ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੈਤ ਵੀ ਬੜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ! ਸਾਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦਾ ਅਵਸਰ ਦਿਓ।" ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਸ ਕਮਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੋ ਉਥੇ ਚਲੇ ਜਾਓ। ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਆਸਨ 'ਤੇ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਹੱਕ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਦੈਤ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਥਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਤੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਤੁਰ ਜਾ!" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਦੋ ਬਲਵਾਨ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ। ਸੁਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਉਹ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਵਾਦ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ—ਮਨਾਵਣ, ਦਾਨ, ਵੰਡ, ਅਤੇ ਬਲ—ਵਿਚਾਰ ਕੀਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਅਣਜਾਣ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਬੁਰੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਜੇ ਮੇਰੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਨਾ ਦਾਨ, ਨਾ ਸਾਂਝ, ਨਾ ਵੰਡ—ਇਹ ਸਭ ਅਣਉਚਿਤ ਹਨ—ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਸਕਦਾ?" "ਅੱਜ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ 'ਤੇ ਸੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਚਤੁਰਭੁਜ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਕਮਲ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ—ਨਾਰਾਯਣ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਨਿੰਦਰਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਹਰੀ! ਦੁਖੀ ਜਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵਾਮਨ, ਉਠੋ, ਮਾਧਵ! ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਰਨ ਵਾਲੇ, ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ!" "ਅੰਦਰ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ, ਅਜੋੜ ਆਤਮਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਬੁਰਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਕਾਗਰ, ਚਕਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ!" "ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਉਠੋ, ਉਠੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ!" "ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣ, ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ!" "ਇਹ ਦੋ ਮਹਾ ਦੈਤ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਾਰਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ?" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਨ ਦਾ ਭੂਮਿਕਾ ਅਧੂਰੀ ਰਹੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਜਾਗੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯੋਗ ਨਿੰਦਰਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ; ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਂਦ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ?" "ਇਹ ਦੋ ਦੈਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਤੇ ਮਾਰਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਯੋਗ ਨਿੰਦਰਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ, "ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਡੋਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਧੁਨੀ ਆਦਿ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਹਰੀ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ।" "ਭਾਵੇਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ; ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਨੀਂਦ ਉਸਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਉਹ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ।" "ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਨੌਕਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਯੋਗ ਨਿੰਦਰਾ ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਇਹ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ।" "ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ੰਭੂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਉਮਾ—ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਹਰੀ ਵੀ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਉਹ ਉਸਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਜਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ ਕਰੀਏ?" "ਅੱਜ ਮੈਂ ਯੋਗ ਨਿੰਦਰਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਯੁੱਧ ਕਰੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਵਿਦਯਮਾਨ ਸੀ, ਯੋਗ ਨਿੰਦਰਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਾਰਨ ਹੋ—ਇਹ ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਨੀਂਦ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ।" "ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਅਚੰਭਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਹਰੀ ਵੀ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਅਜਿਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਨੇਕਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਨਿਰਗੁਣ।" "ਸਾਂਖਿਆ ਵਿਦਵਾਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਬਿਨਾ ਚੇਤਨਾ, ਪਰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਰਤਾ, ਵਜੋਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ, ਅਜਿਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਜ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਇਆ?" "ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਟਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਰਤੂਤ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਧਿਆ ਵਜੋਂ, ਭਵਾਨੀ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੋਚਦੇ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ, ਗਿਆਨ, ਨਿਸ਼ਠਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਭਰੋਸਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਹੋ, ਹੇ ਮਾਤਾ।" "ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਕਈ ਤਕਲੀਫਾਂ ਦੇਖੀਆਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤਰਕ ਕੀਤੇ। ਸੱਚਮੁਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੋ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰੀ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਸਮਝਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਵੇਦ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਹਰ ਕੰਮ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੌਣ ਗਿਆਨੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਰੀ ਕਰਤੂਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਹਰੀ, ਨਾ ਭਵ, ਨਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ। ਨਾ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਜਾਣ ਸਕਦੇ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਵਚਾਰਣਯੋਗ ਹੈ।" "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਗਿਆਨੀ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ, ਜੇ ਉਹ 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਆਵਾਹਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ।" "ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹੀ ਹੋ; ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਡਰ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ, ਫਿਰ ਯੋਗ ਨਿੰਦਰਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੈਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਮਾਤਾ ਦੀ ਰਖਿਆ ਮੰਗੀ।