ਇਕ ਵਾਰ ਦਿਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਵੱਡੀ ਅਸਮਾਨਤਾ ਵਾਪਰੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਰੋ ਪਏ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ? ਹੇ ਸਰਵਸ਼ਕਤੀਮਾਨ, ਇਹ ਤਾਂ ਬੜੀ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਤੇ ਅਮਾਨਵੀ ਘਟਨਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਬਿਪਤਾ ਆਈ ਹੈ। ਹੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ?” ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ? ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸਦਾ ਅਟੁੱਟ, ਅਭੇਦ ਤੇ ਅਜਰ ਹੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੋ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਸਾਡਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਲਈ ਹੀ ਰੋ ਰਹੇ ਹਾਂ?” ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਤਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਯਕਸ਼ਾਂ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੇ, ਇਹ ਤਾਂ ਆਪੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਈ। ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਦੀ ਗਲਤੀ ਹੈ? ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਅਸਹਾਇ ਹਨ—ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਈਏ? ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ।” ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਸਾਤਵਿਕ, ਨਾ ਰਾਜਸਿਕ, ਨਾ ਹੀ ਤਾਮਸਿਕ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਜ, ਹੇ ਮਾਇਆਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਬੋਲਿਆ, “ਹੇ ਪਵਿੱਤਰੋ, ਰੋਣ-ਧੋਣ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਉਪਾਅ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕੇ।” ਉਹ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਾਗ ਤੇ ਉਪਰਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਹਨ; ਉਪਾਅ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਤੀਜੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਭਾਗ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤਾਂ ਭਾਗ ਨੂੰ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਉਪਰਾਲਾ ਤਾਂ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਦੇਖੋ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਸਿਰ ਸਾਡੇ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ।” ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਗ ਤੋਂ ਉੱਤਰੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜਿਸ ਕੋਲ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕੱਟਿਆ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ।” ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, “ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਿੰਗ ਦਾ ਪਤਨ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਅੱਜ ਹਰਿ ਦਾ ਸਿਰ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਵਿਭਾਜਨ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਪਤਨ, ਤੇ ਮਾਂਸਾ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਵਸਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਵਾਪਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਨਹੀਂ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰੋ, ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇਵੋ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, “ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ, ਸਦੀਵੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰੋ; ਉਹ ਸਰਵੋਚ, ਨਿਰਗੁਣ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਸਿਰ ਕਰੇਗੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਦੱਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੌਜੂਦ ਅਵਤਾਰੀ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ, ਸਦੀਵੀ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ, ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਹਾ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਿਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ ਜਾਵੇ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਵੇਦ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਉਸ ਮਹਾ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥੰਮਦੀ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਹਾ ਮਾਇਆ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਹਾਰ, ਨਿਰਗੁਣ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਸਕ, ਮਾਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੀਵਨ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਬੁੱਧੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸੋਭਾ, ਧੀਰਜ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਰਧਾ, ਗਿਆਨ, ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਯਾਦ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਉਦਗੀਥ ਦਾ ਅਰਧ ਅੱਖਰ, ਗਾਇਤਰੀ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤ, ਸਫਲਤਾ, ਆਧਾਰ, ਲਾਜ, ਯਸ਼, ਆਸ ਤੇ ਦਇਆ ਹੋ।” “ਮਾਂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਗਿਆਨ, ਮੰਗਲਮਈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹਿਤਕਾਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਬੋਲੀ ਦੇ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਭੈ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋ।” “ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰਾ, ਸ਼ੌਰੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬੋਲਣ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਮੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਲੇ-ਚਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਹੋ।” “ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਦੇਵਤੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕੋ ਹੋ—ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਦਾ ਲੇਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ।” “ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ? ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਭੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਚਤੁਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮਾਪ ਸਕਦਾ ਹੈ?” “ਹੇ ਪਵਿੱਤ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅਣੰਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੋਹਕ ਸੰਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਰਚਦੇ ਹੋ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਅਧਿਕਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।” “ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਵਾਸਨਾ ਹੋ, ਫਿਰ ਭੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਕਾਰਣ ਹੋ—ਤੁਹਾਡਾ ਚਲਣ ਅਦਭੁਤ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਭੀ ਅਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਣ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਕਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣ? ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਉੱਚਤਮ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਆਪ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।” “ਹੇ ਮਾਂ, ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਧੁ ਸੰਘਾਰੀ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਪਤਨ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ? ਜਾਂ ਪਤਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਜਾਂ, ਮਾਂ, ਇਹ ਹਰਿ ਉੱਤੇ ਆਈ ਇਹ ਬਿਪਤਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਹੈ?” “ਕੀ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲੋਂ ਉਲਟਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰੜੀ ਹੈ? ਹਰਿ ਦੇ ਸਿਰ ਦਾ ਨਾਸ਼, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ। ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਜਨਮ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਪਰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ।” “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਗਲਤੀ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਲੋਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਕੋਈ ਭੁੱਲ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਘਮੰਡਤਾ ਨੇ ਇਹ ਹਾਲਾਤ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ? ਮਾਂ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਕੀ ਸੋਚਿਆ।” “ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਜਾਂ ਸੁੰਦਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੇ ਉਹ ਜੋ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਭਵਾਨੀ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ, ਮਿੱਟ ਗਏ? ਹੁਣ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਸਿਰ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ—ਕੀ ਉਹ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਰਸ ਆਇਆ?” “ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਅਸਹਾਇ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲ ਕਿਉਂ ਤੱਕ ਰਹੇ ਹੋ? ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ਼ ਕਰੋ; ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿਓ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਓ।” “ਇਹ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਸਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਦੇ ਸਰਵਣਾਥ ਨੂੰ ਉੱਠਾਓ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।” “ਮਾਂ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਹਰਿ ਦਾ ਸਿਰ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ। ਅੱਜ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜੀਵਨ ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।” ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਮਹਾ ਮਾਇਆ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਮਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ।” ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਆਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ: “ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ; ਅਮਰ ਲੋਕ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿਣ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੈ—ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” “ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਭੂਮੀ ਤੇ ਸਦਾ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਸਹਿਤ ਮੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।