ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ਤੋਂ ਉਪਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੱਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਭੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦਾ ਪਤਨ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਇਹੀ ਨਹੀਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰ ਵੰਡ ਹੋਣਾ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਦਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣਾ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣਾ, ਅਤੇ ਮਨਸਾ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਵਾਸ—all ਇਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਾਪਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਦੁੱਖ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕੇ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀਆਂ, ਦੁੱਖ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦੇਵੋ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ, ਸਦੀਵੀ ਗਿਆਨ ਰੂਪਾ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਮਰਨ ਕਰੀਏ। ਉਹ ਨਿਰਗੁਣ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮੂਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦ੍ਵਾਰਾ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਅਤੇ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਕਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਪਸਥਿਤ ਹੋਏ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੋ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਉੱਚਤਮ, ਸਦੀਵੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਰੂਪਾ, ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਹਾ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਭ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਤਦ ਵੇਦ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਉਸ ਮਹਾ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਮਹਾ ਮਾਇਆ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਹਾਰ, ਨਿਰਗੁਣ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਣੀ, ਮਾਤਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹੋ, ਜੀਵਨ ਹੋ, ਬੁੱਧੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸੋਭਾ, ਧੀਰਜ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਰਧਾ, ਗਿਆਨ, ਧੈਰਜ ਤੇ ਸਮਝ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਉਦਗੀਥ ਦਾ ਅਰਧ ਮਾਤ੍ਰਾ, ਗਾਯਤਰੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤ, ਸਫਲਤਾ, ਆਧਾਰ, ਲਾਜ, ਯਸ਼, ਆਕਾਂਕਸ਼ਾ ਤੇ ਦਇਆ ਹੋ।" "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਗਿਆਨ ਰੂਪ, ਮੰਗਲਦਾਇਨੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਵਚਨ ਦੇ ਬੀਜ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਭੈ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰਾ, ਸ਼ੌਰੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਵਾਕਪਤੀ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮੁਢਲੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੋ।" "ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲਿਆਉਣਾ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕੋ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ—ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਦਾ ਲੇਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ।" "ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੂਪ ਜਾਣ ਸਕੇ? ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮਾਪ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੋ। ਇਕ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੋਹਮਾਈ ਸੰਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ? ਇਸ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਾਰਣ ਹੋ—ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਹਾਰ ਅਦਭੁਤ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਮਨ ਬੇਚੈਨ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਣ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਕਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣ? ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" "ਹੇ ਮਾਤਾ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਮਧੁਨਾਸ਼ਕ (ਵਿਸ਼ਨੂੰ) ਦਾ ਮੋੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣਾ ਹੋਇਆ? ਜਾਂ, ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਧੁਨਾਸ਼ਕ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਜਾਂ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਇਹ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਆਈ ਬਿਪਤਾ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਹੈ?" "ਕੀ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਦੇਵ-ਸਭਾ ਵਲ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਕਰੜੀ ਹੈ? ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਚੰਭੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਜਨਮ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ।" "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪਤਨ ਹੋਇਆ; ਜਾਂ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ? ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਇਸ ਲੀਲਾ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਸੀ।" "ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਜਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਥ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜਦ ਉਹ ਜੋ ਭਵਾਨੀ ਤੋਂ ਵਰ ਪਾ ਕੇ ਘੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਹੇ? ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸਿਰ ਨਹੀਂ—ਕੀ ਉਹ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਸਿਰ ਬਿਨਾ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰਸ ਹੈ?" "ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ-ਕੰਨਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪਹਿਲੀ (ਲਕਸ਼ਮੀ) ਵਲ ਕਿਉਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਜੋ ਹੁਣ ਬਿਨਾ ਰੱਖਵਾਲੇ ਦੇ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ? ਆਪਣੀ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰੋ; ਉਸਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰੋ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੋ।" "ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਉਠਾਓ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।" "ਮਾਂ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ। ਅੱਜ ਉਸਦੀ ਜਿੰਦ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਿੰਦ ਤੇ ਕਿਰਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਦਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਗੁਣਾਤੀਤ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਵੇਦ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਮਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖਦੀ ਸੀ। "ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ; ਅਮਰ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਰਹਿਣ। ਤੁਸੀਂ ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ, ਮੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ—ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭੀ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੰਦਨਾ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੁਣੇਗਾ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕਿਉਂ ਉਡਿਆ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਘਟਨਾ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।" "ਇਕ ਵਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ।" "ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—'ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਹੱਸੇ? ਹਰੀ ਨੇ ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਕਿਉਂ ਵਿਗਾੜਿਆ ਦੇਖਿਆ?'" "'ਇਹ ਅੱਜ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਹਾਸਾ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀ ਇਸਤਰੀ ਲੈ ਲਈ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸੌਤ ਵਾਂਗ ਸਮਝ ਕੇ।'" "ਫਿਰ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਤਾਮਸੀ ਗੁਣ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆ ਗਈ।" "ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਦੀ ਸਿਧੀ ਲਈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤਾਮਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ।" "ਤਾਮਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: 'ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ!'" "ਮਹਿਲਾ ਸਵਭਾਵ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਸਨੇ ਸੋਚੇ ਬਿਨਾ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।" "ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸੌਤ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤਾਮਸੀ ਗੁਣ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਉਹ ਇੰਝ ਬੋਲ ਪਈ।