ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗਹਿਰਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਨ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਯੋਗ ਨਿਦਰਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ: “ਇਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂਂ ਵੀ ਅਚੇਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਵੈੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।” ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਣ ਰਹਿਤ ਜੀਵ ਧੁਨੀ ਆਦਿਕ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹਨ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਚਾਹੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ; ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਨੀਂਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਦਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਯੋਗ ਨਿਦਰਾ, ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਹੀ ਦਿਵਵੀ ਮਾਤਾ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ੰਭੂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਉਮਾ – ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਹਰੀ ਵੀ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਬੇਬਸ ਪਏ ਹਨ; ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਯੋਗ ਨਿਦਰਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਨਾਰਦਨ ਮੁਕਤ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਯੁੱਧ ਕਰਨਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਯੋਗ ਨਿਦਰਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਦੇਵੀ! ਤੂੰ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਾਰਣ ਹੈਂ – ਇਹ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਤੋਂ ਜਾਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਤਾ। ਅੱਜ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਵੇਕ ਦਾ ਉਤਪਾਦਕ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼। ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇ ਭਰੀ ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਹਰੀ ਵੀ ਬੇਬਸ ਪਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ, ਅਜਿਹੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਨਿਰਗੁਣਾ। ਸਾਂਖਿਆ ਦੇ ਲੋਕ ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਅਚੇਤਨ, ਪਰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਰਤਾਰੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਤੂੰ ਅਜਿਹੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅੱਜ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਅਚੇਤਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨਾਟਕ ਲੀਲਾ ਅਨੇਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈਂ; ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਢੰਗ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਵਾਨੀ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਗਿਆਨ, ਧੀਰਜ, ਸੋਭਾ, ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਾਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਆਗੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਮਾਣ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾਵਾਂ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕਿਆ ਹਾਂ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਇਥੇ ਇਹ ਵੀ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਕਿ ਹਰੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਸੁਤਾਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ! ਤੂੰ ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਅਸਲ ਵਿਚ, ਵੇਦ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਦ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਭ ਕਰਮ ਸਿੱਧੇ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਗਿਆਨੀ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਹਰੀ, ਨਾ ਭਵ, ਨਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਹੀ ਮੁਨੀ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ – ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਵਚਿੰਤਣੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ! ਜਦੋਂ ਵੀ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ‘ਸਵਾਹਾ’ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਤੂੰ ਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ! ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਵੀ ਤੂੰ ਓਹੀ ਹੈਂ; ਜਦ ਮੈਂ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਡਰ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਛਡਾ ਦੇ, ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਕਰ ਲੈ, ਹੇ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ। ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੀ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਹਰੀ ਜਾਂ ਹਰਾ ਨੂੰ ਹੀ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੂੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਾਫ਼ ਸਮਝ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੀ ਇਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਹਾਇ ਪਏ ਹਨ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਗਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ; ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਤੂੰ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਸੁਤਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਵੀ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਜਗਾ ਸਕੇ। ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਮਾਤਾ ਤੇ ਕਾਮਧੇਨੂ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹਨ ਉਹ ਗੁਣ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਤੇ ਸੋਭਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਸੀ? ਸਭ ਕੁਝ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਹਰੀ ਵੀ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾ ਤੇਜਸਵਿਨੀ ਦੇਵੀ। ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ, ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਰੋਤ; ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਜਾਲ ਵਿਚ ਖੇਡਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਟ ਆਪਣੀ ਨਾਟਕ ਲੀਲਾ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਯੁੱਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਖਿਆ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ; ਹੇ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ! ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰ; ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਚੁੱਪੀ ਛੱਡ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਕਿਉਂ ਉਪਜਾਏ ਹਨ? ਜਾਂ, ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਚੰਭੇ ਕਰਮ ਸਮਝ ਲਏ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ – ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਕਰ ਲੈ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਹੇ ਮਾਂ; ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਇਹ ਦੂਜਾ ਰਾਖਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਉਸ ਦੀ ਹੈ। ਉਠ, ਹੇ ਦੇਵੀ! ਇੱਥੇ ਅਚੰਭੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਜਾ; ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਮਾਰ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਬਾਲ-ਲੀਲਾ ਵਿਚ। ਜਾਂ, ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਤਾਮਸੀ ਦੇਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਯੋਗ ਨਿਦਰਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਸਕੇ। ਜਦ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ! ਇਸ ਕਥਾ ਵਿਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਸਦਾ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਵੇਦ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ – ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਦੇਵਤਾ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਹਨ; ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਹੀ ਕਾਰਣ ਹਨ। ਇੱਕ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਰੂਪ – ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ; ਰਜ, ਸਤ, ਤੇ ਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਹ ਕਰਤਾਰ ਤੇ ਸਾਧਨ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਹਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ – ਮਾਧਵ, ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼, ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਸਮਰਥ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੁੱਲ ਹੈ; ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨੇ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਸੁਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਿਆ?