ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਾਤਾ! ਮੈਂ ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਤੋਂ ਇਹ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਕਾਰਣ ਹੋ। ਅੱਜ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਵਿਭਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿ्णੂ ਜੀ ਵੀ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਰਨ ਨਿਦਰਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਹੇ ਮਾਤਾ! ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇ ਭਰੀ ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਆਪ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਹ ਹਰੀ ਭੀ ਬੇਬਸ ਪਏ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਇੰਝ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ ਭੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਨਿਰਗੁਣਾ! ਸਾਂਖਿਆ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਰਤਾਰ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੀ ਹੋ ਕੇ ਅਚੇਤਨ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਟਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਚਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਧਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ। ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸੁਖ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਯਸ਼, ਗਿਆਨ, ਧੀਰਜ, ਸੋਭਾ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਰੂਪ ਹੋ, ਹੇ ਮਾਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਬੂਤ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤਰਕਾਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰਿਆ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਇਹ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਨਿਦਰਾ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹਨ। ਹੇ ਮਾਤਾ! ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਗੋਚਰ ਹੋ; ਵੇਦ ਭੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਦ ਭੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਕਰਮ ਸਿੱਧੇ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਗਿਆਨੀ ਤੁਹਾਡਾ ਪੂਰਾ ਚਲਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਹਰੀ, ਨਾ ਭਵ, ਨਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀ—ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਥ ਹੈ। ਹੇ ਮਾਤਾ! ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਯਜ੍ਯ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਆਹਵਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ। ਹੇ ਭਾਗ੍ਯਵਤੀ! ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਭਯ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਭੀ ਤੁਸੀਂ ਓਹੀ ਹੋ। ਮਧੁ ਅਤੇ ਕੈਟਭ ਜਿਹੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਡਰ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਵਿ्णੂ ਜੀ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਭੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਿਰਸ਼ਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਉ ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਉ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ। ਹੇ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ! ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਹਰੀ ਜਾਂ ਹਰਾ ਦਾ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਹਨ; ਅੱਜ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਸਾਫ਼ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿ्णੂ ਜੀ ਭੀ ਇੱਥੇ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਪਏ ਹਨ। ਹੇ ਭਾਗ੍ਯਵਤੀ! ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਵੀ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਭੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਵੀ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਜਗਾ ਸਕੇ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਧੰਨ ਹਨ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ; ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਕਾਮਧੇਨੂ ਜਾਣ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਵਿ्णੂ ਦੇ ਉਹ ਸਭ ਗੁਣ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਅਤੇ ਯਸ਼, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ? ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਹਰੀ ਭੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਿਦਰਾ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਪਏ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਮਾਤਾ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ, ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਰੋਤ; ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਦੁਆਰਾ ਉਤਪੰਨ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਜਾਲ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਦਾਕਾਰ ਆਪਣੇ ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਵਿ्णੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਬਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਹੇ ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਭਾਗ੍ਯਵਤੀ! ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਚਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖੋ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਚੁੱਪੀ ਛੱਡੋ। ਇਹ ਦੋਨਾਂ ਅਸੁਰਾਂ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਕਿਉਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹਨ? ਜਾਂ, ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਚੰਭੇ ਕਰਮ ਸਮਝ ਲਏ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਰਚ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ—ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਜੀਬ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਕਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਮਾਰ ਦਿਉ, ਹੇ ਮਾਂ; ਹੇ ਜਗਤ ਜਨਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਰਮਾਤਾ ਬਣਾਇਆ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਅਸੁਰ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬਦਨਾਮੀ ਉਸ ਦੀ ਹੈ। ਉਠੋ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਇੱਥੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਧਾਰੋ; ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡ ਵਿੱਚ। ਜਾਂ, ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿਉ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਦੁਆਰਾ ਸੰਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਤਿਕਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਾਮਸੀ ਮਾਤਾ ਵਿ्णੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਵਿਣੂ ਜੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਗ ਨਿਦਰਾ ਉਥੇ ਤੋਂ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਅਸੁਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਸਕਣ। ਜਦੋਂ ਜਨਾਰਦਨ (ਵਿਣੂ) ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿਲਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਮਹਾਨਭਾਗ! ਇਸ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਸਦਾ ਹੀ ਵੇਦ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ ਕਿ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਣੂ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ—ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਦੇਵਤਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ! ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਿਣੂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਇੱਥੇ ਕਾਰਣ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹਨ—ਮਾਧਵ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਆਦਿ-ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ। ਵਿਣੂ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਜੀਵਤ ਹੋ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਰੁਕ ਗਏ? ਇਹ ਸੰਦੇਹ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਦਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ। ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਵਿਣੂ ਜੀ ਉੱਤੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਏ? ਉਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕੀ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਧਰਮੀ। ਜਿਹੜਾ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਵਿਣੂ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਚਾਰਿਆ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੀ ਸਤ, ਚਿਤ, ਆਨੰਦ ਹੈ—ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਕਰਤਾ, ਨਿਰਲੇਪ, ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਨਿਦਰਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਉੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਣ ਵਾਲੇ! ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਇਸ ਸੰਦੇਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਸੂਤ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼, ਗਿਆਨਵਾਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਕੌਣ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਇਸ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਕਪਿਲ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ; ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੋ, ਅਜਿਹੀ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੀ ਆਖਾਂ? ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਣੂ ਨੂੰ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਸਾਰੇ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਨਾਰਾਇਣ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਚੰਦ੍ਰ-ਸ਼ਿਖਰ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ, ਪੰਜ-ਮੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਅਤੇ ਨੰਦੇ ਦੇ ਧੰਨੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਾਤਾ ਦੀ ਅਗੋਚਰ ਮਾਇਆ, ਵਿਣੂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।