ਸੂਤ ਜੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੂਤ! ਤੇਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸੁਆਦ ਭਰੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਅਕਾਊਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੇ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ਿਓ! ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਦਿਵਯ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਇਹ ਵਿਆਸ ਜੀ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿੰਨੀ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਉੱਤੋਂ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਤਾਰਾ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਅਕਰਿਤੀ ਵਾਲੀ ਤੇ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਘਰ ਗਈ। ਉੱਥੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਤਾਰਾ ਦੀ ਜੋਵਨ ਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਚਮਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਪਈ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਵੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਤਾਰਾ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਚਾਹਤ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਕਈ ਦਿਨ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ, ਪਰ ਤਾਰਾ ਮੋਹ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ ਪਰਤ ਨਾ ਆਈ। ਜਦ ਚੇਲਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਪਰਤਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਆਪ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਮਸਤ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ! ਤੂੰ ਇਹ ਕੀ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ? ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸਦੀ ਮੈਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂ ਲੈ ਗਿਆ?" "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਗੁਰੂ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਦਾ ਯਜਮਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਆਂ। ਤੂੰ, ਮੂਰਖ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਭੋਗ ਲਿਆ? ਜਾ ਕੀ ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸੀ?" "ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੋਰ, ਸ਼ਰਾਬੀ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੰਜਵੇਂ ਪਾਪੀ ਹਨ।" "ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਆਚਰਣ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।" "ਇਸ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਚੋਰ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪਤੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਮੋਹ ਤੇ ਹਾਸੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਾਡਾ ਗੁੱਸਾ ਬੜਾ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਨਾਉਣ ਔਖੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਹਨ, ਤੇ ਜੇ ਉਲਟ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਇਸਤਰੀ, ਜਦ ਉਸਦਾ ਮਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਕੁਆਰੀ ਹੈ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ?" "ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਹੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਮਨ ਹੋਵੇ, ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਇਹ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਇਸਤਰੀ ਕਿਸੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦ ਪਾਠ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਦਿਨ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਫੇਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਬਾਹਰ ਨਾ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਚੇਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਬਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ-ਸਮਾਨ ਗੁਰੂ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਹ ਅਧਰਮੀ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸਜ਼ਾ ਯੋਗ ਹੈ।" ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਛੁਪਿਆ ਬੈਠਾ ਹੈਂ, ਮੂਰਖ, ਪਾਪੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ?" "ਫੌਰਨ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਇਸਤਰੀ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਘਰ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਹੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਪੂਰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" "ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਹੋਵੇ, ਕਾਲੀ ਤੇ ਅਸੁੰਦਰ। ਐਸਾ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਗਰੀਬ ਦੇ ਘਰ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" "ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਨੰਦ ਉਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਜੋੜੇ ਹੋਣ। ਤੂੰ, ਮੰਦੇ-ਮੱਤ ਵਾਲਿਆ, ਪ੍ਰੇਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਨਿਣੈ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ।" "ਜਿੱਥੇ ਮਰਜ਼ੀ ਜਾ, ਮੂਰਖ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਇਸਤਰੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੋ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਕਰ ਲੈ, ਪਰ ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਇਸਤਰੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।" "ਤੇਰਾ ਇਹ ਸ਼ਾਪ, ਜੋ ਤੂੰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਰ ਲੈ।" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਉਦਾਸ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦਾ ਜਲ, ਆਸਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ? ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਪੀੜਤ ਕਿਉਂ ਹੋ?" "ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਕਿਸਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੀ ਮਾਲਕ ਹੋ? ਇਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਹਨ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਮਹੇਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨਗੇ। ਹੁਣ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ? ਦੱਸੋ।" ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੰਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਪਾਪੀ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ? ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਯਕੀਨਨ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਪੀੜਾ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਹੋਏ ਵਿਵਾਦ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ।