ਹਰੀ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਉੱਨੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ‘ਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕੂਰਮ ਪੁਰਾਣ ਵੀ ਸੱਤਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਸਕੰਦ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਅਦਭੁਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਕਿਆਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਉਪਪੁਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣੋ: ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਨ ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਫਿਰ ਨਰਸਿੰਹ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਅਤੁਲਨੀਯ ਦੌਰਵਾਸਸਾ; ਕਾਪਿਲ, ਮਾਨਵ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਨਸਾ। ਵਾਰੁਣ, ਕਾਲਿਕਾ, ਸਾਂਬ ਅਤੇ ਨੰਦੀ ਵਲੋਂ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਮੰਗਲਮਈ ਪੁਰਾਣ; ਸੌਰ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਪਰਾਸ਼ਰ ਵਲੋਂ ਸਿੱਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਦਿਤਯ ਪੁਰਾਣ। ਫਿਰ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ, ਭਾਗਵਤ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਾਲਾ ਵਾਸਿਸ਼ਠ—ਇਹ ਉਪਪੁਰਾਣ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਵਰਣਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਅਦ੍ਵਿਤੀਯ ਕਥਾ ਭਾਰਤ ਰਚੀ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਹਰ ਇਕ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਇਕ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ, ਵਿਆਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਕ ਵੈਦ ਨੂੰ ਕਈ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੀਮਤ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੁਰਾਣਾਂ ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵਾਂਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵੇਦ ਸੁਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਹੁਣ, ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਸੱਤਵੀਂ ਮਨਵੰਤਰਾ, ਜੋ ਵੈਵਸਵਤ ਨਾਮਕ ਹੈ, ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਅਠਾਈਵਾਂ ਦੁਆਪਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਤਦੋਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਸ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਦਰਨੀਯ ਆਚਾਰਯ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਉਣਤੀਸਵੇਂ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੌਣੀ ਨਾਮਕ ਵਿਆਸ ਬਣਣਗੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਛਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਤਾਈਵੀਂ ਵਿਆਸ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਸੰਕਲਪਨਾ ਅਤੇ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਪਸਥਿਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ ਸੁਤ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਵਿਆਸ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹਰ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਵਿਆਖਿਆਨਕਾਰੀ ਕੌਣ ਰਹੇ?” ਸੂਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਪਹਿਲੇ ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ, ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਵੰਡਿਆ; ਦੂਜੇ ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਵਿਆਸ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਤੀਜੇ ਵਿੱਚ ਉਸ਼ਨਸ, ਚੌਥੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਪੰਜਵੇਂ ਵਿੱਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਛੇਵੇਂ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਤਯੂ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਵਿੱਚ—ਸੱਤਵੇਂ ਵਿੱਚ ਮਘਵਾਨ, ਅੱਠਵੇਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸਿਸ਼ਠ, ਨੌਵੇਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰਸਵਤ, ਦਸਵੇਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਧਾਮਾ। ਗਿਆਰਹਵੇਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਵ੍ਰਿਸ਼, ਫਿਰ ਭਰਦਵਾਜ, ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਚੌਦ੍ਹਵੇਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ। ਪੰਦਰ੍ਹਵੇਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰੈਯਾਰੁਣੀ, ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜਯ, ਸਤਾਰ੍ਹਵੇਂ ਵਿੱਚ ਮੇਧਾਤਿਥੀ, ਅਠਾਰ੍ਹਵੇਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀ। ਉੱਨੀਵੀਂ ਵਿੱਚ ਅਤ੍ਰਿ, ਫਿਰ ਗੌਤਮ, ਇਕੀਸਵੇਂ ਵਿੱਚ ਉਤਮ, ਜੋ ਹਰਿਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੇਨ, ਵਾਜਸ਼੍ਰਵਾ, ਸੋਮਾ, ਅਮੁਸ਼ਿਆਯਣ, ਤ੍ਰਿਣਬਿੰਦੂ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ। ਫਿਰ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਾਤੁਕਰਨਯ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਦਵੈਪਾਯਨ; ਇਹ ਅਠਾਈਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਦਵੈਪਾਯਨ ਤੋਂ ਭਾਗਵਤ ਨਾਮਕ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਇਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਾਣ ਰਚਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਰਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਇਹ ਪੁਰਾਣ ਉਥੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ, ਆਪਣੇ ਦਇਆਲੂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਸੁਣਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਸੂਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਦਵੈਪਾਯਨ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਹੱਸ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ; ਮੈਂ ਇਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਅਦਭੁਤ ਸੀ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਭਾਗਵਤ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਕੌਣ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ? ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਜੋ ਵੇਦਕ ਧਰਮ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਜੇ ਸਿਰਫ ਦਿਖਾਵੇ ਵਾਸਤੇ ਵੀ ਇਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਸੁਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਅਨੇਕ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਅਟੱਲ ਹਾਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਹਰੀ, ਹਰਾ ਆਦਿਕ ਵਲੋਂ ਵੀ ਅਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪੂਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਲਈ ਨੌਕਾ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਠਕ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੋ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਭਾਗ ਦੇ ਹਥੋਂ ਠੱਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਜੋ ਸਭ ਲਕਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਖੋ ਜਾਂਦਾ? ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਹੇ ਮ੍ਰਿਦੁ-ਸਭਾਵ ਸੂਤ ਜੀ, ਕਿਹੜੀ ਵਿਆਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ? ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ, ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕਿਸ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਾਣ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ?” ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸ਼ੁਕ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਕਨਿਆ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ—ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ। ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੁਕ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਯੋਗੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੁਰਾਣ ਉਚਾਰਿਆ? ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਵਿਆਸ, ਜੋ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦੋ ਨਵੇਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਘੋੰਸਲੇ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਨਵਜਨਮਿਆ ਚੂਜ਼ਾ ਸੀ, ਜੋ ਅੰਡੇ ਦੀ ਝਿੱਲੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੀ ਚੋਚ, ਮੰਗਲਮਈ ਅੰਗ, ਅਤੇ ਅਜੇ ਪੰਖ ਨ ਉੱਗੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੰਛੀ, ਖੁਰਾਕ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਫਿਰ-ਫਿਰ ਚੂਜ਼ੇ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਖੁਰਾਕ ਪਾ ਦਿੰਦੇ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰੀਰ ਉਸ ਚੂਜ਼ੇ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰਗੜਦੇ, ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਪੰਛੀ ਚੂਜ਼ੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੇ।