ਜਦ ਤੁਰਾਸ਼ਾਢ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਿਵਾਦ ਸੁਣਿਆ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਚੰਦਰਮਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਨਾ ਦੇ।" ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹੋਈ ਅਨਿਆਇਤਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਤੁਰੰਤ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ, ਜੋ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਵਾਂਗ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਇਹ ਜੰਗ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਹੰਸ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਿ्णੁ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਵਾ ਦਿਆਂਗਾ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਅਨੁਚਿਤ ਇਰਾਦਾ ਕਿਵੇਂ ਉਠਿਆ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ? ਇਹ ਸੰਗਤਿ ਦੀ ਗਲਤੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅੱਜ ਹੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।" ਸੁਤਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪ੍ਰਿਅ, ਸ਼ੁਭ, ਤੇ ਗਰਭਵਤੀ ਪਤਨੀ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ; ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਲੌਟ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਕੈਲਾਸ ਨੂੰ, ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਤਾਰਾ ਨੇ ਇੱਕ ਗੁਣਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੁਭ ਦਿਨ ਤੇ ਭਾਗਯਸ਼ਾਲੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਤਾਰਾ ਦੇ ਪਤੀ ਵਰਗਾ ਹੀ ਗੁਣੀ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਉੱਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ, ਜਨਮ ਆਦਿ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੀਤੇ। ਜਦ ਚੰਦਰਮਾ ਨੇ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਤ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਚੰਦਰਮਾ ਵਲੋਂ ਸੁਨੇਹਾ ਆਇਆ: "ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ-ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਲਏ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਨਵਾਂ ਵਿਵਾਦ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੇਵਤੇ-ਦਾਨਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਲਈ ਸਭਾ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪ ਆ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਤਪਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਕਿੱਥੋਂ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੱਸ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਕਲੇਸ਼ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ।" ਤਾਰਾ ਨੇ ਨਜ਼ਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਚੰਦਰਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ," ਤੇ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਸੋਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸਦਾ ਨਾਮ 'ਬੁਧ' ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਗੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਬੁਧ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਸ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਸੁਤਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਬੁਧ ਤੋਂ ਇਲਾ ਤੋਂ ਪੁਰੂਰਵਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਬੁਧ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਰਮੀ, ਯੱਗ-ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਤੇ ਸਯਮੀ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਹ ਸਿੰਧੂ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੁਝ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਕਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਿੰਗ ਦੇ ਬਣੇ ਕਮਾਨ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰਣ, ਖਰਗੋਸ਼, ਸੂਰ, ਗੈਂਡਾ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਬਲਦਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਫਿਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਭ, ਮਹਿਸ, ਸੰਬਰ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਥਾਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਅਸ਼ੋਕ ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਬਕੁਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੀ। ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ, ਚੰਪਾ, ਜੈਕਫਰੂਟ, ਅੰਬ, ਨੀਪਾ ਤੇ ਮਧੂਕ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮਾਧਵੀ ਲਤਾਵਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਸੀ। ਅਨਾਰ, ਨਾਰੀਅਲ, ਕੇਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਮਲੀ, ਮਾਲਤੀ, ਤੇ ਕੁੰਦ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਹੰਸਾਂ, ਬਗਲਿਆਂ, ਤੇ ਕਿਕਚ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਫੁੱਲਿਆਂ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗਾ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਅਚਾਨਕ ਔਰਤ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਸਦਾ ਘੋੜਾ ਵੀ ਘੋੜੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ?" ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਤੇ ਸ਼ਰਮੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੂਤਾ ਜੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਲੋਮਹਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਤੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਅਜੀਬ ਹੈ! ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਰਾਜਾ ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਔਰਤ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਗਿਆ?" "ਇਹ ਦਾ ਕਾਰਣ ਕੀ ਸੀ? ਉਸ ਮੋਹਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਵਾਪਰਿਆ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਇਸ ਉੱਤੇ ਸੁਤਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਨਕ ਆਦਿਕ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈਆਂ।