ਨਿਰੁਦ੍ਧਃ ਕਂਸਗੇਹੇऽਹਂ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ । ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਦੁਃਖਾਬ੍ਧੇਰ੍ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਮਹਾਮਤੇ
ਕਮਸ ਦੇ ਘਰ ਕੈਦ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ! ਤੂੰ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਵਸੁਦੇਵ ਤਵ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਹਿਤਂ ਤਵ
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਵਸੁਦੇਵ! ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਅਥ ਗਰ੍ਗਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮਯਾ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋऽਗਮਤ੍ । ਆਰਿਰਾਧਯਿषੁਰ੍ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਵਿਂਧ੍ਯਾਦ੍ਰਿਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਗਰਗ ਮੁਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਦੁਰਗਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਭਕ੍ਤਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀਮ੍ । ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਮੁਨਿਰ੍ਜਪਪਾਠਪਰਾਯਣਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਜਪ ਤੇ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨੋਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯਤਃ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਨਿਯਮੇ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾऽਹਂ ਮੁਨੇ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਨਿਯਮ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਣੀ ਹੋਈ: 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ! ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਜ਼ਰੂਰ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਭੂਭਾਰਹਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਮਯਾ ਸਂਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਹਰਿਃ । ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵਕ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇਨਾਵਤਰਿष੍ਯਤਿ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਕਂਸਭੀਤ੍ਯਾ ਤਮਾਦਾਯ ਬਾਲਮਾਨਕਦੁਂਦੁਭਿਃ । ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਤਿ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਗੋਕੁਲੇ ਨਨ੍ਦਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਕਮਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਯਸ਼ੋਦਾਤਨਯਾਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਕਂਸਭੂਭੁਜੇ । ਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯਥ ਚ ਤਾਂ ਹਂਤੁਂ ਕਂਸ ਆਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕਮਸ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਬਚ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸਾ ਤਦ੍ਧਸ੍ਤਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਸਦ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਵਪੁਰ੍ਦ੍ਧਰਾ । ਮਦਂਸ਼ਭੂਤਾ ਵਿਂਧ੍ਯਾਦ੍ਰੌ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਜਗਦ੍ਧਿਤਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ।
ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍ । ਗਰ੍ਗੋ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਮਥੁਰਾਮਗਮਤ੍ਪੁਰੀਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਗਰਗ ਮੁਨੀ ਨੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਰਦਾਨਂ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾ ਗਰ੍ਗਾਚਾਰ੍ਯਸੁਖਾਵਹਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰੀਤਃ ਪਰਂ ਮੁਦਮਥਾਗਮਤ੍
ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵਰ, ਜੋ ਗਰਗ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਪਰਂ ਜਾਨੇ ਦੇਵੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਧੁਨਾਪਿ ਹਿ ਦੇਵਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਵ ਮੁਖਾਂਬੁਜਾਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੰਠੋਂ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਅਤੋ ਭਾਗਵਤਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼੍ਰਾਵਯ ਪ੍ਰਭੋ । ਮਦ੍ਭਾਗ੍ਯਾਦੇਵ ਦੇਵਰ੍षੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸਿ ਦਯਾਨਿਧੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦਾ ਭਾਗਵਤ ਸੁਣਾ; ਮੇਰੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈਂ।
ਵਸੁਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ । ਸੁਦਿਨੇ ਸ਼ੁਭਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਕਥਾਰਂਭਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕਥਾਵਿਘ੍ਨਵਿਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜਾ ਜੇਪੁਰ੍ਨਵਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਪੁਰਾਣੋਕ੍ਤਂ ਪੇਠੁਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਵਂ ਤਥਾ
ਕਥਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਨੌ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ ਤੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਵੀ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਕਂਧਮਾਰਭ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਦਮੁਖੋਦ੍ਗਤਮ੍ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਾਗਵਤਾਮृਤਮ੍
ਪਹਿਲੇ ਸਕੰਧ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੁਣਿਆ।
ਨਵਮੇऽਹ੍ਨਿ ਕਥਾਪੂਰ੍ਤੌ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਵਾਚਕਂ ਤਥਾ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨ: ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਦ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਵਾਚਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਤਤ੍ਰ ਬਿਲਸ੍ਯਾਂਤਃ ਕृष੍ਣਜਾਂਬਵਤੋਰ੍ਮृਧੇ । ਕृष੍ਣਮੁष੍ਟਿਵਿਨਿष੍ਪਾਤਸ਼੍ਲਥਾਙ੍ਗੋ ਜਾਂਬਵਾਨਭੂਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਜਾਮ੍ਬਵਤ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਘੁੰਸਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਗਿਆ।
ਅਥਾਗਤਸ੍ਮृਤਿਃ ਸੋ ਹਿ ਭਗਵਂਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ । ਉਵਾਚ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਪਰਾਧਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯਨ੍
ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਡੂੰਘੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦੀ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤੋऽਸਿ ਰਘੁਵਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਦ੍ਰੋषਾਤ੍ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਃ । ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਜਗਾਮ ਲਂਕਾਂ ਚ ਰਾਵਣਃ ਸਾਨੁਗੋ ਹਤਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਤੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ ਏਵਾਸਿ ਭਵਾਨ੍ਕृष੍ਣ ਮਦ੍ਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਭੋਃ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਕਰਣੀਯਂ ਮੇ ਭृਤ੍ਯੋऽਹਂ ਤਵ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਤੂੰ ਹੀ ਉਹੀ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਦੱਸ, ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਂਬਵਤੋ ਵਾਚਮਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਮਣਿਹੇਤੋਰਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਯਮृਕ੍ਸ਼ਪਤੇ ਬਿਲਮ੍
ਜਾਮ੍ਬਵਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਮਣੀ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਦ੍ਵਿਜਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹਿਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਾਰਦਸ਼੍ਵਾਥ ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਂ ਨਿਜਾਮ੍। ਦਦੌ ਕृष੍ਣਾਯ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸ੍ਯਮਂਤਕਮਣਿਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤਾਂ ਪਤ੍ਨੀਂ ਸਮਾਦਾਯ ਮਣਿਂ ਕਂਠੇ ਤਥਾ ਦਧਤ੍ । ਅਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯਰ੍ਕ੍ਸ਼ਰਾਜਞ੍ਚ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਮਣੀ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਥਾਸਮਾਪ੍ਤਿਦਿਵਸੇ ਵਸੁਦੇਵ ਉਦਾਰਧੀਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਰਤੋषਯਤ੍
ਜਿਸ ਦਿਨ ਕਥਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਿਨ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦਂ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਾਨਾ ਦ੍ਵਿਜਾ ਯਤ੍ਸਮਯੇ ਹਰਿਃ । ਆਜਗਾਮ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਮਣਿਂ ਦਧਤ੍
ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਹਰੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਮਣੀ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹਿਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਵਸੁਦੇਵਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਮਵਾਪੁਃ ਪਰਾਂ ਮੁਦਮ੍
ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਾਰਦਸ਼੍ਚਾਥ ਕृष੍ਣਾਗਮਨਹਰ੍षਿਤਃ । ਆਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਵਸੁਦੇਵਂ ਚ ਕृष੍ਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਭਾਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸਨ, ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹਰਿਚਰਿਤਮਿਦਂ ਯਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਦੁਰ੍ਯਸ਼ੋਘ੍ਨਂ ਪਠਤਿ ਵਿਮਲਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਚਿਤ੍ਤਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ । ਸ ਭਵਤਿ ਸੁਖਪੂਰ੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਿਦ੍ਧਿਕਾਮੋ ਜਗਤਿ ਚ ਵਪੁषੋऽਨ੍ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਰ੍ਗਂ ਲਭੇਚ੍ਚ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਤੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾੜੀ ਯਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧ੍ਯਾਯਃ ੩ ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਅਥੇਤਿਹਾਸਮਨ੍ਯਚ੍ਚ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਗੀਯਤੇ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨਿਓ, ਹੋਰ ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।