ਸੁਣੋ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਸਾਤਤਵਕ ਸੁਣਨ, ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਵੇਦਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ ਹੈ। ਰਾਜਸਿਕ ਸੁਣਨ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਤਾਮਸਿਕ ਸੁਣਨ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ-ਝਗੜੇ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਉਜਾਗਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਤਤਵਕ ਸੁਣਨ ਵੀ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਉੱਚਾ, ਮੱਧਮ ਅਤੇ ਨੀਚ। ਉੱਚੀ ਸਾਤਤਵਕ ਸੁਣਨ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੱਧਮ ਸੁਣਨ ਸਵਰਗ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਨੀਵੀਂ ਸੁਣਨ ਸਿਰਫ਼ ਭੋਗ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੀ ਅਤੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਸਾਹਿਤ ਵੀ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਆਪਣਾ ਸਾਹਿਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਿਸ਼ਿਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੱਧਮ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਹਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਾਮਸਿਕ ਸੁਣਨ ਵੀ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਹਮਲਾਵਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ ਲੜਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ, ਉਹ ਮੱਧਮ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਣ ਦੇ ਝਗੜਾ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣਨ ਸਮਝ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣਕ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ, ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਸ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਇਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਜਨਾਰਦਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਦੀ ਸੈਜ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚੋਂ ਮਧੁ ਅਤੇ ਕੈਟਭ ਨਾਮ ਦੇ ਦੋ ਦਾਨਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਗਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, “ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਣ ਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।” ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, “ਬਿਨਾਂ ਆਧਾਰ ਦੇ, ਆਧਾਰਿਤ ਚੀਜ਼ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ। ਆਧਾਰ ਅਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਮਨ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਖੁਸ਼ਗਵਾਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਾਣੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਤੈਰ ਰਹੇ ਹਾਂ?” ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, “ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮੇ? ਸਾਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ? ਸਾਡੇ ਮਾਪੇ ਕੌਣ ਹਨ? ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਤੀਜੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਉੱਥੇ, ਕੈਟਭ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਮਧੁ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮਧੁ, ਇਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਸੀਂ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਹੈ। ਭਰਾ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਹੀ ਕਾਰਣ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।” “ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਇਸ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਉਹੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠੀ ਦੇਵੀ ਹੈ ਤੇ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਉਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹਾਂ।” ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਏ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਧੁਰ ਬੀਜ-ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪਕੜ ਕੇ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਾਪ-ਸਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਜੋਤ ਉਗਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।” ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਜਾਪ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਚਤਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ, ਤਪ ਕਰਕੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਪਰ ਡੋਲ੍ਹੇ ਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਰੀਰ-ਰਹਿਤ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ: “ਹੇ ਦੈਤਿਓ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ ਬੋਲੇ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦੇ, ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਰ ਸਕੀਏ।” ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੈਤਿਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਮੌਤ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਭਰਾ ਅਜੇਅਯ ਹੋਵੋਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਲ-ਚਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਯੁੱਧ-ਇੱਛੁਕ ਦਾਨਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਗਿਆ ਦੇ।” “ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਕਮਲ ਛੱਡ ਕੇ ਜਿੱਥੇ ਮਰਜ਼ੀ ਚਲੇ ਜਾਓ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਅਸਹਾਇ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਤੇ ਤੇਰਾ ਕੀ ਹੱਕ?” “ਇਹ ਥਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਤੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਫੌਰਨ ਚਲਾ ਜਾ!” ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੜੇ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਲਵਾਨ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਸੋਚੇ—ਮਨਾਉਣ, ਦਾਨ ਦੇਣ, ਵੰਡ ਪਾਉਣ ਜਾਂ ਜਬਰ—ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੰਘਰਸ਼ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, “ਮੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਵੈਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਲੜਾਈ ਕਰਨਾ ਸਿਆਣਪ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਅੱਜ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਬੁਰੇ ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜ਼ਾਹਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।” “ਜੇਕਰ ਮੇਰੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇਕ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਨਾ ਤਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਵੰਡ ਪਾਉਣਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਢੁਕਵਾਂ ਨਹੀਂ।” “ਅੱਜ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਗਾ, ਜੋ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਬਲੀ। ਉਹ ਹੀ ਇਸ ਕਲੇਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।