ਧਰਮ ਦੀ ਹੀ ਸਦਾ ਜਿੱਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਧਰਮ ਦੀ ਨਹੀਂ; ਸੱਚ ਦੀ ਹੀ ਜਿੱਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਝੂਠ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਾਪੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆ। ਤੇਰਾ ਪੋਤਾ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਕੁਆਰੀ ਉਸਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣੇਗੀ? ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸ਼ਾਇਦ ਬਲਵਾਨ ਹੋਣ, ਪਰ ਇਸ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਕੁਆਰੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੋਣ ਕਰੇਗੀ। ਜਦ ਚੋਣ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਝਗੜਾ ਕਿਹੜਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਰਾਜੇ ਆਪ ਦੱਸਣ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦ ਕੇਰਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਉਜਿਆਲ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਉਚਿਤ ਹੈ—ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਉਚਿਤ ਪੁਰਖ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਰਤਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰਤਨ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਇਸ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਗਿਦੜ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ, ਐਸੇ ਹੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਇਸ ਕੁਆਰੀ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਧਨੁਸ਼। ਮੈਂ ਕਿਹੜੀ ਅਨਿਆਂਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ? ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਲਈ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਕੰਧੀ (ਵਰ-ਦੱਖਣਾ) ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਕੇਵਲ ਬਲਵਾਨ ਹੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਨੀਲਾਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਵਾਦ ਜ਼ਰੂਰ ਉੱਠੇਗਾ।" ਜਦ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਵਧ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੂ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਬਾਹੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਇਸ ਵਿਆਹ ਲਈ ਠੀਕ ਨਿਯਮ ਬਣਾਵੇਂ। ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਫ ਦੱਸ। ਆਪਣੀ ਧੀ ਕਿਸਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ। ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲਾ, ਨਿਰਭੀਕ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਅਵਿੱਚਲ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ? ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਫੌਜ ਹੈ, ਨਾ ਮੰਤਰੀ, ਨਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਨਾ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ। ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਰਾਜੇ ਲੜਾਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਕੁਆਰੀ ਲਈ। ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਸੁਬਾਲ ਵੀ ਲੈਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ। ਮਹਾਬਲੀ ਯੁਧਾਜਿਤ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਇੱਥੋਂ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਰਹਿ, ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ। ਫੌਜ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰ, ਹੇ ਧਰਮਾਤਮਾ।" ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਨਿਵੇਕਲੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਨਾ ਸਾਥੀ, ਨਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਨਾ ਕੋਟ। ਮੇਰੇ ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸਨੇਹੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਨੇ, ਜੋ ਭਾਗਵਤੀ ਹੈ, ਭੇਜਿਆ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਰਤਾ ਭੀ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਵੇਗੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਜਗਤਪਤੀ ਹਨ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਜਿੱਧਰ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਭਵਾਨੀ, ਜਗਤ ਜਨਨੀ ਹੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ, ਮਹਾਂ ਵਿਦਿਆ ਆਪ ਉਸਨੂੰ ਦੰਡ ਦੇਵੇਗੀ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਜਾਣਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਨ। ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੀ ਚਿੰਤਾ? ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਗ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ, ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਭਗਤੀ ਉਪਜਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਨ। ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਰਾਣਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਬਣਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ। ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਚਿੰਤਾ? ਉਸ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ? ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਅਸਹਾਇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਬਲਵਾਨ, ਜੋ ਵੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੀ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੇਗੀ; ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਲਾਜ ਨਹੀਂ। ਲਾਜ ਤਾਂ ਮਾਤਾ ਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਦ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਸੱਚ ਬੋਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚਕੁਲ ਰਾਜਕੁਮਾਰ; ਇਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉੱਜੈਨੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ; ਜੋ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ ਕਰ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।" ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਮਿੱਤਰੋ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ? ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਾਇਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਭਾਗ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਸਵੈਤੰਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਰਮ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ, ਭਾਗ, ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਨਿਰਭੀਕਤਾ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵੱਜੀ।