ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਵਰਣਨ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਵੀਰਸੇਨ ਨੂੰ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਵਿਹੀਣ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਸੋਹਣੇ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਯੋਗ ਵਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਗੱਲ, ਭਾਵੇਂ ਔਖੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਮਝਾ ਦੇ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਤੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ ਲਈ ਆਉਣਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਚੁਪ ਕਰਕੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਨਿਰਮਲ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਢਾੜਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ। “ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਚੁਭਦੀਆਂ ਹਨ? ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਰਭਾਗੀ ਹੈ—ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ, ਸਹਾਰਾ, ਫੌਜ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਭ ਖੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੰਗਾਲ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਯੋਗ ਵਰ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਧੀ, ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹਨ—ਸਿਆਣੇ, ਸੁੰਦਰ, ਤੇ ਮਹਾਨ, ਰਾਜਸੀ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ—ਉਹ ਤੇਰੇ ਜੋਗ ਹਨ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਭਰਾ ਹੁਣ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਛਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਸੁਣ ਪਿਆਰੀਏ, ਹੋਰ ਵੀ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਹੈ: ਰਾਜਾ ਯੁਧਾਜਿਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਵੀਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਰਾਜ ਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਾਰਦਵਾਜ ਆਸ਼ਰਮ ਗਿਆ ਸੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਪਰ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮਾਤਾ, ਜਿਹੜਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਦੀ ਧੀ ਸੁਕੰਯਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਚਵਨ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚਵਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਇਸਤਰੀ ਲਈ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਸੇਵਾ ਨਿਸ਼ਕਪਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਉੱਤਮ ਵਰਦਾਨ ਮੈਨੂੰ ਸਵਪਨ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੱਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੀ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਨਾਮ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ ਵਲੋਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚੁਣਾਂਗੀ।” ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਫਿਰ ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਧੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੱਦ 'ਤੇ ਅੱਡੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧੀ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਦਿਨ ਬਾਰੇ। ਫੌਰਨ ਹੀ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੁਦੇਸ਼ਨ ਕੋਲ ਭੇਜਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ। ਭਾਰਦਵਾਜ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤੱਕ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚਾਇਆ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜੇ ਆਉਣਗੇ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਮਾਤਾ ਵਲੋਂ ਸਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਤੂੰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਲਵਾਂ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕੁੱਦ ਪਵਾਂਗੀ। ਮਾਪਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨਾਉਣ ਤੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਾਂਗੀ। ਮੇਰੇ ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬਚਨ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਹਨ। ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ; ਤੂੰ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾ। ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਡਿੱਗ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਮਾਤਾ ਆਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਆਦਿ ਵੀ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸੀਂ। ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਤੇਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੰਮ 'ਤੇ ਲਾਇਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਲਦੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਥੋਂ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਮਨੋਰਮਾ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ: “ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ? ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਰਾਜਾ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇਗਾ। ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਨਾ ਜਾ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਹਾਇ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਇਕੋ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਛੱਡੀਂ। ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਰਾਜਾ ਉੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਉੱਥੇ ਗਿਆ, ਯੁਧਾਜਿਤ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।” ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋ ਕੇ ਰਹੇਗਾ, ਇੱਥੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮਾਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਸਵਯੰਵਰ ਨੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਤੂੰ ਖ਼ਤ੍ਰੀਣੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਮਾਤਾ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮਾਂ ਮਨੋਰਮਾ ਨੇ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ: “ਅੰਬਿਕਾ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਰੱਖੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਪਿੱਛੋਂ ਤੇ ਦੋਹੀਂ ਪਾਸਿਓਂ ਰਖਿਆ ਕਰੇ, ਸ਼ਿਵ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਣ। ਵਾਰਾਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਾਹਾਂ ਤੇ, ਦੁર્ગਾ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਮਹਾਕਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਮਾਤੰਗੀ ਤੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਸੌਮਿਆ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਵਾਨੀ, ਜੋ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਪਹਾੜੀ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਰਿਜਾ ਤੇ ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਾਗਾ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਵਿਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਭੈਰਵੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਨਮ੍ਰ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰਸਤੇ ਵਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।