ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਚੀਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹਰਿ—ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਯੋਗ ਨਿਦਰਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਏ ਪਏ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੀ ਵਾਣੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਬੋਲੇ, “ਹੇ ਹਰਿ! ਹੇ ਦੁਖੀ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ! ਹੇ ਵਾਮਨ! ਉਠੋ, ਹੇ ਮਾਧਵ! ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼! ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ!” ਅੱਗੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਇੱਕ-ਚਿੱਤ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਲਾਘਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਬੋਲੇ, “ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਜਿਤ, ਉਠੋ, ਉਠੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਦੁਖ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਲਾਘਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬੋਲੇ, “ਹੇ ਰਾਜਾ! ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਦੈਤ, ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ? ਹੇ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ?” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੂਬਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ! ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਅਧਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗਾ।” ਇੰਝ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਹਰਿ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਯੋਗ ਨਿਦਰਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਜਾਗੇ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹਨ, ਧਰਮਿਕ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜਾਗਦੇ ਨਹੀਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ?” ਉਹ ਦੋ ਦੈਤ, ਮਦੂ ਅਤੇ ਕੈਟਭ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਯੋਗ ਨਿਦਰਾ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਚਿੱਤ ਕਰਕੇ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਜਾਣ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਟੱਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।” ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ-ਰਹਿਤ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਧੁਨੀ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਹਰਿ, ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਸ਼ਲਾਘਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਨੀਂਦ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਨੀਂਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਯੋਗ ਨਿਦਰਾ, ਹਰਿ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ, ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ—ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਾਰੀ ਉਸ ਮਹਾ-ਦੇਵੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੈ। ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸ਼ੰਭੂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਉਮਾ—ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹਰਿ ਵੀ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਪਏ ਹਨ; ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਯੋਗ ਨਿਦਰਾ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਰਥ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਨਿਸਚੈ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਯੋਗ ਨਿਦਰਾ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਦੇਵੀ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਾਰਣ ਹੋ—ਇਹ ਮੈਂ ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਤਾ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਵੇਕ ਦਾ ਰਚੀਤਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼!” “ਹੇ ਮਾਤਾ! ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਖੇਡ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਅਕਲ-ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਹਰਿ ਵੀ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਪਏ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹੋ, ਜਦ ਇੰਝ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਅਨੇਕਾਂ ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਨਿਰਗੁਣ।” “ਸਾਂਖਿਆਵਾਦੀਆਂ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚੇਤਨ-ਹੀਨ ਹੈ, ਪਰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਰਤਰੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਇੰਝ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਜ ਚੇਤਨ-ਹੀਨ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਇਆ?” “ਤੁਸੀਂ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਢੰਗ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਧਿਆ ਵਾਂਗ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਵਾਨੀ!” “ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਬੁੱਧਿ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਦੇਵਾਂ ਲਈ ਸੁਖ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵੀ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਰਤੀ, ਗਿਆਨ, ਸਥਿਰਤਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਹੋ, ਹੇ ਮਾਤਾ।” “ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਪ੍ਰਮਾਣ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੁਖ-ਸਹਿ ਕੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਤਰਕ ਕੀਤੇ। ਸਚਮੁਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੋ, ਤੇ ਇਥੇ ਹਰਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹਨ।” “ਹੇ ਦੇਵੀ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ; ਵੇਦ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਦ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ।” “ਪ੍ਰਥਵੀ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਰੀ ਲੀਲਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਹਰਿ, ਨਾ ਭਵ, ਨਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ। ਨਾ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਣ ਸਕਦੇ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਵਰਨਣਯ ਹੈ।” “ਹੇ ਦੇਵੀ! ਜਦ ਵੀ ਗਿਆਨੀ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ, ਜੇ ‘ਸਵਾਹਾ’ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਆਲੋਚਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ।” “ਹੇ ਭਾਗਯਵਤੀ! ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸਾਡੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਵੀ; ਮਦੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਡਰ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।” “ਹੁਣ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਪਰਮ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰੋ ਜਾਂ ਇਹ ਦੋ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ।” “ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇ ਕੇਵਲ ਹਰਿ ਜਾਂ ਹਰਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਹਨ; ਅੱਜ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਸ਼ਣੂ ਇੱਥੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਹਾਇ ਪਏ ਹਨ।” “ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਵੀ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਹਰਿ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਸ਼ ਹੈ; ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਗਯਵਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਜਗ ਨਾ ਸਕੇ।” “ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਯਸ਼ਾਲੀ ਉਹ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਮਾਤਾ ਤੇ ਕਾਮਧੇਨੂ ਮੰਨ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ।” “ਕਿੱਥੇ ਹਨ ਉਹ ਗੁਣ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸੀ? ਸਭ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ; ਇੱਥੇ, ਹਰਿ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਪਏ ਹਨ, ਹੇ ਅਤਿ-ਦੇਵਤਮਈ ਦੇਵੀ।” “ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੋ; ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਅਭਿਨੇਤਾ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਵਿੱਚ ਰਮ ਜਾਂਦਾ।” “ਯੁਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਕਟ ਹੋਏ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ; ਹੁਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਕਰਦੇ ਹੋ।” “ਹੇ ਭਾਗਯਵਤੀ! ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬਣਾਇਆ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਦਇਆ ਕਰੋ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਚੁਪਤਾ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਇਹ ਦੋ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਕਿਉਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ? ਜਾਂ, ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?” “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਸਮਝ ਲਿਆ; ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਇੱਥੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੇ—ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ ਕੀ ਹੈ?” “ਜੋ ਚਾਹੋ, ਕਰੋ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੋ, ਹੇ ਮਾਤਾ; ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਮਾਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਰਚੀਤਾ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਇਹ ਦੈਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨਿੰਦਿਆ ਇਹ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋਣ ਤੇ, ਯੋਗ ਨਿਦਰਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ, ਉਸ ਮਹਾ-ਦੇਵੀ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਭਾਵ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।