ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਮਨ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦੇਣ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਅਨੇਕ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾ ਦੇਖਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਘਮੰਡ ਅਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਹਿਲਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਮਹਾਮਾਇਆ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਕੰਵਲ-ਨੈਨੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਹਰੀ! ਅਸੀਂ ਮੰਗਣਹਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਦਾਤਾ ਹਾਂ, ਭਿਖਾਰੀ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼! ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਹੀ ਕੁਝ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ।" ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਅੱਜ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਵੋਗੇ, ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਛਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਸੁੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਹਰੀ! ਜੋ ਵਰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੂੰ ਸੱਚੇ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਉਹੀ ਵਰ ਦੇ।" ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, "ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਸੁੱਕੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ! ਸਾਨੂੰ ਕੇਵਲ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹੀ ਮੌਤ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਤੇ ਸੱਚਾ ਰਹੀਂ।" ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਹੀ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸੁੱਕੀ ਥਾਂ ਤੇ ਮਾਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਣੇ (ਜਾਂਘਾਂ) ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਸੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ, "ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦਾਨਵੋ! ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਮੇਰੀਆਂ ਜਾਂਘਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ। ਮੈਂ ਸੱਚਾ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਸੱਚਾ ਰਹਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋਜਨ ਲੰਬੇ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਣੇ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀਆਂ ਜਾਂਘਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਰਥ ਦਾ ਧੁਰਾ ਲੈ ਕੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਾਮ 'ਮੇਦਿਨੀ' ਪਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮਹਾ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਦਾ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਸੱਚ, ਸੱਚ, ਫਿਰ ਸੱਚ—ਇਹੀ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ; ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ, ਚਾਹੇ ਗੁਣਾਤੀਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਗੁਣ, ਸਦਾ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਅੱਗੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਸਾਧੂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਵਿਅਾਸ, ਜੋ ਅਤੁੱਲ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪੂਰਾ ਪੁਰਾਣ ਰਚਿਆ ਤੇ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ। ਪਰ ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਸਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਅਾਸ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋਏ।" ਸੋਹਣੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਘੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਇਕ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾ ਮਾਇਆ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਤਪ ਦੀ ਖਾਨ ਬਣ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅੱਗ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ।" ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬਿਨਾਂ ਅੰਨ-ਜਲ ਦੇ ਰਹੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਅਤੇ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹਰ ਥਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਮਰਥ ਦੀ ਵਡਿਆਈ। ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਵਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ, ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਵਿਅਾਸ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਤ ਤੇ ਅਚਲ, ਭਰ ਗਿਆ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਪੁੱਤਰ ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਜਟਾ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਤੇਜ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਡਰ ਗਿਆ। ਤੁਰਾਸਾਹਾ ਇੰਦਰ, ਕੰਪਦਾ ਤੇ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ। ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ?" "ਕਦੇ ਵੀ ਤਪਸਵੀ ਉੱਤੇ ਰੋਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਤਪ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਾਂ। ਇਹ ਤਪਸਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਬੁਲਧਾਰੀ (ਰੁਦ੍ਰ) ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਵਿਅਾਸ ਤਪ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ?" ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਪੁੱਤਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਘੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਹਾਲਾਂਕਿ ਸੌ ਸਾਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਭ ਅਉਲਾਦ ਦਿਆਂਗਾ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਇਆ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।