ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂਮਾਇਆ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਹਾਂਮਾਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਹਾਰ, ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ ਕਿ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹੋ, ਜੀਵਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਬੁੱਧੀ, ਲਾਭ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਧੀਰਜ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਰਧਾ, ਗਿਆਨ, ਧੈਰਜ ਅਤੇ ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਉਦਗੀਥ ਦਾ ਅਰਧ-ਅੱਖਰ, ਗਾਯਤਰੀ, ਤੇ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤ, ਸਫਲਤਾ, ਆਧਾਰ, ਲਾਜ, ਯਸ਼, ਆਸ, ਤੇ ਦਇਆ ਵੀ ਹੋ। "ਮਾਂ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਦਾ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਚੱਜੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਗਿਆਨ-ਰੂਪ, ਸ਼ੁਭਕਾਰੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ, ਸਬ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਬੋਲੀ ਦੇ ਬੀਜ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਡਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰ, ਸ਼ੌਰੀ, ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਵਾਕ ਦੇ ਨਾਥ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਹਨ; ਇਹ ਮੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋ। "ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ, ਮਾਂ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਨ ਤੇ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਖੁਦ ਇਕ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ—ਮਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਦਾ ਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਲਾ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕੇ? ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੂਪ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮਾਪ ਸਕਦਾ ਹੈ? "ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅਣੰਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਰਚਦੇ ਹੋ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਵਿਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਾਸਕਤ ਹੋ, ਪਰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਾਰਣ ਹੋ—ਤੁਾਡਾ ਆਚਰਣ ਅਦਭੁਤ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਮਨ ਅਚਲ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਕਿਵੇਂ ਵਰਨਣ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਵੀ ਆਪਣੇ ਚੋਟੀਲੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। "ਮਾਂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਮਧੁ-ਸੂਦਨ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਦਾ ਕਰੌਨ (ਸਿਰ) ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਮਧੁ-ਸੂਦਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਜਾਂ, ਮਾਂ, ਇਹ ਵਿਪੱਤੀ ਜੋ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਆਈ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਾਰੀ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਅਣਦੇਖੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰੜੀ ਹੈ? ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਾਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਜਨਮ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ। "ਮਾਂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਭੁੱਲ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਹਾਦਸਾ ਹੋਇਆ? ਜਾਂ, ਮਾਂ, ਜੰਗ ਵਿਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ? ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਮਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ ਖੇਡ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੀ ਇਰਾਦਾ ਸੀ। "ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ, ਜਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜਦੋਂ ਜੋ ਲੋਕ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਕੇ ਤੇ ਭਵਾਨੀ ਜੀ ਤੋਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ? ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਸਿਰ ਗਾਇਬ ਹੈ—ਕੀ ਉਹ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਜਾਣ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਹੈ? "ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੀ ਧੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਰੁੱਸੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪਹਿਲੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਬਿਨਾ ਰਾਖੇ ਰਹਿ ਗਈ, ਕਿਉਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ? ਆਪਣੀ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੋ; ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਜੀਵੰਤ ਕਰੋ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਓ। ਇਹ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਕਰਮ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਸਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਾਂ, ਸਭ ਦੇ ਨਾਥ ਨੂੰ ਉੱਠਾਓ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। "ਮਾਂ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ। ਅੱਜ, ਉਸਦੀ ਜਿੰਦ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਿੰਦ ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂਮਾਇਆ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਸ਼ਬਦ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਿੱਤਾ। "ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ; ਅਮਰ ਲੋਕ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿਣ। ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋਈ—ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਸਹਿਤ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੁਣੇਗਾ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਉਲਲੇਖਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। "ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕਿਉਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਘਟਨਾ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜਦ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਮਹਾਸਾਗਰ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦੇ ਕਿਉਂ ਹਨ? ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਕਿਉਂ ਵਿਅੰਗ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ?' "ਅੱਜ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਹਾਸਾ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਲੈ ਲਈ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਬਰਤ ਰਹੇ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਤਮੋਗੁਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲਈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤਮੋਗੁਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਆ ਗਈ। "ਉਸ ਤਮੋਗੁਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, 'ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ!' ਆਪਣੀ ਨਾਰੀ-ਸਭਾਵਤਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚੇ ਬਿਨਾ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦੁੱਖ ਵਿੱਧਵਾਪਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਤਮੋਗੁਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਇਹ ਬੋਲ ਬੋਲ ਪਈ। "ਝੂਠ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ, ਧੋਖਾ, ਮੂਰਖਤਾ, ਬੇਹੱਦ ਲਾਲਚ, ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਤੇ ਨਿਰਦਯਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਰੀਆਂ ਵਿਚ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਬਣਾ ਦਿਆਂਗੀ; ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ। "ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹੋਰ ਵੀ ਇਕ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ, ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਨਾਮਕ ਇਕ ਮਹਾਬਲੀ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮੇਰਾ ਇਕ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਸਭ ਮਾਇਆ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਜਪਦਾ ਸੀ, ਭੁੱਖਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ। "ਉਹ ਮੇਰੀ ਕਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਾਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਿਆਨ-ਦਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਵਰ ਦਿਆਂਗੀ।' "ਮੇਰੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।