ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਤਾ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਆਖੀ ਕਿ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਫਸਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਛਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਕਈ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਹਰਾਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜੇ, ਤਾਂ ਆਪ ਵੀ ਹਾਰ ਗਏ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ—ਇਹ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਕਾਰਨ ਮਸਤ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁੱਠਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਗਈ। ਜਦ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ... ਹਰੀ ਨੇ ਈਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਵਲ ਚਿੰਤਤ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਲਾਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲ ਤੀਖੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਾਰੀ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰ ਹੋਣ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ। ਮਿੱਠੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੰਦਬੁਧਿ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲ ਤਿੜਕੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਭੁੱਲਣ-ਭੁੱਲਾਈਏ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਇਹ ਕੁਝ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ; ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਹੀ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਸੀ। ਹਰੀ ਨੇ ਵੀ ਦੇਖ ਲਿਆ ਕਿ ਦੇਵੀ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਹੇ ਵੀਰੋ, ਮੰਗੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਚਾਹੋ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਕਈ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਦੋਵੇਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਵੇਖੇ, ਨਾਂ ਸੁਣੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਤੁੱਲ ਤਾਕਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਹਾਬਲੀਓ, ਜੋ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਭਰਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਾਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਹੇ ਹਰੀ, ਅਸੀਂ ਮੰਗਤੇ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਦਾਤਾ ਹਾਂ, ਮੰਗਤੇ ਨਹੀਂ।" "ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਵੇ, ਉਹ ਵਰ ਤੂੰ ਮੰਗ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ।" ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਅੱਜ ਇਹ ਹੋਵੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ; ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਓ।" ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਠੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਸੁੱਕੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। "ਹੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਵਰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਸਾਨੂੰ ਉਹੀ ਚਾਹਿਆ ਵਰ ਦੇ।" "ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੁੱਕੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ; ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹੀ ਮੌਤ ਮਿਲੇ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹੀਂ।" ਤਦ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਿਆ: "ਅੱਜ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸੁੱਕੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਮਾਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਨੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਸੁੱਕੀਆਂ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। "ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੈਤੋ; ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਮੇਰੀਆਂ ਰਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ। ਮੈਂ ਸੱਚਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਲੰਬੇ ਕਰ ਲਏ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ; ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਦਭੁਤ ਸਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਰਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਧੁਰੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਜੋ ਰਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਧੁ ਅਤੇ ਕੈਟਭਾ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਚਰਬੀ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਾਮ 'ਮੇਦਿਨੀ' ਪਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ, ਸਿਆਣਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ। ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੱਚ, ਸੱਚ, ਫਿਰ ਸੱਚ ਹੈ—ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ, ਚਾਹੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਿਰਗੁਣ, ਪੂਜਯ ਹੈ। ਹੁਣ, ਅੱਗੇ ਕਹਾਣੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਸੂਤਾ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਵਿਅਾਸ, ਜੋ ਅਣਮਾਪ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰਚਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਕਦੇਵ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ। ਪਰ ਵਿਅਾਸ ਨੇ, ਤਪ ਕਰਕੇ, ਸੁਕਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ? ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ।" ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਕਦੇਵ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਵਿਅਾਸ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਸੁਕਦੇਵ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣਿਆ।" "ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਵਿਅਾਸ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਡੂੰਘੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਇਕ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਵਾਣੀ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਜਪਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮਹਾ-ਮਾਇਆ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ—ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅੱਗ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ।" "ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਭੁੱਖਾ-ਪਿਆਸਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਅਤੇ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।" "ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਨਿੰਦਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।