ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਚੰਦਰਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਚੰਦਰਮਾ ਕੋਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਚੰਦਰਮਾ ਨੇ ਸਾਫ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ, ਮੂਰਖ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜਿਸਦੀ ਤੂੰ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਕਰ ਲੈ, ਪਰ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।” ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਅਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਾਪਸ ਮੰਗੀ, ਪਰ ਚੰਦਰਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ-ਜਨਮਿਤ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਮੁੜ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੁਰਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਬੜੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਪੂਛਿਆ, “ਮਹਾਨ ਗੁਰੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਦੁਖ ਹੈ? ਕੌਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥ ਦੇਣਗੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਚਿੰਤਾ ਕੀ ਹੈ?” ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਚੰਦਰਮਾ ਨੇ ਚੁੱਕ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੰਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ? ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰੀ ਆਸ ਹੋ। ਮਦਦ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, “ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਮੇਰਾ ਦੂਤ ਭੇਜਣ 'ਤੇ ਵੀ ਚੰਦਰਮਾ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਾਪਸ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿਵਾਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਤੁਰ ਅਤੇ ਵਾਕ-ਪਟੂ ਦੂਤ ਨੂੰ ਚੰਦਰਮਾ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਦੂਤ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਅਤ੍ਰੀ ਵੀ ਗੁਣਵਾਨ ਹਨ; ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ। ਪਤਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹਰ ਜੀਵ ਨੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ; ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਵਾਦ ਉਠ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦਕਸ਼ ਦੀਆਂ 28 ਸੁੰਦਰ ਧੀਆਂ ਹਨ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਛੱਡ ਦੇ। ਜੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੂਰਖ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀਛਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਝਗੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।” ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੂਤ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦਰਮਾ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਹੱਸ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਚੰਦਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਤੁਹਾਡਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹਨ। ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਘੱਟ ਹੀ ਕੋਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀਆਂ ਰਚੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਪਰ, ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚਾਹਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਗਲਤ ਹੈ? ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨਿਸ਼ਕ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਆਪਣਾ-ਪਰਾਇਆ ਦਾ ਭੇਦ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾ ਹੈ। ਤਾਰਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਜਿਹੜਾ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਨ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਨ ਨਿਆਇ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਬੇਰੁਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਰੋ।” ਦੂਤ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਜਾ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇੰਦਰ (ਤੁਰਾਸਾਢ) ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਚੰਦਰਮਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਤਾਰਾ ਨਾ ਦੇ। ਜੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੰਤ੍ਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ।” ਸ਼ੰਕਰ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਵੀ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਲੰਬਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਈ ਸਾਲ ਚੱਲਿਆ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਵਾਲੇ ਯੁੱਧ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਯੁੱਧ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹਾ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਆਪਣੇ ਹੰਸ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਵਾਂਗਾ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕਿਆ, “ਇਹ ਅਨਿਆਇਕ ਇਰਾਦਾ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, association ਦੀ ਭੁੱਲ ਨਾਲ?” ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਅੱਜ ਹੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਛੱਡ; ਮੈਨੂੰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।” ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀਆਂ ਅਸਧਾਰਣ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦਰਮਾ ਨੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤਾਰਾ, ਜੋ ਸੁਭਾਗੀ ਅਤੇ ਗਰਭਵਤੀ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੂਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਇਆ ਵਿਵਾਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਦਖਲ ਨਾਲ, ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।