱਖਾਂ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਕਿੱਥੇ?"
ਕਥਂ ਦੇਯਾ ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਤਸ੍ਮੈ ਨਾਤਿਵਰਾਯ ਚ । ਉਟਜੇ ਨਿਯਤਂ ਵਾਸੋ ਯਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰੇ
"ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਜੋੜ ਨਹੀਂ? ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।"