ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਡਰ ਅਤੇ ਭੈਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਨੇ ਵਿਆਕੁਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਤਦ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਨਿਡਰ ਰਹੋ। ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਉਹ ਦੋ ਮੂਰਖ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ, ਉਹ ਦੋ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ, ਮਦ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਜਨਮਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਾਣੀ 'ਚ ਅਸਹਾਰੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਤੂੰ ਭੱਜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਆ, ਲੜਾਈ ਕਰ! ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ, ਇਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ। ਫਿਰ, ਜੋ ਸੱਪ ਦੀ ਲਕੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ। ਅੱਜ ਜਾਂ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰ, ਜਾਂ ਸਾਡਾ ਦਾਸ ਬਣਨ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਾਰਦਨ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਆਓ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋ।" ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਦੂਤ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਅਸਹਾਰੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਮਧੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਰੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਤੇ ਕੈਟਭ ਵੀ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਰਗਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਪਹلوانਾਂ ਵਾਂਗ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਲੜੇ। ਜਦ ਮਧੂ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤਦ ਕੈਟਭ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨਾਲ ਹੱਥੋਂ-ਹੱਥ ਲੜਦੇ ਰਹੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ। ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਦੇਵੀ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਥੱਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਹਟਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਦੈਤਾਂ ਕਦੇ ਥੱਕੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਥੱਕ ਗਏ। ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੜਾਈ ਹੋ ਗਈ। ਹਰੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੇ, ਜਦਕਿ ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ? ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਕਿੱਥੇ ਗਈ? ਇਹ ਕੀ ਕਾਰਣ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਜਦ ਹਰੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ 'ਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬੋਲ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, "ਜੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮੁਕ ਗਈ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਐਲਾਨ ਕਰ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ ਹਾਂ,' ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ। ਜੇ ਅੱਜ ਤੂੰ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਚੌਂਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਰਮ ਤੇ ਧੀਰਜ ਭਰੇ ਬਚਨ ਕਹੇ, "ਸੱਚੇ ਵੀਰ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਥੱਕੇ ਹੋਣ, ਡਰੇ ਹੋਣ, ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ, ਡਿੱਗ ਪਏ ਜਾਂ ਬੱਚੇ ਹੋਣ। ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇੱਕਲਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦਿਓ, ਫਿਰ ਲੜਾਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤਿਆਰ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦਿਓ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਨਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਮੁੜ ਲੜਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਜੋ ਚੌਥੇ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸੋਚਿਆ। ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਹੋਇਆ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਮਰਨਗੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ। "ਮੇਰਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਯਤਨ ਵਿਅਰਥ ਗਿਆ। ਜੇ ਲੜਾਈ ਨਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ, ਆਪਣੇ ਵਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ। ਦੇਵੀ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਵਰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ; ਮੌਤ ਤਾਂ ਉਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਰੋਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਮੌਤ ਕਿਵੇਂ ਚਾਹਣਗੇ?" "ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਇਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਦੀ ਮੋਹਕਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੁ, ਜੋ ਅਪਾਰ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋਗ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, "ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮਾਹਾ ਮੋਹਿਨੀ, ਜੋ ਸਰਜਣ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਕਾਰਣ ਹੋ, ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਚੰਡਿਕਾ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਮੰਗਲਮਈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨ ਲੱਛਣ ਵਾਲਾ, ਨ ਨਿਰਲੱਛਣ; ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੀ ਗਣਨਾ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਚੂਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਨੀਂਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਗ ਗਿਆ ਹਾਂ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮੈਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਛੇਹ ਇੰਦ੍ਰੇ ਅੰਦਰ ਸਮੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੈਂ ਜਾਗਿਆ ਨਹੀਂ। ਅੰਬਿਕਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਅਣੁਗ੍ਰਹ ਨਾਲ ਜਾਗ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜੰਗਾਂ ਲੜ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੈਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਏ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਦੇ, ਸਮਝਦੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਜੀ ਨੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਸਕਣ।