ਮਨੋਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬੜੀ ਵਿਹਲਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਇਕੱਲਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾ, ਮੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਾਸਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਛੱਡੀਂ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਰਾਜਾ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਯੁਧਾਜਿਤ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।” ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਮਾਤਾ, ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇੱਥੇ ਵਾਧਾ-ਵਾਧੀ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮਾਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਸਵਯੰਵਰ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਤੂੰ ਖ਼ਤਰੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ। ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।” ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ ਅਤੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਪੂਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੋਰਮਾ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, “ਅੱਗੇ ਅੰਬਿਕਾ ਤੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ, ਪਿੱਛੇ ਪਾਰਵਤੀ ਤੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਪਾਰਵਤੀ ਤੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵਾਰਾਹੀ, ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁਰਗਾ, ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀ ਤੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਪੰਡਾਲ ਵਿੱਚ ਮਾਤੰਗੀ, ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਸੌਮਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਵਾਨੀ ਤੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਪਹਾੜੀ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਰਿਜਾ, ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਚਮੁੰਡਾ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਾਗਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਦਾ ਦੀ ਮਾਤਾ ਤੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਵਿਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਭੈਰਵੀ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਤੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ; ਮਹਾ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਧਾਰਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਤ-ਚਿਤ-ਆਨੰਦ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਡਰ ਤੇ ਕੰਪਣ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਅੱਧ ਪਲ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ; ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਜਾਵੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਨਾਲ ਲੈ ਚੱਲ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਆਪਣੀ ਦਾਈ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਘਵ ਵਾਰਾਣਸੀ ਇੱਕ ਰਥ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਥੇ ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਅਤੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਘਰ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਤੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਨੌਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਯੁਧਾਜਿਤ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨਾਲ, ਕਰੂਸ਼ਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਦਰਾ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਿੰਧ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦਾ ਯੋਧਾ, ਪਾਂਚਾਲ, ਪਹਾੜੀ ਰਾਜਾ, ਕਾਮਰੂਪ, ਕਰਨਾਟਕ, ਚੋਲਾ, ਵਿਦਰਭ—all ਆਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤਰੇਸਠ (63) ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਦਲ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਸ਼ਹਿਰ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਵਯੰਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ। ਜਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ, “ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਬੜੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ।” “ਇਕੱਲਾ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਨਾਲ, ਕਾਕੁਤਸਥਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਆਹ ਲਈ—ਹੁਣ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?” “ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਹਨ, ਕੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਇਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੁਣੇਗੀ?” ਇਸ ਤੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਇਸ ਕੁੜੀ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।” ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੇਰਲ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰਾਜਾ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਇਹ ਸਵਯੰਵਰ ਹੈ, ਚੋਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਾਮ; ਚੋਣ ਕੁੜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੈ—ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਤੂੰ ਅਨਿਆਇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫ਼ੌਜ ਨਾਲ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਕਾਕੁਤਸਥਾ, ਰਾਜਾ ਕੋਸਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰੇਂਗਾ?” “ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅਨਿਆਇਕ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਜ਼ਰੂਰ ਪਾਵੇਂਗਾ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਸਬ ਕੁਝ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ, ਅਧਰਮ ਤੇ ਭੁਲਾਵੇ ਤੇ ਨਹੀਂ, ਸੱਚ, ਝੂਠ ਤੇ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ, ਇਜ਼ਤ ਕਰ, ਆਪਣਾ ਪਾਪੀ ਮਨਸੂਬਾ ਛੱਡ।” “ਤੇਰਾ ਪੋਤਾ ਆ ਗਿਆ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਰਾਜ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ—ਕੁੜੀ ਉਹਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣੇਗੀ?” “ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸ਼ਾਇਦ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਣ, ਪਰ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ, ਚੋਣ ਕੁੜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗੀ।” “ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਚੋਣ ਹੋ ਗਈ, ਫਿਰ ਕੀ ਵਿਵਾਦ? ਰਾਜੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਣ। ਇੱਥੇ ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।” ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਕੇਰਲ ਦਾ ਰਾਜਾ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਵੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਹੀ ਹੈ—ਸੱਚ ਤੇ ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ। ਜਦ ਉਚਿਤ ਲੋਕ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਰਤਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਅਯੋਗ ਪਾਤਰ, ਰਾਜਾ, ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਨੀਤੀ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ।” “ਜਿਵੇਂ ਗਿੱਦੜ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਰਤਨ ਕੁੜੀ ਲਈ ਲਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?” “ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਦ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਅਨਿਆਇਕ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ?” “ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਆਹ-ਦਾਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੀ ਕੁੜੀ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ, ਤੇ ਚੋਣ ਦੀ ਨੀਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਰੱਖੇ।