ਇਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਮੈਂ ਇਸ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਅਪਣਾਵਾਂ? ਇਹ ਜੀਵਨ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਜੋ ਕਿ ਦੇਵੀ ਸੁਰਤ ਵਾਲੀ ਅਪਸਰਾ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਜਦ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮੋਹਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਤਦ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਪੰਜ ਬਾਣ ਚਲ ਪਏ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ 'ਚ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਿਆ, "ਜਦ ਧਰਮ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਦਾ ਅਵਸਥਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬੜੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਦੇਵਕਨਿਆ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਠੱਗਣ ਆਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਤਪस्वੀ ਮੇਰਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਣਗੇ। ਉਹ ਕਹਿਣਗੇ, 'ਇਹ ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ ਇਕ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਿਆ!' ਪਰ, ਜੇਕਰ ਅਦਵਿਤੀਅ ਸੁਖ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੁਗਮ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਵੀ।" ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ, "ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ।" ਇਸ ਕਹਾਣੀ 'ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਕੌਣ ਸੀ? ਉਰਵਸ਼ੀ ਕੌਣ ਸੀ? ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ?" ਉਹ ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੋ, ਲੋਮਹਰਸ਼ਣ ਦੇ ਪੁੱਤ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।" ਸੂਤ ਜੀ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਆਸ ਜੀ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਸੁਣੋ, ਰਿਸ਼ਿਓ, ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਕਹਾਣੀ।" ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: "ਗੁਰੂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ, ਤਾਰਾ, ਜੋ ਕਿ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਚੰਦ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਚੰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਚੰਦ, ਜੋ ਕਿ ਚੰਨ-ਮੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਕਾਮ-ਵਿਕਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਾਰਾ ਵੀ ਚੰਦ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ, ਤਾਰਾ ਅਤੇ ਚੰਦ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਕਾਮ-ਵਿਕਲ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ।" "ਇਕ-ਦੂਜੇ ਲਈ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਕਈ ਦਿਨ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉ। ਪਰ ਤਾਰਾ, ਜੋ ਮੋਹ-ਵਿਕਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਈ। ਚੇਲਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦਾ-ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਤਾਰਾ ਨਾ ਆਈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਖੁਦ ਚੰਦ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ।" "ਉਹ ਚੰਦ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਚੰਦ, ਇਹ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਤਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ? ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂ ਲੈ ਗਿਆ?'" "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਗੁਰੂ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਦਾ ਹਵਨ ਕਰਤਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭੋਗਿਆ, ਜਾਂ ਕੀ ਉਹ ਤੇਰੇ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਸੀ?'" "ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੋਰ, ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਮਹਾ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਉਹ ਪੰਜਵਾਂ ਪਾਪੀ।'" "ਤੂੰ ਮਹਾ ਪਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬੁਰਾ ਆਚਰਨ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਭੋਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਦੇਵਲੋਕ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਚੋਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਜਦ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪਤੀ ਚੰਦ ਨੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ ਸੀ। ਚੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਨਾਉਣ ਔਖੇ ਹਨ; ਉਹ ਪੂਜਾ ਜੋਗ ਹਨ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇ ਉਲਟ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਤਾਰਾ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਵੇਗੀ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਕੇਵਲ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਹਾਲੇ ਕੁੜੀ ਹੈ—ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਹਾਨੀ ਹੈ?" "ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ; ਕੁਝ ਦਿਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਤੂੰ ਖੁਦ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਦੱਸਿਆ ਸੀ: ਔਰਤ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈਦਿਕ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਚੰਦ ਦੇ ਇਸ ਜਵਾਬ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਰੂ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ। ਕੁਝ ਦਿਨ ਬਿਤਾਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਗੁਰੂ, ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੀੜ੍ਹਤ, ਦਵਾਈਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਘਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ; ਚੰਦ ਬਾਹਰ ਨਾ ਆਇਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਹੋਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। "ਇਹ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਚੇਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਮੇਰੀ ਗੁਰੂ-ਪਤਨੀ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਲੈ ਲਈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਧਰਮੀ ਹੈ।" ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਘਰ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੂਰਖ, ਅਧਰਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ?" "ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਔਰਤ ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਸ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦ, ਜੋ ਕਿ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਤੀ ਦਾ ਪਤੀ ਸੀ, ਘਰ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਸੋਮਾ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਪੂਰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ,醜 (ਕੁੜਾ) ਤੇਰੇ ਲਈ ਲੈ ਲੈ; ਇਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਘਰ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" "ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੁਖ ਆਪਣੀ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਪਿਆਰ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਔਰਤ; ਤੂੰ, ਮੰਦੀ-ਮੱਤ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰੇਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰਾ, ਚੰਦ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ, ਇੱਛਾ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਬੀਚ ਸੰਘਰਸ਼ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।